Archive

Archive for the ‘Εθνικά Θέματα’ Category

Παράνομη μετανάστευση και προτάσεις αντιμετώπισής του

Σεπτέμβριος 24th, 2019 Comments off

Ι. Η ουσία του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης

Αναμφίβολα η λαθρομετανάστευση αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά και εθνικά προβλήματα της Ελλάδας. Ζήτημα επιβίωσης του Ελληνισμού.

Εκ προοιμίου θέλουμε να τονίσουμε ότι το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν έχει καμία σχέση με τους ίδιους τους λαθρομετανάστες, των οποίων η έγνοια είναι πώς θα εξασφαλίσουν στον ήλιο μια καλύτερη μοίρα, έτσι όπως οι ίδιοι αντιλαμβάνονται το πεπρωμένο τους, εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις εγκληματικότητας και παραβατικότητας. Είναι αντιθέτως καθαρά θέμα που αφορά την Ελλάδα, δηλαδή τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και τους Έλληνες πολίτες, γενικά την ελληνική πολιτεία και κοινωνία. που εφαρμόζει μια συγκεκριμένη πολιτική στο πρόβλημα αυτό, κυρίως κατ’ εντολήν των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί να μεταβληθεί σε ένα απέραντο χοτ σποτ και αποθήκη ψυχών με την εισροή εκατομμυρίων αλλοδαπών, όπως απειλεί ο Ερντογάν και η μετεγκατάστασή τους από τα νησιά στην ενδοχώρα.

Το θέμα είναι λεπτό και ακανθώδες. Δεν τολμά κανείς εύκολα να τοποθετηθεί, εκτεθειμένος στον κίνδυνο να χαρακτηριστεί «εθνικιστής», «ρατσιτσής και τα σχετικά. Ο μύθος ότι δεν υπήρξε συνειδητή και οργανωμένη μεταναστευτική πολιτική της άρχουσας τάξης της Ελλάδας με την συνέργεια εξωελλαδικών κέντρων, είναι παραπλανητικός, όπως θα δείξουμε στην κατωτέρω ανάλυσή μας.

Κάποιος πρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Και αυτό χρειάζεται θάρρος, για να μπορεί να αντέξει όποιος επωμίζεται αυτό το έργο, την πιθανή ή σίγουρη λασπολογία. Το να πουλάς «αριστεροσύνη ή προοδευτικότητα» ανέξοδα, είναι ίδιον ανθρώπων δειλών, καιροσκόπων, συμφεροντολόγων ή τέλος ανθρώπων που για διάφορους άλλους λόγους, δεν θέλουν να δουν την πραγματικότητα, όπως είναι και όχι, όπως θα ήθελαν ή θα επιθυμούσαν να είναι, σύμφωνα με την ιδεολογία τους ή καλύτερα την ιδεοληψία τους, αλλά και ανθρώπων που υπηρετούν εκών άκων τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, αφήνοντας τους Έλληνες έρμαιο εκμετάλλευσης.

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης είναι στην πραγματικότητα πρόβλημα μετακίνησης πληθυσμών που δεν οφείλεται κατά κύριο λόγο στην πολιτική των ιμπεριαλιστικών πολέμων, όπως τονίζεται από πλευράς ορισμένων αριστερών διανοουμένων και είναι επιπλέον πρόβλημα που άπτεται της εθνικής ασφάλειας και επιβίωσης του ελληνισμού. Είναι ένα φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, που ρυθμίζει όλες αυτές τις λαθρομεταναστευτικές ροές, για τις οποίες διατίθενται δισεκατομμύρια από διάφορες ΜΚΟ, ιδρύματα και κυβερνήσεις.

Read more…

Η συμφωνία των Πρεσπών και η ελληνική Αριστερά

Μάρτιος 17th, 2019 Comments off

Ελευθερία είναι να λες στους ανθρώπους, αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν

Τζωρτζ Όργουελ

                                                                                                                                      

Εισαγωγή

Πολύ πιθανόν αυτά που θα παραθέσω κατωτέρω να μην γίνουν αποδεκτά εν μέρει ή εν όλω, αλλά διατηρώ για τον εαυτό μου την ελευθερία να τα εκφράσω μετά θάρρους και παρρησίας, σύμφωνα με την παρακαταθήκη του Περικλή στον επιτάφιο, που έγραψε: «…το εύδαιμον, το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον…» Το «εύψυχον» βασικά με την έννοια του θάρρους να πεις αλήθειες που έχουν συνήθως μεγάλο προσωπικό κόστος, που δεν το επωμίζεται ένας δειλός ή καιροσκόπος. Κατόπιν τούτου ο καθένας θα κρίνει κατά πόσο και σε ποιο βαθμό ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή όχι.

Αποτελεί απαραίτητη πρακτική-, ορισμένα θέματα της πράξης να χρειάζονται επεξεργασία με τα θεωρητικά εργαλεία, για να διαπιστώσουμε κατά πόσο η συγκεκριμένη δράση ανταποκρίνεται στις θεωρητικές έννοιες –κριτήρια ανάλυσης ή αποκλίνουν απ’ αυτά. Αυτό γίνεται και αντίστροφα. Δηλαδή η πράξη πρέπει να επιβεβαιώνει την θεωρία. Αλλιώς και σ’ αυτήν την περίπτωση μπορεί να υπάρχει πρόβλημα προσέγγισης και διαπίστωσης της αλήθειας. Αυτή η διαδικασία είναι συνεχής. Προϋποθέτει βέβαια το κριτήριο της ικανότητας που είναι ζητούμενο και το κριτήριο της ανιδιοτέλειας που πρέπει να είναι προαπαιτούμενο,  για την αναζήτηση της αλήθειας.

Η μέθοδος που πρέπει να ακολουθηθεί βασίζεται στο «ορθώς απορείν» του Αριστοτέλη, που σημαίνει ότι στην έρευνα πρέπει, από μεθοδολογική άποψη, να αμφιβάλεις για τα πάντα και να βάζεις την ανεξάρτητη, ει δυνατόν, κριτική σκέψη, να εκτιμάς τα δεδομένα με βάση τις έννοιες –κριτήρια, για να βγάλεις τα απαραίτητα συμπεράσματα. Το τονίζει και ο φιλόσοφος Καρτέσιος, λέγοντας «Στην προσπάθεια της έρευναςγια την αλήθεια είναι ανάγκη να αμφιβάλουμε για το καθετί, όσο μπορούμε περισσότερο.[1]

Read more…

Η εσωτερίκευση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης

Σεπτέμβριος 17th, 2018 Comments off

Τα βαθύτερα αίτια της κακοδαιμονίας της Ελλάδας από συστάσεως του ελληνικού κράτους έως σήμερα και οι ενδεδειγμένες λύσεις.

Μια εξομολόγηση εκ βαθέων

«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό».
                                                                                                       Διονύσιος Σολωμός

Είναι επιτακτική ανάγκη να βρούμε τις αιτίες της πολυποίκιλης  κακοδαιμονίας, για να μπορούμε να τις ξεπεράσουμε. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Όσο δεν γνωρίζουμε, αγνοούμε ή αποκρύβουμε τις αιτίες, σωτηρία σ’ αυτόν τον τόπο είναι αδιανόητη, γιατί όλα τα μέτρα που παίρνονται εκών άκων οδηγούν στα αντίθετα αποτελέσματα. Ο κανόνας είναι απλός. Για να λύσεις οποιοδήποτε πρόβλημα πρέπει να το βάλεις στην σωστή βάση έρευνάς του. Αλλιώς καταλήγεις σε λάθος συμπεράσματα και σε λάθος προτάσεις. Προϋποθέτει ωστόσο ένα βασικό αξίωμα.

Προϋπόθεση για να μπορεί κανείς να ανακαλύψει τις αιτίες και να προτείνει σωτήριες λύσεις είναι αυτό που είπε κάποτε ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού, μαζί με τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη: «Για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό παρά και χαρακτήρας». Αυτή η φράση σημαίνει ότι δεν αρκεί μονάχα η γνώση (επιστήμη), που βέβαια είναι προϋπόθεση, αλλά ήθος και ανιδιοτέλεια, οι οποίες εξασφαλίζουν στον μέγιστο βαθμό την ανεξάρτητη κριτική σκέψη. Γιατί χωρίς αυτήν η γνώση είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το καλό, αλλά εξίσου και για το κακό. Ο Ηράκλειτος με το λιτό του λόγο το εκφράζει διαφορετικά, λέγοντας: «Ήθος ανθρώπω δαίμων». [1] Αυτό τονίζει με άλλα λόγια και ο Πλάτωνας, ισχυριζόμενος ότι  «πᾶ­σά τε ἐ­πι­στή­μη χω­ρι­ζο­μέ­νη δι­και­ο­σύ­νης καὶ τῆς ἄλ­λης ἀ­ρε­τῆς πα­νουρ­γί­α, οὐ σο­φί­α φα­ί­νε­ται».[2] Το ζητούμενο συνεπώς είναι ο δίκαιος και ενάρετος άνθρωπος, που βέβαια πρέπει να έχει και ήθος και να τον διακρίνει η ανιδιοτέλεια. Η ιδιοτέλεια, επειδή ποτέ δεν μπορεί να είναι αντικειμενική, είναι ο απόλυτος εχθρός της ανεξάρτητης κριτικής σκέψης.

Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να εκφράσει την αλήθεια, όπως την διατύπωσε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός:  Άμα το έθνος δεν μάθει ότι εθνικό είναι ό,τι είναι αληθινό, τότε δεν μπορεί και να προκόψει. Θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Ένας άνθρωπος που είναι ιδιοτελής ή ακόμη και ένα σύστημα ιδιοτελές, δεν θα πει την αλήθεια, έστω κι αν την  γνωρίζει, κάτι που είναι φυσικά αντικειμενικά ζητούμενο, αλλά θα την αποκρύψει για καθαρά ιδιοτελείς λόγους,  υπηρετώντας προσωπικά ή κομματικά συμφέροντα ή και τα δυο μαζί.

Με αποκλειστική βάση αυτά τα κριτήρια θα προσπαθήσω να καταθέσω την θεωρητική και πρακτική εμπειρία μιας ζωής, χωρίς αυτή να αποτελεί πανάκεια. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως.

Είναι μια τιτάνια προσπάθεια σύλληψης της ελληνικής πραγματικότητας και αυτογνωσίας και της εξεύρεσης διεξόδου από τα ποικίλα αδιέξοδα.

Read more…

Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα

Ιανουάριος 1st, 2018 Comments off

 

Η “αριστερά”, έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού, δεν αντλεί πλέον από ό,τι ζωντανότερο είχε η μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά τρέφεται από μιαν κοινωνική θεωρία που εν μέρει αντικατοπτρίζει  και εν μέρει συγκαλύπτει εξιδανικευτικά τις πραγματικές σχέσεις ισχύος  μέσα στην δυτική μαζική δημοκρατία

                                                                                                  Παναγιώτης Κονδύλης

Κατωτέρω θα προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε περιληπτικά τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη και την σημασία τους.

Στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση στη σημερινή εποχή του πολυπολικού κόσμου, αφορά την σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.

Η σύγκρουση αυτή στόχο έχει τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.

Συνεπώς διαρκής και συνεπής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς από μια παγκόσμια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, για την συσσώρευση πλούτου.

Στα πλαίσια αυτά όλες οι χώρες και τα κόμματα, που είχαν και έχουν ή θεωρούνται από τους δυτικούς ότι έχουν σχέση οποιασδήποτε μορφής, (θρησκευτικής, πολιτιστικής, εμπορικής, κυρίως στρατιωτικής και ενεργειακής (υδρογονάνθρακες) κ.λπ) με την Ρωσία πρέπει να αποδυναμωθούν παντοιοτρόπως, αποσταθεροποιηθούν, συρρικνωθούν ή καταστραφούν, όπως συνέβη πρώτα με το Ιράκ, κατόπιν με την πρώην Γιουγκοσλαβία και μετά με την Λιβύη και την Συρία, πριν από την επέμβαση της Ρωσίας στην τελευταία κ.λπ. Χώρες δηλαδή που διατηρούσαν φιλικές και συμμαχικές σχέσεις με την Ρωσία. Παράδειγμα η Ελλάδα και η Κύπρος, τις οποίες θεωρούν ως «Δούρειους Ίππους της Ρωσίας στην Ευρώπη», κατά δήλωση του Τζορτζ Σόρος. Αντικειμενικός στρατηγικός σκοπός είναι να μην υπάρχει στο ορατό και αόρατο μέλλον οποιαδήποτε, έστω και δυνητική προσέγγιση προς την Ρωσία, που οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ βλέπουν ως την κύρια απειλή αμφισβήτησης των συμφερόντων τους στην περιοχή. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, στην οποία εφαρμόζεται το μακροχρόνιο σχέδιο επαναχάραξης και αλλαγής συνόρων (βλ. ονομασία των Σκοπίων), μέσω της αλλαγής  (επικαιροποίησης) της συνθήκης της Λωζάννης.

Για τον ρόλο αυτόν ανέδειξαν κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, για να μην πάμε και στο απώτερο παρελθόν, κυβερνήσεις υποτακτικές στα σχέδιά τους, συμμαχώντας με την ντόπια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Τον ρόλο αυτόν έπαιξαν απαξάπαντες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και φυσικά και η σημερινή, διαπλεκόμενη με τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, για να νέμεται την εξουσία και τα προνόμιά της ως αυτοσκοπό. Το θέμα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι κυρίαρχα και αποκλειστικά θέμα εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας και όχι πρωταρχικά οικονομικό. Απ’ αυτές τις δύο προϋποθέσεις εξαρτώνται οι πάντες και τα πάντα.

Εξαρτάται φυσικά από τις ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές γεωστρατηγικές συνθήκες της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Όμως οι κυβερνήσεις της Ελλάδας ήταν πάντοτε, εκτός από  την περίπτωση της κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια και ορισμένων μικρών εξαιρέσεων ετεροκαθοριζόμενη και ετεροπροσδιοριζόμενη. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα ελληνικά κόμματα αλληθώριζαν άλλα προς την Δύση και άλλα προς την Ανατολή. Ποτέ δεν ήταν αυτοπροσδιοριζόμενα και αυτόφωτα και συνεπώς ανεξάρτητα

Η στρατηγική της καταστροφής του έθνους –κράτους, των ανοιχτών συνόρων, του πολυπολιτισμού, της υπεράσπισης δήθεν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της «διεθνιστικής αλληλεγγύης» της αυτοαποκαλούμενης αριστεράς ταυτίζεται απόλυτα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των συντηρητικών κομμάτων και με  τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των δυτικών δυνάμεων, από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά προς τον ίδιο στόχο. Στα πλαίσια αυτά οι πρωταρχικοί λόγοι, πού θέτουν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης, όπως είναι τώρα η ονομασία των Σκοπίων, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του εξαρτημένου πολιτικού συστήματος, κυρίως από τις ΗΠΑ και τους λοιπούς «άσπονδους φίλους και συμμάχους μας»,  με αντάλλαγμα την ανάδειξή τους στην κυβέρνηση και την προσωπική και κομματική νομή της εξουσίας σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.

 Η σχεδιασμένη ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝ.ΕΛ. από τις ΗΠΑ στην εξουσία,  (ουραγοί ή σφογκοκωλάριοι κατά Κονδύλη) υπηρετεί τα συμφέροντα αυτά, τα οποία δεν θα ήταν και δεν θα είναι εύκολο, και χωρίς κλυδωνισμούς και κινδύνους, να υλοποιηθούν από τις συντηρητικές δυνάμεις, οπότε πιθανόν θα υπήρχε αντίδραση και ανεξέλεγκτη εξέλιξη.

Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση και ορισμένα κόμματα –παραφυάδες, είναι αποφασισμένες σύμφωνα με τις επίσημες δηλώσεις των κομμάτων τους, να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με σύνθετη ονομασία, σύμφωνα με τις επιταγές των ΗΠΑ και των «συμμάχων μας».

Με το θέμα των Σκοπίων ωστόσο δίνεται στην Ελλάδα η μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί την επιτακτική ανάγκη που έχει η Αμερική να εντάξει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να θέσει ως προϋπόθεση για την λύση του προβλήματος την μη παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» στο γειτονικό κράτος. Οι συνέπειες μόνο θετικές θα είναι και ποτέ αρνητικές.

Οι Αμερικανοί καίγονται  κυριολεκτικά να εντάξουν τα Σκόπια στη νατοϊκή συμμαχία, για να γλυτώσουν από την δημιουργία ενός ακόμα μετώπου στα Βαλκάνια από τους Ρώσους, οι οποίοι παίζουν γερό παιχνίδι παντού και αυτή τη φορά και στα Βαλκάνια, προσπαθώντας να επαναθεμελιώσουν την συμμαχία τους με τους Σέρβους, τους οποίους ενισχύουν στρατιωτικά, και προσεταιριστούν τα Σκόπια στον δικό τους χώρο επιρροής.

Πρέπει όλοι οι Έλληνες, να δράσουν για να αποτρέψουν αυτήν την καταστρεπτική εξέλιξη, που θα αποτελέσει μετά την Μικρασιατική και κυπριακή την τρίτη μεγάλη εθνική καταστροφή και ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται.

Οι εθνικοί μειοδότες είναι πέρα από βέβαιο ότι με την γκαιμπελίστικη προπαγάνδα τους θα αποδώσουν στη πλειοψηφία των Ελλήνων εθνικιστική ρητορική και υστερία, για λυγίσουν το πατριωτικό τους φρόνημα.

Όμως το πρόβλημα των Σκοπίων δεν έχει καμία σχέση με την οικονομική και γενικότερη κρίση στην Ελλάδα, για να δικαιολογεί τάχα κάποια εθνική υποχώρηση, για να αποφύγει η Ελλάδα τάχα τα χειρότερα, γιατί χειρότερα δεν υπάρχουν, αλλά μόνο με το φρόνημα του ελληνικού λαού, που πρέπει να διαλέξει, ανάμεσα στην υποταγή ή την εθνική του αξιοπρέπεια και ελευθερία.

 

Το διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον

Δεκέμβριος 25th, 2017 Comments off

Το διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον, οι επιπτώσεις του στην Ελλάδα και Κύπρο και οι δυνατότητες αξιοποίησης υπερ του ελληνισμού

 Πρόλογος

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να μπορεί κάποιος, μέσα στη δίνη των ποικίλων προβλημάτων, που ταλανίζουν την παγκόσμια κοινότητα, αλλά και την Ελλάδα, να  κατακτήσει την σωστή γνώση των πραγμάτων. Γι αυτό προσπαθεί να κάνει τις κατά προσέγγιση σωστές εκτιμήσεις, με  βάση την ελευθερία της αδέσμευτης κριτικής του σκέψης, ώστε να έχει τη δυνατότητα να κρίνει κατά το δυνατόν αντικειμενικά πρόσωπα και πράγματα και να προτείνει τις σωστές λύσεις.

Μια τέτοια στόχευση απαιτεί την ανάλυση της λειτουργίας του παγκόσμιου συστήματος με τους μηχανισμούς του, μέσα στο οποίο εντάσσεται η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά και ολόκληρος ο ελληνισμός. Χωρίς την σωστή γνώση αυτού του διεθνούς περιβάλλοντος, αλλά και την ευθυκρισία, που απαιτούν τα θεωρητικά εργαλεία ανάλυσης,  δεν είναι δυνατόν να προκύψουν λύσεις και για τον ελληνισμό, οι οποίες θα μας βγάλουν από τα αδιέξοδα.

Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην περιοχή μας,  που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, που μας ενδιαφέρει πρωταρχικά, είναι σε θέση να ερμηνεύσει και αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην Ελλάδα και Κύπρο. Η επακριβής διάγνωση της πραγματικότητας  αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι, απομονωμένη από τα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή της και γενικότερα στην περιοχή σύγκρουσης τεράστιων συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Δεν ζει μετέωρη στο κενό.

Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας, σύμφωνα και με το αξίωμα που εξέφρασε ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού: «Για να κρίνεις πρόσωπα και πράγματα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας», δηλαδή ήθος και ανιδιοτέλεια. Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση η γνώση δεν έχει αξία.

Εισαγωγή

Η υποχώρηση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και τελικά η ολοκληρωτική τους κατάρρευση το 1990 ανέδειξε, μετά από ένα μεταβατικό στάδιο ισχύος των ΗΠΑ, έναν νέο πολυπολικό κόσμο, για την συγκέντρωση της παγκόσμιας ισχύος και του παγκόσμιου πλούτου, όχι απαραιτήτως σε ένα και μοναδικό κέντρο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Πρόκειται βασικά για την Νέα Τάξη, η οποία ως υπερεθνική εξουσία, προσπαθεί να επιβάλει την δική της παγκοσμιοποίηση. Αυτή η εξουσία ωστόσο δεν έχει ενιαίο κέντρο και ενιαία χαρακτηριστικά, όπως πολλοί θεωρούν, παραμένοντας σε παρωχημένα ερμηνευτικά πρότυπα, αλλά χαρακτηριστικά ανελέητης σύγκρουσης διαφόρων κέντρων ισχύος παγκόσμια (Αμερική, Ρωσία, Κίνα κ.λπ). Ο λόγος είναι ότι επικρατεί, και σ’ αυτήν την φάση που περνάει η ανθρωπότητα, όπως ανέκαθεν, ο σφοδρός ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που αναδύθηκαν μετά τον ψυχρό πόλεμο, με στρατηγικό στόχο την εκμετάλλευση της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Με αυτήν την έννοια η κάθε  ιμπεριαλιστική δύναμη αγωνίζεται να εγκαθιδρύσει, υπερασπιστεί και επεκτείνει την δική της παγκόσμια Νέα Τάξη, η οποία όμως έχει καθαρά νεοφιλελεύθερα  χαρακτηριστικά, σε αντίθεση με την ψυχροπολεμική περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λείπει βασικά το αντίπαλο δέος, δηλαδή τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού. Στόχος πάντοτε παραμένει ο έλεγχος και εκμετάλλευση της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Read more…

Η Ελλάδα και η Κύπρος στα πλαίσια της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Νοέμβριος 15th, 2017 Comments off

Μια συνοπτική κωδικοποίηση του προβλήματος

Ι. Η Νοτιοανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή

  1. Στον προαναφερόμενο χώρο, όπως και στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση είναι η σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.
  2. Η σύγκρουση αυτή αφορά τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.
  3. Διαρκής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς για την συσσώρευση πλούτου.
  4. Ο κουρδικός παράγοντας, με την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Κούρδων, παίζει καθοριστικό ρόλο στις διενέξεις της Μέσης Ανατολής και αποτελεί τον καταλύτη.
  5. Ο στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ, των ΗΠΑ, του εβραϊκού λόμπυ με μια φράση, είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι απειλούν με τους αγώνες τους για την δημιουργία κουρδικού κράτους σε βάθος χρόνου, έμμεσα ή άμεσα, τέσσερα κράτη της περιοχής: Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία, όλα εχθρικά διακείμενα προς το Ισραήλ, γιατί έχουν όλα δυναμικές κουρδικές μειονότητες.
  6. Και τα τέσσερα αυτά κράτη είναι υποχρεωμένα να συνασπιστούν απέναντι στον συγκεκριμένο κίνδυνο από μέρους των Κούρδων και των στρατηγικών συμμάχων τους, Ισραηλινών και Αμερικανών.
  7. Το Ισραήλ δεν έχει καμία άλλη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τα αραβικά κράτη που την περιβάλλουν, παρά με την συμμαχία των Κούρδων και την στήριξη της Δύσης. Το ίδιο ισχύει και για τους Κούρδους, οι οποίοι χρειάζονται την στήριξή τους από το Ισραήλ και την Δύση, κυρίως τις ΗΠΑ και φυσικά το εβραϊκό λόμπυ.
  8. Η μόνη διέξοδος του Ισραήλ προς την Δύση και την αποφυγή αποκλεισμού του από ισλαμικά κράτη της περιοχής, από την οποία εξαρτάται η ύπαρξή του, είναι η Κύπρος και η Ελλάδα.
  9. Από την άλλη μεριά η Τουρκία συγκεκριμένα για να επιβιώσει και αποφύγει τον διαμελισμό της από τους Κούρδους έχει ως μόνη πιθανή δυνατότητα να αναπτυχθεί σε μεγάλη περιφερειακή πυρηνική δύναμη, ανεξάρτητη από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μην διαλυθεί.
  10. Η Τουρκία για να πετύχει αυτήν την δυνατότητα ανεξαρτησίας την μόνη διέξοδο που της απομένει είναι να στραφεί προς τις δύο άλλες παγκόσμιες δυνάμεις του πολυπολικού κόσμου, Ρωσία πρωταρχικά και Κίνα κατά δεύτερο λόγο και φυσικά τους συμμάχους των ανωτέρω δύο παγκόσμιων δυνάμεων, για να διαφυλάξει, ει δυνατόν, την εδαφική της ακεραιότητα.
  11. Ο Ερντογάν για να πετύχει τον στόχο του αυτόν επέλεξε να αναγορεύσει τον εαυτό του σε απόλυτο δικτάτορα στο εσωτερικό, κατά τα πρότυπα του Στάλιν και του Χίτλερ και άλλων δικτατόρων, εξαφανίζοντας στο εσωτερικό μέτωπο, κάθε πιθανή αντίσταση με κάθε κόστος στην στρατηγική του αυτή. Η στρατηγική αυτή απέναντι στον κίνδυνο διαμελισμού της Τουρκίας είναι μονόδρομος.

Read more…