Home > Ιδεολογία, Κοινωνικά, Παιδεία > Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους και η κ. Ρεπούση. Ταύτιση ή αντίθεση;

Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους και η κ. Ρεπούση. Ταύτιση ή αντίθεση;

Αύγουστος 22nd, 2008

istoria-ektis-dimotikouΔυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι να ασχοληθούμε με την κ. Ρεπούση και τους ομοϊδεάτες της. Το βιβλίο της ΣΤ΄ Τάξης και η συγγραφική ομάδα είναι η αφορμή. Ποια είναι τελικά η κ. Ρεπούση, που ισχυρίζεται ανερυθρίαστα και, παρ’ όλες τις κατακραυγές, ότι «η φιλοσοφία αυτού του βιβλίου είναι αδιαπραγμάτευτη και δεν αλλάζει με τίποτε»; Αυτό τον γρίφο και αυτή τη φιλοσοφία θα προσπαθήσω να αποκαλύψω, γιατί έως τώρα πραγματικά μόνο απορούσαμε, από που αντλούσε αυτό το θράσος να περιγελά έναν ολόκληρο λαό ασύστολα.

Οι εξηγήσεις είναι πολύ απλές: Η κ. Ρεπούση και η συν αυτή εντάσσονται σε μια σχολή σκέψης της αυτοαποκαλούμενης μαρξιστικής διανόησης, η οποία έναν και κύριο σκοπό έχει: Να εξαφανίσει από την Ελλάδα και τον Ελληνισμό ότι έχει σχέση με πατρίδα, πατριωτισμό, εθνική συνείδηση, εθνική μνήμη και γενικά ό,τι έχει σχέση με την έννοια του έθνους, γιατί το μόνο και αποκλειστικό που προέχει -υποτίθεται είναι η ταξική πάλη.

Αυτή η σχολή λοιπόν που διακηρύττει ότι το μόνο που έχει νόημα είναι η ταξική πάλη, η πάλη της εργατικής τάξης, την οποία όμως ουσιαστικά περιφρονούν, εκφράζει αυτές τις απόψεις. Και θα λέγαμε στα απλά ελληνικά: Με για τους και χαρά τους! Αφού ζούμε σε μια ανοιχτή κοινωνία και δημοκρατικό δικαίωμα έχουν και χρέος, αν θέλεις, να δημοσιοποιήσουν τις απόψεις τους. Ο διάλογος και ο αντίλογος, η ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση είναι κάτι θετικό και προάγει τη δημοκρατία. Ως εδώ καλά.

Έλα όμως που δεν είναι έτσι τα πράγματα! Η κ. Ρεπούση έχει αναλάβει εργολαβικά, δηλ. επί πληρωμή από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της αντιδραστικής αστικής εξουσίας, που εκφράζεται από τις ηγεσίες της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ – και όχι μόνο δυστυχώς – να αλλάξει κυριολεκτικά τα φώτα της νέας και τρυφερής ηλικίας των παιδιών μας. Και αυτό με την εξουσία που της δίνει αυτή η αντιδραστική εξουσία της κ. Γιαννάκου, του Α. Λιάκου, του κ. Θ. Βερέμη και των υπολοίπων της ίδιας ομοταξίας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να τους πληρώνει και ο ελληνικός λαός για να του επιβάλουν την άποψή τους με το ζόρι, αδρά αμειβόμενοι από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς αυτού του αστικού κράτους (πανεπιστήμια, ιδρύματα κ.λπ).

Ο ρόλος όλων αυτών είναι να ξεριζώσουν από την ψυχή της νεολαίας μας την εθνική τους συνείδηση, παρ’ όλο που το σύνταγμα επιτάσσει τα αντίθετα.

Και αναρωτιέται ο καλόπιστος Έλληνας πολίτης: Πως είναι δυνατό οι αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί μαρξιστές, που υποτίθεται είναι υπέρ της ταξικής πάλης, δηλαδή υπέρ της «εργατικής τάξης», για την οποία διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους, να συναλλάσσονται με την μαύρη αντίδραση που λέγεται κ. Γιαννάκο και συν και να αλληλοϋποστηρίζονται με τόσο πάθος και επιμονή ενάντια στην ουρανομήκη κατακραυγή; Πως είναι δυνατό να στηρίζουν «οι της ταξικής πάλης» τους ιδεολογικούς μηχανισμούς της αστικής τάξης της πατρίδας μας, οι οποίοι πανέξυπνα (ο καπιταλισμός ήταν ανέκαθεν πιο έξυπνος και πιο ικανός από τον κομμουνισμό) χρησιμοποιούν τους υποτιθέμενους αντιπάλους τους, για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους άνομες και αντεθνικές ενέργειες; Πως εξηγείται αυτό το φαινόμενο;

Η ερμηνεία που μπορεί να δοθεί είναι μία και απλή: Οι προθέσεις τους και οι απόψεις τους ταυτίζονται απόλυτα. Και οι ιδεολογικοί μηχανισμοί της αστικής εξουσίας στην πατρίδα μας, που εκπροσωπούνται από τις ηγεσίες των δύο κομμάτων εξουσίας επιδιώκουν από διαφορετικές αφετηρίες τους ίδιους στρατηγικούς σκοπούς. Να αποδομήσουν και εξαφανίσουν από την τρυφερή ηλικία, που είναι επιδεκτική διάπλασης την εθνική συνείδηση και ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει. Τα περί πατρίδας, θρησκείας, οικογένειας που προπαγανδίζει, όσο προπαγανδίζει η αστική τάξη στη χώρα μας είναι στάχτη στα μάτια του κόσμου. Είναι μια μεγάλη απάτη, είναι καθαρός φαρισαϊσμός. Το μόνο που ενδιαφέρει την αστική τάξη είναι οι «μπίζνες», για να το εκφράσω με έναν ξενικό όρο, που δεν συνηθίζω. Η Ελλάδα και τα ιδανικά της και οι παρακαταθήκες της είναι εμπόρευμα στα πλαίσια του νεοφιλελευθερισμού και την νέας τάξης και ουδέν πέραν τούτου. Ήδη η αστική τάξη της πατρίδας μας έχει ξεπουλήσει την Ελλάδα. Βλέπε Κύπρο, Θράκη, Μακεδονία, Αιγαίο. Το τελευταίο που θα ξεπουλήσουν θα είναι η Ακρόπολη, το σύμβολο του ελληνισμού. Και ας φαίνεται τώρα αστείο. Αν δεν μπει φραγμός στην παρακμιακή πορεία της πατρίδας μας από κάποιο σωτήριο λαϊκό κίνημα, θα συμβεί και αυτό!!! Στο έργο τους αυτό, έχουν την αμέριστη συμπαράσταση της κ. Ρεπούση και των ομοϊδεατών της. Γιατί ο σκοπός τους είναι ο ίδιος: Ο αφανισμός του ελληνισμού!

Εν κατακλείδι: Σε τι διαφέρουν οι μεν από τους δε, για να το καταλάβουν και οι αδαείς;

Οι μεν της αυτοπροσδιοριζόμενης Αριστεράς της ταξικής πάλης λένε:

Υπάρχει έθνος. Να το καταστρέψουμε.

Οι δε της δεξιάς, δηλ. του κεφαλαίου ή της αστικής τάξης, λένε:

Υπάρχει έθνος. Να το πουλήσουμε.

Που ταυτίζονται και οι μεν και οι δε;

Και οι μεν και οι δε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θέλουν να εξαφανίσουν το έθνος.

[print_link]