Home > Κοινωνικά, Παιδεία > Η κ. Ρεπούση, Ο ΣΥΝ, το ΠΑΣΟΚ και το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού

Η κ. Ρεπούση, Ο ΣΥΝ, το ΠΑΣΟΚ και το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού

Απρίλιος 1st, 2007

Τελικά η κ. Ρεπούση εδέησε να ενδώσει εμμέσως στις πιέσεις των εθνικοφρόνων, εθνικιστών, σοβινιστών, ρατσιστών και όλων των -ιστών και να «διορθώσει» το βιβλίο της ΣΤ΄Δημοτικού. Σαφώς και το κάνει χωρίς να πιστεύει ότι το βιβλίο αυτό πρέπει να διορθωθεί, εφόσον, είναι γνωστή η κατ’ επανάληψη διακηρυγμένη, ανυποχώρητη θέση της για την ορθότητα των ισχυρισμών της και των γραφομένων της.

Δεν φοβάται η κ. Ρεπούση από την άλλη μεριά ότι θα κατηγορηθεί από τον Συνασπισμό και τους συνασπισμένους και μη εξαιρεταίους  του  ΠΑΣΟΚ, «εκσυγχρονιστές και πολυπολιτισμικούς, για εθνοκάπηλη, πατριδοκάπηλη και αναξιόπιστη, γιατί υποχωρεί στις πιέσεις;

Δεν γνωρίζει η ίδια ότι εδώ υπάρχει εκτός των άλλων και ένα ανυπέρβλητο ηθικό πρόβλημα; Δηλαδή δεν πιστεύει στην αλήθεια κάποιων πραγμάτων, αλλά για λόγους τακτικής υποχωρεί και υπαναχωρεί από τις θέσεις της;

Τι επιστήμων είναι τέλος πάντων.

Το καλύτερο που έχει να κάνει και το πιο αξιοπρεπές για τον εαυτό της είναι να δηλώσει ξεκάθαρα, ότι εμμένει στις θέσεις της και παραιτείται. Αυτό θα άρμοζε στο ήθος και το ύφος ενός πνευματικού ανθρώπου με ήθος, που μπορεί κανείς να μη συμφωνεί με τις απόψεις του, αλλά τουλάχιστον χαίρει εκτίμησης για μια συνεπή «επιστημονική» στάση, έστω κι αν είναι λαθεμένη αντικειμενικά.

Το γεγονός ότι δεν το κάνει, αυτό και μόνο δείχνει τη συνέπεια λόγων και έργων, δηλαδή στην περίπτωσή της την ασυνέπεια.

Το βιβλίο της ιστορίας, πέραν της προσωπικής στάσης της κ. Ρεπούση και των συν αυτή, ως επιστήμων και άνθρωπος, δεν επιδέχεται διορθώσεις, γιατί θα καταλήξει να αποτελεί ένα έκτρωμα. Δηλαδή αντί οι Έλληνες της Σμύρνης να «συνωστίζονται» στην παραλία, να πούμε ότι τρέχουν να σωθούν, θα άλλαζε τίποτε στο γεγονός; Αντί ο ελληνικός στρατός να «απωθούσε» τους Ιταλούς να τους κατατρόπωνε, ας πούμε, θα άλλαζε τίποτε στο περιεχόμενο του γεγονότος; Αντί να ψάχνουμε πότε και που έγινε η αρχή της επανάστασης του 21 και την βάζαμε στις 30 Μαρτίου π.χ. ή στην Μολδοβλαχία με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, θα άλλαζε τίποτε από το συμβολικό νόημα της επανάστασης; Αλλού είναι το πρόβλημα: Βασικά εκείνο που έχει σημασία είναι η απαξίωση και ιστορική ισοπέδωση της ιστορίας ενός λαού.

Το βιβλίο ολόκληρο αποπνέει ένα πνεύμα συνειδητής αποδόμησης μέχρι εξαφάνισης της εθνικής μνήμης, της εθνικής συνείδησης και εθνικής αυτογνωσίας. Πάσχει από την επάρατη νόσο της ενδοτικότητας στα κελεύσματα της νέας τάξης και της παγκοσμιοποίησης.

Είναι στο σύνολο του απαράδεκτο και όχι σε ορισμένα του σημεία. Δεν μπορεί κανείς να κάνει μπαλώματα. Θα είναι πραγματικά ένα έκτρωμα. Καλύτερα κατά την άποψή μου να μείνει έτσι και να το φτύνουν οι εκπαιδευτικοί, παρά να γίνει ένας αχταρμάς και να έχουμε την εντύπωση ότι έχει διορθωθεί.

Η Ακαδημία Αθηνών έθεσε τα θέματα στη σωστή τους βάση. Απλώς δεν είπε το δια ταύτα, δηλαδή την απόσυρση του. Όμως κατά βάση η όλη της επιχειρηματολογία αυτό υπονοούσε.

Είναι όμως και ένα άλλο θέμα που χρήζει ερμηνείας και αφορά την Αριστερά.

Τι δίνει το δικαίωμα στους διάφορους εκπροσώπους του Συνασπισμού και του ΠΑΣΟΚ στα τηλεπαράθυρα και τα ΜΜΕ, να βρίζουν συλλήβδην για εθνοκάπηλους και εθνικόφρονες, για να χρησιμοποιήσω τους πιο ήπιους χαρακτηρισμούς τους, όσους διαφωνούν με τη γνώμη τους, για ανθρώπους που θεωρούν τον εαυτό τους πατριώτη και διεθνιστή; Έχουν την εντύπωση ότι οι δύο αυτές έννοιες είναι ασυμβίβαστες; Με ποια επιχειρηματολογία; Και στο κάτω κάτω της γραφής, όπως είπε και ο Μίκης Θεοδωράκης στο άρθρο του (βλ. εφημ. «Καθημερινή», 18.3.2007), υπάρχουν ολόκληρες σχολές σκέψης, που προσπαθούν να πείσουν με αξιοπρέπεια και επιστημονικό τρόπο για τη άποψή τους. Για να μην αναφέρω και το τελικό συμπέρασμα της σκέψης του: «Εδώ και καιρό κατόρθωσε να επικρατήσει ολοκληρωτικά η άρνηση, τρομοκρατώντας  και ξεγελώντας τους πολλούς και αφελείς, κρυμμένη πίσω από τον ψεύτικο μανδύα μιας δήθεν προοδευτικότητας, που έχει στην πραγματικότητα τόση σχέση με την πρόοδο όση μια γάτα με ένα λιοντάρι».  Και αυτές οι σχολές σκέψεις αντιπαλεύουν με επιστημονικά επιχειρήματα και όχι με ύβρεις. Εκτός βέβαια αν πιστεύουν στην λενινιστική άποψη ότι αυτοί αποτελούν τη φωτισμένη πρωτοπορία και όλοι οι άλλοι (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου), οι «αφώτιστοι» πρέπει σώνει και καλά να τους ακολουθούμε, μιας και αυτοί κατέχουν κατ’ αποκλειστικότητα την αλήθεια.

Και για να μην υπάρξει παρεξήγηση δηλώνω ότι είμαι ένας πεπεισμένος πατριώτης, αντιεθνικιστής, αντισοβινιστής, αντιρατσιστής, αντιεκσυγχρονιστής, αντικοσμοπολίτης και γι’ αυτό διεθνιστής. Και ο λόγος είναι απλός: Αν εξαφανιστούμε ως έθνος, (συλλογική μνήμη και αυτογνωσία), ούτε ταξική πάλη διεξάγεται ούτε διεθνισμός υλοποιείται, επειδή ο διεθνισμός προϋποθέτει δύο τουλάχιστον έθνη. Πως θα υπάρξει διεθνισμός χωρίς έθνη;