Η συμφωνία των Πρεσπών και η ελληνική Αριστερά

Μάρτιος 17th, 2019 Comments off

Ελευθερία είναι να λες στους ανθρώπους, αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν

Τζωρτζ Όργουελ

                                                                                                                                      

Εισαγωγή

Πολύ πιθανόν αυτά που θα παραθέσω κατωτέρω να μην γίνουν αποδεκτά εν μέρει ή εν όλω, αλλά διατηρώ για τον εαυτό μου την ελευθερία να τα εκφράσω μετά θάρρους και παρρησίας, σύμφωνα με την παρακαταθήκη του Περικλή στον επιτάφιο, που έγραψε: «…το εύδαιμον, το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον…» Το «εύψυχον» βασικά με την έννοια του θάρρους να πεις αλήθειες που έχουν συνήθως μεγάλο προσωπικό κόστος, που δεν το επωμίζεται ένας δειλός ή καιροσκόπος. Κατόπιν τούτου ο καθένας θα κρίνει κατά πόσο και σε ποιο βαθμό ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή όχι.

Αποτελεί απαραίτητη πρακτική-, ορισμένα θέματα της πράξης να χρειάζονται επεξεργασία με τα θεωρητικά εργαλεία, για να διαπιστώσουμε κατά πόσο η συγκεκριμένη δράση ανταποκρίνεται στις θεωρητικές έννοιες –κριτήρια ανάλυσης ή αποκλίνουν απ’ αυτά. Αυτό γίνεται και αντίστροφα. Δηλαδή η πράξη πρέπει να επιβεβαιώνει την θεωρία. Αλλιώς και σ’ αυτήν την περίπτωση μπορεί να υπάρχει πρόβλημα προσέγγισης και διαπίστωσης της αλήθειας. Αυτή η διαδικασία είναι συνεχής. Προϋποθέτει βέβαια το κριτήριο της ικανότητας που είναι ζητούμενο και το κριτήριο της ανιδιοτέλειας που πρέπει να είναι προαπαιτούμενο,  για την αναζήτηση της αλήθειας.

Η μέθοδος που πρέπει να ακολουθηθεί βασίζεται στο «ορθώς απορείν» του Αριστοτέλη, που σημαίνει ότι στην έρευνα πρέπει, από μεθοδολογική άποψη, να αμφιβάλεις για τα πάντα και να βάζεις την ανεξάρτητη, ει δυνατόν, κριτική σκέψη, να εκτιμάς τα δεδομένα με βάση τις έννοιες –κριτήρια, για να βγάλεις τα απαραίτητα συμπεράσματα. Το τονίζει και ο φιλόσοφος Καρτέσιος, λέγοντας «Στην προσπάθεια της έρευναςγια την αλήθεια είναι ανάγκη να αμφιβάλουμε για το καθετί, όσο μπορούμε περισσότερο.[1]

Read more…

Η εσωτερίκευση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης

Σεπτέμβριος 17th, 2018 Comments off

Τα βαθύτερα αίτια της κακοδαιμονίας της Ελλάδας από συστάσεως του ελληνικού κράτους έως σήμερα και οι ενδεδειγμένες λύσεις.

Μια εξομολόγηση εκ βαθέων

«Το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό».
                                                                                                       Διονύσιος Σολωμός

Είναι επιτακτική ανάγκη να βρούμε τις αιτίες της πολυποίκιλης  κακοδαιμονίας, για να μπορούμε να τις ξεπεράσουμε. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Όσο δεν γνωρίζουμε, αγνοούμε ή αποκρύβουμε τις αιτίες, σωτηρία σ’ αυτόν τον τόπο είναι αδιανόητη, γιατί όλα τα μέτρα που παίρνονται εκών άκων οδηγούν στα αντίθετα αποτελέσματα. Ο κανόνας είναι απλός. Για να λύσεις οποιοδήποτε πρόβλημα πρέπει να το βάλεις στην σωστή βάση έρευνάς του. Αλλιώς καταλήγεις σε λάθος συμπεράσματα και σε λάθος προτάσεις. Προϋποθέτει ωστόσο ένα βασικό αξίωμα.

Προϋπόθεση για να μπορεί κανείς να ανακαλύψει τις αιτίες και να προτείνει σωτήριες λύσεις είναι αυτό που είπε κάποτε ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού, μαζί με τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη: «Για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό παρά και χαρακτήρας». Αυτή η φράση σημαίνει ότι δεν αρκεί μονάχα η γνώση (επιστήμη), που βέβαια είναι προϋπόθεση, αλλά ήθος και ανιδιοτέλεια, οι οποίες εξασφαλίζουν στον μέγιστο βαθμό την ανεξάρτητη κριτική σκέψη. Γιατί χωρίς αυτήν η γνώση είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το καλό, αλλά εξίσου και για το κακό. Ο Ηράκλειτος με το λιτό του λόγο το εκφράζει διαφορετικά, λέγοντας: «Ήθος ανθρώπω δαίμων». [1] Αυτό τονίζει με άλλα λόγια και ο Πλάτωνας, ισχυριζόμενος ότι  «πᾶ­σά τε ἐ­πι­στή­μη χω­ρι­ζο­μέ­νη δι­και­ο­σύ­νης καὶ τῆς ἄλ­λης ἀ­ρε­τῆς πα­νουρ­γί­α, οὐ σο­φί­α φα­ί­νε­ται».[2] Το ζητούμενο συνεπώς είναι ο δίκαιος και ενάρετος άνθρωπος, που βέβαια πρέπει να έχει και ήθος και να τον διακρίνει η ανιδιοτέλεια. Η ιδιοτέλεια, επειδή ποτέ δεν μπορεί να είναι αντικειμενική, είναι ο απόλυτος εχθρός της ανεξάρτητης κριτικής σκέψης.

Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να εκφράσει την αλήθεια, όπως την διατύπωσε ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός:  Άμα το έθνος δεν μάθει ότι εθνικό είναι ό,τι είναι αληθινό, τότε δεν μπορεί και να προκόψει. Θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.

Ένας άνθρωπος που είναι ιδιοτελής ή ακόμη και ένα σύστημα ιδιοτελές, δεν θα πει την αλήθεια, έστω κι αν την  γνωρίζει, κάτι που είναι φυσικά αντικειμενικά ζητούμενο, αλλά θα την αποκρύψει για καθαρά ιδιοτελείς λόγους,  υπηρετώντας προσωπικά ή κομματικά συμφέροντα ή και τα δυο μαζί.

Με αποκλειστική βάση αυτά τα κριτήρια θα προσπαθήσω να καταθέσω την θεωρητική και πρακτική εμπειρία μιας ζωής, χωρίς αυτή να αποτελεί πανάκεια. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως.

Είναι μια τιτάνια προσπάθεια σύλληψης της ελληνικής πραγματικότητας και αυτογνωσίας και της εξεύρεσης διεξόδου από τα ποικίλα αδιέξοδα.

Read more…

Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα

Ιανουάριος 1st, 2018 Comments off

 

Η “αριστερά”, έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού, δεν αντλεί πλέον από ό,τι ζωντανότερο είχε η μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά τρέφεται από μιαν κοινωνική θεωρία που εν μέρει αντικατοπτρίζει  και εν μέρει συγκαλύπτει εξιδανικευτικά τις πραγματικές σχέσεις ισχύος  μέσα στην δυτική μαζική δημοκρατία

                                                                                                  Παναγιώτης Κονδύλης

Κατωτέρω θα προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε περιληπτικά τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη και την σημασία τους.

Στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση στη σημερινή εποχή του πολυπολικού κόσμου, αφορά την σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.

Η σύγκρουση αυτή στόχο έχει τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.

Συνεπώς διαρκής και συνεπής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς από μια παγκόσμια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, για την συσσώρευση πλούτου.

Στα πλαίσια αυτά όλες οι χώρες και τα κόμματα, που είχαν και έχουν ή θεωρούνται από τους δυτικούς ότι έχουν σχέση οποιασδήποτε μορφής, (θρησκευτικής, πολιτιστικής, εμπορικής, κυρίως στρατιωτικής και ενεργειακής (υδρογονάνθρακες) κ.λπ) με την Ρωσία πρέπει να αποδυναμωθούν παντοιοτρόπως, αποσταθεροποιηθούν, συρρικνωθούν ή καταστραφούν, όπως συνέβη πρώτα με το Ιράκ, κατόπιν με την πρώην Γιουγκοσλαβία και μετά με την Λιβύη και την Συρία, πριν από την επέμβαση της Ρωσίας στην τελευταία κ.λπ. Χώρες δηλαδή που διατηρούσαν φιλικές και συμμαχικές σχέσεις με την Ρωσία. Παράδειγμα η Ελλάδα και η Κύπρος, τις οποίες θεωρούν ως «Δούρειους Ίππους της Ρωσίας στην Ευρώπη», κατά δήλωση του Τζορτζ Σόρος. Αντικειμενικός στρατηγικός σκοπός είναι να μην υπάρχει στο ορατό και αόρατο μέλλον οποιαδήποτε, έστω και δυνητική προσέγγιση προς την Ρωσία, που οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ βλέπουν ως την κύρια απειλή αμφισβήτησης των συμφερόντων τους στην περιοχή. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, στην οποία εφαρμόζεται το μακροχρόνιο σχέδιο επαναχάραξης και αλλαγής συνόρων (βλ. ονομασία των Σκοπίων), μέσω της αλλαγής  (επικαιροποίησης) της συνθήκης της Λωζάννης.

Για τον ρόλο αυτόν ανέδειξαν κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, για να μην πάμε και στο απώτερο παρελθόν, κυβερνήσεις υποτακτικές στα σχέδιά τους, συμμαχώντας με την ντόπια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Τον ρόλο αυτόν έπαιξαν απαξάπαντες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και φυσικά και η σημερινή, διαπλεκόμενη με τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, για να νέμεται την εξουσία και τα προνόμιά της ως αυτοσκοπό. Το θέμα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι κυρίαρχα και αποκλειστικά θέμα εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας και όχι πρωταρχικά οικονομικό. Απ’ αυτές τις δύο προϋποθέσεις εξαρτώνται οι πάντες και τα πάντα.

Εξαρτάται φυσικά από τις ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές γεωστρατηγικές συνθήκες της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Όμως οι κυβερνήσεις της Ελλάδας ήταν πάντοτε, εκτός από  την περίπτωση της κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια και ορισμένων μικρών εξαιρέσεων ετεροκαθοριζόμενη και ετεροπροσδιοριζόμενη. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα ελληνικά κόμματα αλληθώριζαν άλλα προς την Δύση και άλλα προς την Ανατολή. Ποτέ δεν ήταν αυτοπροσδιοριζόμενα και αυτόφωτα και συνεπώς ανεξάρτητα

Η στρατηγική της καταστροφής του έθνους –κράτους, των ανοιχτών συνόρων, του πολυπολιτισμού, της υπεράσπισης δήθεν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της «διεθνιστικής αλληλεγγύης» της αυτοαποκαλούμενης αριστεράς ταυτίζεται απόλυτα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των συντηρητικών κομμάτων και με  τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των δυτικών δυνάμεων, από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά προς τον ίδιο στόχο. Στα πλαίσια αυτά οι πρωταρχικοί λόγοι, πού θέτουν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης, όπως είναι τώρα η ονομασία των Σκοπίων, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του εξαρτημένου πολιτικού συστήματος, κυρίως από τις ΗΠΑ και τους λοιπούς «άσπονδους φίλους και συμμάχους μας»,  με αντάλλαγμα την ανάδειξή τους στην κυβέρνηση και την προσωπική και κομματική νομή της εξουσίας σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.

 Η σχεδιασμένη ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝ.ΕΛ. από τις ΗΠΑ στην εξουσία,  (ουραγοί ή σφογκοκωλάριοι κατά Κονδύλη) υπηρετεί τα συμφέροντα αυτά, τα οποία δεν θα ήταν και δεν θα είναι εύκολο, και χωρίς κλυδωνισμούς και κινδύνους, να υλοποιηθούν από τις συντηρητικές δυνάμεις, οπότε πιθανόν θα υπήρχε αντίδραση και ανεξέλεγκτη εξέλιξη.

Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση και ορισμένα κόμματα –παραφυάδες, είναι αποφασισμένες σύμφωνα με τις επίσημες δηλώσεις των κομμάτων τους, να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με σύνθετη ονομασία, σύμφωνα με τις επιταγές των ΗΠΑ και των «συμμάχων μας».

Με το θέμα των Σκοπίων ωστόσο δίνεται στην Ελλάδα η μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί την επιτακτική ανάγκη που έχει η Αμερική να εντάξει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να θέσει ως προϋπόθεση για την λύση του προβλήματος την μη παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» στο γειτονικό κράτος. Οι συνέπειες μόνο θετικές θα είναι και ποτέ αρνητικές.

Οι Αμερικανοί καίγονται  κυριολεκτικά να εντάξουν τα Σκόπια στη νατοϊκή συμμαχία, για να γλυτώσουν από την δημιουργία ενός ακόμα μετώπου στα Βαλκάνια από τους Ρώσους, οι οποίοι παίζουν γερό παιχνίδι παντού και αυτή τη φορά και στα Βαλκάνια, προσπαθώντας να επαναθεμελιώσουν την συμμαχία τους με τους Σέρβους, τους οποίους ενισχύουν στρατιωτικά, και προσεταιριστούν τα Σκόπια στον δικό τους χώρο επιρροής.

Πρέπει όλοι οι Έλληνες, να δράσουν για να αποτρέψουν αυτήν την καταστρεπτική εξέλιξη, που θα αποτελέσει μετά την Μικρασιατική και κυπριακή την τρίτη μεγάλη εθνική καταστροφή και ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται.

Οι εθνικοί μειοδότες είναι πέρα από βέβαιο ότι με την γκαιμπελίστικη προπαγάνδα τους θα αποδώσουν στη πλειοψηφία των Ελλήνων εθνικιστική ρητορική και υστερία, για λυγίσουν το πατριωτικό τους φρόνημα.

Όμως το πρόβλημα των Σκοπίων δεν έχει καμία σχέση με την οικονομική και γενικότερη κρίση στην Ελλάδα, για να δικαιολογεί τάχα κάποια εθνική υποχώρηση, για να αποφύγει η Ελλάδα τάχα τα χειρότερα, γιατί χειρότερα δεν υπάρχουν, αλλά μόνο με το φρόνημα του ελληνικού λαού, που πρέπει να διαλέξει, ανάμεσα στην υποταγή ή την εθνική του αξιοπρέπεια και ελευθερία.

 

Το διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον

Δεκέμβριος 25th, 2017 Comments off

Το διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον, οι επιπτώσεις του στην Ελλάδα και Κύπρο και οι δυνατότητες αξιοποίησης υπερ του ελληνισμού

 Πρόλογος

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να μπορεί κάποιος, μέσα στη δίνη των ποικίλων προβλημάτων, που ταλανίζουν την παγκόσμια κοινότητα, αλλά και την Ελλάδα, να  κατακτήσει την σωστή γνώση των πραγμάτων. Γι αυτό προσπαθεί να κάνει τις κατά προσέγγιση σωστές εκτιμήσεις, με  βάση την ελευθερία της αδέσμευτης κριτικής του σκέψης, ώστε να έχει τη δυνατότητα να κρίνει κατά το δυνατόν αντικειμενικά πρόσωπα και πράγματα και να προτείνει τις σωστές λύσεις.

Μια τέτοια στόχευση απαιτεί την ανάλυση της λειτουργίας του παγκόσμιου συστήματος με τους μηχανισμούς του, μέσα στο οποίο εντάσσεται η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά και ολόκληρος ο ελληνισμός. Χωρίς την σωστή γνώση αυτού του διεθνούς περιβάλλοντος, αλλά και την ευθυκρισία, που απαιτούν τα θεωρητικά εργαλεία ανάλυσης,  δεν είναι δυνατόν να προκύψουν λύσεις και για τον ελληνισμό, οι οποίες θα μας βγάλουν από τα αδιέξοδα.

Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην περιοχή μας,  που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, που μας ενδιαφέρει πρωταρχικά, είναι σε θέση να ερμηνεύσει και αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην Ελλάδα και Κύπρο. Η επακριβής διάγνωση της πραγματικότητας  αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι, απομονωμένη από τα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή της και γενικότερα στην περιοχή σύγκρουσης τεράστιων συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Δεν ζει μετέωρη στο κενό.

Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας, σύμφωνα και με το αξίωμα που εξέφρασε ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού: «Για να κρίνεις πρόσωπα και πράγματα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας», δηλαδή ήθος και ανιδιοτέλεια. Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση η γνώση δεν έχει αξία.

Εισαγωγή

Η υποχώρηση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και τελικά η ολοκληρωτική τους κατάρρευση το 1990 ανέδειξε, μετά από ένα μεταβατικό στάδιο ισχύος των ΗΠΑ, έναν νέο πολυπολικό κόσμο, για την συγκέντρωση της παγκόσμιας ισχύος και του παγκόσμιου πλούτου, όχι απαραιτήτως σε ένα και μοναδικό κέντρο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Πρόκειται βασικά για την Νέα Τάξη, η οποία ως υπερεθνική εξουσία, προσπαθεί να επιβάλει την δική της παγκοσμιοποίηση. Αυτή η εξουσία ωστόσο δεν έχει ενιαίο κέντρο και ενιαία χαρακτηριστικά, όπως πολλοί θεωρούν, παραμένοντας σε παρωχημένα ερμηνευτικά πρότυπα, αλλά χαρακτηριστικά ανελέητης σύγκρουσης διαφόρων κέντρων ισχύος παγκόσμια (Αμερική, Ρωσία, Κίνα κ.λπ). Ο λόγος είναι ότι επικρατεί, και σ’ αυτήν την φάση που περνάει η ανθρωπότητα, όπως ανέκαθεν, ο σφοδρός ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που αναδύθηκαν μετά τον ψυχρό πόλεμο, με στρατηγικό στόχο την εκμετάλλευση της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Με αυτήν την έννοια η κάθε  ιμπεριαλιστική δύναμη αγωνίζεται να εγκαθιδρύσει, υπερασπιστεί και επεκτείνει την δική της παγκόσμια Νέα Τάξη, η οποία όμως έχει καθαρά νεοφιλελεύθερα  χαρακτηριστικά, σε αντίθεση με την ψυχροπολεμική περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λείπει βασικά το αντίπαλο δέος, δηλαδή τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού. Στόχος πάντοτε παραμένει ο έλεγχος και εκμετάλλευση της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Read more…

Η Ελλάδα και η Κύπρος στα πλαίσια της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Νοέμβριος 15th, 2017 Comments off

Μια συνοπτική κωδικοποίηση του προβλήματος

Ι. Η Νοτιοανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή

  1. Στον προαναφερόμενο χώρο, όπως και στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση είναι η σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.
  2. Η σύγκρουση αυτή αφορά τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.
  3. Διαρκής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς για την συσσώρευση πλούτου.
  4. Ο κουρδικός παράγοντας, με την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Κούρδων, παίζει καθοριστικό ρόλο στις διενέξεις της Μέσης Ανατολής και αποτελεί τον καταλύτη.
  5. Ο στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ, των ΗΠΑ, του εβραϊκού λόμπυ με μια φράση, είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι απειλούν με τους αγώνες τους για την δημιουργία κουρδικού κράτους σε βάθος χρόνου, έμμεσα ή άμεσα, τέσσερα κράτη της περιοχής: Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία, όλα εχθρικά διακείμενα προς το Ισραήλ, γιατί έχουν όλα δυναμικές κουρδικές μειονότητες.
  6. Και τα τέσσερα αυτά κράτη είναι υποχρεωμένα να συνασπιστούν απέναντι στον συγκεκριμένο κίνδυνο από μέρους των Κούρδων και των στρατηγικών συμμάχων τους, Ισραηλινών και Αμερικανών.
  7. Το Ισραήλ δεν έχει καμία άλλη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τα αραβικά κράτη που την περιβάλλουν, παρά με την συμμαχία των Κούρδων και την στήριξη της Δύσης. Το ίδιο ισχύει και για τους Κούρδους, οι οποίοι χρειάζονται την στήριξή τους από το Ισραήλ και την Δύση, κυρίως τις ΗΠΑ και φυσικά το εβραϊκό λόμπυ.
  8. Η μόνη διέξοδος του Ισραήλ προς την Δύση και την αποφυγή αποκλεισμού του από ισλαμικά κράτη της περιοχής, από την οποία εξαρτάται η ύπαρξή του, είναι η Κύπρος και η Ελλάδα.
  9. Από την άλλη μεριά η Τουρκία συγκεκριμένα για να επιβιώσει και αποφύγει τον διαμελισμό της από τους Κούρδους έχει ως μόνη πιθανή δυνατότητα να αναπτυχθεί σε μεγάλη περιφερειακή πυρηνική δύναμη, ανεξάρτητη από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μην διαλυθεί.
  10. Η Τουρκία για να πετύχει αυτήν την δυνατότητα ανεξαρτησίας την μόνη διέξοδο που της απομένει είναι να στραφεί προς τις δύο άλλες παγκόσμιες δυνάμεις του πολυπολικού κόσμου, Ρωσία πρωταρχικά και Κίνα κατά δεύτερο λόγο και φυσικά τους συμμάχους των ανωτέρω δύο παγκόσμιων δυνάμεων, για να διαφυλάξει, ει δυνατόν, την εδαφική της ακεραιότητα.
  11. Ο Ερντογάν για να πετύχει τον στόχο του αυτόν επέλεξε να αναγορεύσει τον εαυτό του σε απόλυτο δικτάτορα στο εσωτερικό, κατά τα πρότυπα του Στάλιν και του Χίτλερ και άλλων δικτατόρων, εξαφανίζοντας στο εσωτερικό μέτωπο, κάθε πιθανή αντίσταση με κάθε κόστος στην στρατηγική του αυτή. Η στρατηγική αυτή απέναντι στον κίνδυνο διαμελισμού της Τουρκίας είναι μονόδρομος.

Read more…

Τι κρύβεται πίσω από το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου;

Οκτώβριος 11th, 2017 Comments off

Το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε στις 10 Οκτωβρίου διατυμπανίζεται από την κυβέρνηση ως αριστερό, προοδευτικό, ενάντια στον σκοταδισμό της εκκλησίας και της συντηρητικής κοινωνίας της Ελλάδας. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Απλώς είναι πρόσχημα με άλλες σκοπιμότητες που δεν έχει να κάνει με την προστασία αυτής της μερίδας, που πρέπει να προστατεύεται, χωρίς προπαγάνδα και προσηλιτισμό. Κι αυτό, γιατί εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της στρατηγικής της παγκοσμιοποιημένης Νέας Τάξης, η οποία και το υπαγόρευσε σ’ αυτήν την κυβέρνηση. Στόχο έχει να διαλύσει, σύμφωνα με τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης το τελευταίο ανάχωμα στην παγκοσμιοποιημένη αγορά, που είναι η οικογένεια και την προώθηση λύσεων από τα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας, που απεργάζονται τον αφανισμό της Ελλάδας. Είναι άκρως ανθελληνικό και σκοταδιστικό. Αντί η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει και να λάβει πρόνοια για το τεράστιο πρόβλημα της υπογεννητικότητας, να ενισχύσει την οικογένεια ποικιλοτρόπως, ώστε να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό, προωθεί και προπαγανδίζει την αντικατάσταση της οικογένειας με ομοφιλικούς, ώστε να μην υπάρχει δυνατότητα για την ανανέωση του γηρασμού της ελληνικής κοινωνίας. Ήδη οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις. Το νομοσχέδιο, με το οποίο γίνεται ένας ανίερος προσηλυτισμός για την αντικατάσταση των οικογενειών με ομοφιλικούς, τάσσεται ευθέως εναντίον της οικογένειας, την διάλυση της οποίας επιδιώκει με κάθε μέσον και τρόπο. Προβλέπεται μάλιστα ότι γύρω στο 2050 οι Έλληνες θα συρρικνωθούν κατά 2 εκατομμύρια περίπου. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα πεθαίνει. Που σημαίνει, χωρίς υπερβολή ότι ακόμη και οι ομοφυλόφιλοι δεν θα έχουν την δυνατότητα να υιοθετήσουν παιδιά, γιατί άπλουστατα δεν θα γεννιούνται. Αντ’ αυτού προπαγανδίζονται οι ομοφυλικές οικογένειες, ώστε να μην γενούν οι Έλληνες παιδιά. Αντιθέτως δεν υπάρχει πρόνοια να ενισχυθούν τα νέα ζευγάρια, αν αποφασίσουν να κάνουν οικογένεια και εκτός αυτού η νεολαία φεύγει στο εξωτερικό, μη βλέποντας κάποιο μέλλον στην πατρίδα της. Όμως από την κυβέρνηση αυτή λαμβάνεται η κατωτέρω πρόνοια για το θέμα, στα πλαίσια της Νέας Τάξης πραγμάτων, τα οποία υπηρετεί πιστά. Σε όλα η πολιτική της κυβέρνησης αυτή ταυτίζεται με την στρατηγική της παγκοσμιοποίησης, την οποία προωθεί και ο γνωστός Τζορτζ Σόρος: Κατάργηση του έθνους –κράτους, ανοιχτά σύνορα, προστασία των μεταναστών έναντι των Ελλήνων, προώθηση μια πολυπολιτισμικής κοινωνίας, για την δημιουργία μιας Ελλάδας πολυεθνικής, πολυθρησκευτικής, πολυφυλετικής,  με την εξάλειψη της εθνικής συνείδησης και ιστορικής μνήμης και παράδοσης, μέσω της παγκοσμιοποιημένης, αντεθνικής παιδείας. Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Διαβάστε κατωτέρω πώς πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει το δημογραφικό θέμα, που πρόκειται να αφανίσει την ελληνική κοινωνία. Αυτή η κυβέρνηση είναι η χειρότερη κυβέρνηση που κυβέρνησε στην Ελλάδα, γιατί υπηρετεί πλήρως την νεοφιλελεύθερη πολιτική, όπως οι προηγούμενες. Η κυβέρνηση αυτή είναι σε τελευταία ανάλυση βαθιά υποκριτική,σκοταδιστική και ρατσιστική ενάντια στην ελληνική κοινωνία. Αυτή είναι η αλήθεια.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

από την έκδοση του ιδρύματος: Ρόζα Λούξεμπουργκ, που χρηματοδοτήθηκε με πόρους του γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Πουλαντζάς του ΣΥΡΙΖΑ

Μια ορθολογική αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος

Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς τα στοιχεία αυτά. Μια φοβική αντιμετώπιση, γνώριμη στην δεξιά και την ακροδεξιά, θα εστιαζόταν στην “απειλή” που δήθεν αντιπροσωπεύει αυτή η ε εξέλιξη για το έθνος και θα κατέληγε σε (αναποτελεσματικές φυσικά) εκκλήσεις για άνοδο της γεννητικότητας των Ελλήνων.

Μια πιο ορθολογική αντιμετώπιση θα θεωρούσε ότι τα στοιχεία υποδεικνύουν ουσιαστικά τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική μεταναστευτική πολιτική: ο αυξημένος αριθμός γεννήσεων παιδιών από μεταναστευτικές οικογένειες αποτελεί ευκαιρία για την Ελλάδα, που θα πρέπει να υιοθετήσει μια πιο ανοιχτή πολιτική για την ιθαγένεια των παιδιών των οικογενειών αυτών. Αν το ένα στα έξι παιδιά που γεννιούνται σήμερα είναι παιδί μεταναστευτικής οικογένειας, τότε η ελληνική πολιτεία οφείλει να το αντιμετωπίσει  ως μελλοντικό Έλληνα πολίτη, να εξασφαλίσει την δυνατότητα του να αποκτήσει πρόσβαση κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας. Διαφορετικά, η ελληνική πολιτεία αναλαμβάνει την ευθύνη να διαμορφώσει μια γενιά νέων ανθρώπων, χωρίς πλήρη δικαιώματα στην χώρα. Οι κοινωνικές συνέπειες μιας τέτοιας προφανούς αδικίας και ανισότητας δεν μπορούν παρά να είναι σοβαρές και επώδυνες για την κοινωνία.

Ας σημειωθεί πώς η ανανέωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών μέσα από την μετανάστευση-είτε με την μορφή των γεννήσεων, είτε με την μορφή της εισόδου νέων μεταναστών – είναι μια διαπιστωμένη ανάγκη. Σύμφωνα με την Πράσινη Βίβλο, στην ΕΕ τα 227 εκατομμύρια των οικονομικά ενεργών ατόμων θα μειωθούν σε 201 εκατομμύρια το 2025 και σε 160 εκατομμύρια το 2050, χωρίς τους μετανάστες. Την διατήρηση του ίδιου ορίου συνταξιοδότησης και την επιβίωση των ασφαλιστικών ταμείων από το 2010 έως το 2030 θα χρειαστούν 20 εκατομμύρια μετανάστες. [1]

[1] Βλ. Ρόζα Λούξεμπουργκ, παράρτημα Ελλάδας, Ινστιτούτο Πουλαντζάς του ΣΥΡΙΖΑ, Η μετανάστευση στην Ελλάδα, έντεκα μύθοι και περισσότερες αλήθειες, Φεβρουάριος 2014. Το κείμενο είναι διαθέσιμο και στο διαδίκτυο: http:rosalux.gr/publications.