Archive

Posts Tagged ‘Σοσιαλισμός’

Διεθνισμός και Παγκοσμιοποίηση

Σεπτέμβριος 9th, 2009 Comments off

1. Εισαγωγή

Υπάρχει κρίση της Αριστεράς στην Ελλάδα; Και σε τι συνίσταται αυτή η κρίση;bbb

Είναι ένα καθοριστικό ερώτημα που η απάντησή του καθίσταται επιτακτική, για να ερευνηθούν αυτά τα αίτια, ιδίως μετά από το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών του Ιουνίου 2009, όπου τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχασαν αρκετά ποσοστά στην εκλογική αναμέτρηση.

Εκτός βέβαια, αν παραδεχτούμε μοιρολατρικά ότι δεν υπάρχει κρίση και συνεπώς ότι αυτή είναι πάνω κάτω η εκλογική τους δύναμη και επιρροή και περισσότερα δεν μπορούμε να περιμένουμε, οποιαδήποτε πολιτική κι αν εφαρμόσει η Αριστερά. Μια τέτοια απάντηση ωστόσο είναι όχι μόνο απαράδεκτη, αλλά και τελείως απαξιωτική, για ό,τι πρέπει να σημαίνει αριστερή πολιτική.

Η μόνη διέξοδος είναι η αναζήτηση των αιτίων αυτής της κρίσης και η κατ’ ακολουθία διέξοδος από αυτήν.

Στην ανάλυσή μου που σχετίζεται με τον ανωτέρω τίτλο, θα επικεντρωθώ σε εκείνες τις δυνάμεις της εκσυγχρονιστικής Αριστεράς που περιλαμβάνονται στους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και θεωρούν ότι ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία ή αντικειμενικά, με τις πράξεις τους, ότι εντάσσονται σ’ αυτήν.

Η διαχρονική εμπειρία έχει αποδείξει και θεωρείται πια ως αναμφισβήτητη αντικειμενική γνωσιολογική κατάκτηση ότι ο αυτοπροσδιορισμός οποιουδήποτε ανθρώπου δεν σημαίνει αυτομάτως και την αλήθεια. Μπορεί δηλαδή κάποιος να αυτοαποκαλείται αριστερός, κεντρώος, δεξιός, κ.λπ και να μην είναι στην πράξη αυτό που λέει. Κι αυτό, γιατί όπως προανέφερα, η πράξη καθενός είναι το κριτήριο για τον οποιοδήποτε προσδιορισμό. Συνεπώς, και για να γίνουμε πιο σαφείς, ένας που ονομάζει τον εαυτό του αριστερό, μπορεί με αντικειμενικά κριτήρια και με βάση τις πράξεις του να είναι ακόμη και φασίστας. Στην απόλυτη σύγχυση σε όλα τα επίπεδα, που ζούμε, αυτό δεν πρέπει να μας παραξενεύει. Ούτως ή άλλως ο καθένας μας, από την προσωπική του ζωή, έχει βιώσει πολλά τέτοια παραδείγματα, έστω κι αν δεν τα ομολογεί.

Μ’ ένα λόγο: Δεν μπορεί να είσαι ό,τι δηλώσεις. Read more…

Ο αγώνας του Π.Α.Κ. στα χρόνια 1968-1974

Μάρτιος 20th, 2009 Comments off

Π.Α.Κ. Γερμανίας

Παραθέτω εδώ την ομιλία μου για το ΠΑΚ στα πλαίσια της εκδήλωσης για τα 41 χρόνια του ΠΑΚ με τίτλο: » Ο αγώνας του Π.Α.Κ. στα χρόνια 1968 – 1974, ο ρόλος του στη συγκρότηση ενός μαζικού σοσιαλιστικού πολιτικού χώρου και η σημασία του σήμερα».

Διαβάστε εδώ την ομιλία για τα 41 χρόνια Π.Α.Κ.

Φωτογραφίες από την εκδήλωση:


Έθνος και ταξική πάλη

Νοέμβριος 17th, 2008 Comments off

Ποιοί θέλουν την «Αριστερά»  στο περιθώριο της κοινωνίας;

Η Αριστερά ή θα είναι πατριωτική ή δεν θα υπάρξει

Δαμιανός Βασιλειάδης

Η Αριστερά ή θα είναι πατριωτική ή δεν θα υπάρξει, γιατί πατριωτισμός και σοσιαλισμός είναι δίδυμες έννοιες, όπως είπε ο Βάσος Λυσαρίδης. Και αν παρ’ όλα αυτά υπάρξει, τότε θα ενταχθεί στο σύστημα, αποτελώντας δημοκρατικό άλλοθί του, γιατί ποτέ δεν θα μπορέσει να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα, χωρίς την πατριωτική του συνιστώσα. Και ας  θέλουν ορισμένοι μετά βίας να ταυτίσουν τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό, γιατί έτσι τους βολεύει. Το ελαφρυντικό για τους τελευταίους συνίσταται στο γεγονός ότι είναι ανιστόρητοι, καθηλώνοντας την ιστορική εξέλιξη στα τέλη του 19 αιώνα, το επιβαρυντικό ότι υπηρετούν εκών άκων τη Νέα Τάξη και την παγκοσμιοποίηση.

Η μόνη περίπτωση που έγινε πλειοψηφικό ρεύμα η Αριστερά ήταν κατά τη διάρκεια του ΕΑΜ και εν μέρει με την ΕΔΑ. Και στις δύο περιπτώσεις υπήρχε η σύζευξη του πατριωτικού με το κοινωνικό αίτημα. Τότε μόνο μεγαλούργησε! Στην Ελλάδα ιδιαίτερα τα εθνικά – πατρ/ιωτικά θέματα είναι συνδεδεμένα με τα οικονομικά – κοινωνικά. Η αλήθεια είναι, ότι «αυτό που πάντα τρόμαζε την αντίδραση ήταν η ενότητα του εθνικού με τον κοινωνικό αγώνα, γιατί όποτε αυτό επιτεύχθηκε, έπεσαν θρόνοι, κατέρρευσαν αυτοκρατορίες, ανατράπηκαν καθεστώτα».[1]

Σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις η Αριστερά ήταν και παρέμενε στο περιθώριο, αποτελώντας «λειτουργικό» στοιχείο του αστικού συστήματος.

Η «Αριστερά» σαφώς δεν θέλει να είναι στο περιθώριο, ούτε και να την οδηγούν κάποιοι στο περιθώριο. Τι συμβαίνει όμως στην πράξη;

Για να διαβάσετε τη συνέχεια της ανάλυσης  πατήστε εδώ.


[1] βλ. Νέος αγωνιστής, τεύχος 1, Απρίλιος 2007, σ. 11

Το πρόγραμμα ενός αριστερού κόμματος

Φεβρουάριος 4th, 2008 Comments off

Εισαγωγή στο πρόβλημα

Χτίσε σήμερα, αυτό που οραματίζεσαι για το αύριο.

Ένα πρόγραμμα που έχει ως φιλόδοξο στόχο τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας και συγχρόνως την απαίτηση να είναι ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό περιλαμβάνει απαραιτήτως πρώτον τη στρατηγική που εμπεριέχει τον στόχο και δεύτερον την τακτική, δηλαδή τη συγκεκριμένη πολιτική, που θα οδηγήσει στην προσέγγιση και επιτυχία του στρατηγικού στόχου.

Αυτό είναι το γενικό θεωρητικό πλαίσιο που πρέπει να απαντήσει σε δύο βασικά ερωτήματα: Ποια κοινωνία θέλουμε, ως όραμα και πράξη και με ποιο τρόπο και μέσο, δηλαδή με ποιο σχέδιο προγράμματος θα το πετύχουμε.

Το όραμα κατά πρώτον έχει σχέση με την ιδεολογία και το δεύτερο με την πολιτική.

Και οι δύο αυτοί παράγοντες πρέπει να ανταποκρίνονται σ’ ένα οργανωτικό σχήμα, που καλείται να υλοποιήσει το συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Σχηματικά θα μιλούσαμε για δύο πρότυπα κοινωνικής οργάνωσης: το αστικό και το σοσιαλιστικό. Ανάμεσα σ’ αυτά παρεμβάλλονται ενδιάμεσες μορφές. Αν θέλουμε την κοινωνική αλλαγή από το αστικό, καπιταλιστικό σύστημα προς ένα σοσιαλιστικό, θα πρέπει να καθορίσουμε το ιστορικό υποκείμενο της αλλαγής, δηλαδή ποιο είναι αυτό, καθώς και το περιεχόμενο της σοσιαλιστικής κοινωνίας στην οποία με βεβαιότητα προσβλέπουμε. Τι χαρακτηριστικά θα έχει. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός μας έδωσε στοιχεία, για το τι δεν πρέπει να περιέχει. Μια θετική απάντηση ωστόσο είναι ζητούμενο.

Οπωσδήποτε λοιπόν ανακύπτει προς έρευνα το θέμα του ιστορικού υποκειμένου της αλλαγής και ποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα πρέπει να έχει, όπως και το θέμα, πως θα είναι οργανωμένη η σοσιαλιστική κοινωνία, ώστε να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του ιστορικού υποκειμένου.

Οι ιστορικές εμπειρίες έως σήμερα δεν έδωσαν ικανοποιητική απάντηση στα υπό έρευνα θέματα. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός αποδείχτηκε με την τελευταία του κατάληξη ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί πρότυπο. Και δεν υπάρχει στην πράξη παράδειγμα μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, η οποία πραγματικά να έχει οδηγήσει στην απελευθέρωση, αν θεωρήσουμε ότι αυτός πρέπει να είναι ο τελικός στόχος. Με μια φράση: η απελευθέρωση από την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Read more…