Archive

Posts Tagged ‘πατριωτισμός’

Ο πατριωτισμός τελεί υπό διωγμό στην Ελλάδα…

Σεπτέμβριος 10th, 2014 Comments off

ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΦΕΤΗΡΙΕΣ
ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΣΤΟΧΟ

Εισαγωγή στο άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά, που παραθέτω κατωτέρω και το προσυπογράφω με τα εξής σχόλια:
________________________________________

Ο πατριωτισμός πράγματι τελεί υπό διωγμό στην Ελλάδα από εθνοκτόνες δυνάμεις και από αριστερά και από δεξιά. Όμως χωρίς ένα πατριωτικό κίνημα στην Ελλάδα, όπως το περιγράφω στο βιβλίο μου Πανεθνικό – Παλλαϊκό Κίνημα, που αποτελεί εγχειρίδιο θεωρητικής και πρακτικής πατριωτικής πάλης για όλες τις πατριωτικές δυνάμεις, απελευθέρωση της Ελλάδας από τα δεσμά που εχάλκευσαν τα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας, δεν μπορεί να υπάρχει, ούτε σωτηρία από τα πολυποίκιλα δεινά.
Ο πατριωτισμός στην Ελλάδα και αυτή είναι η αλήθεια, τελεί υπό διωγμό από

  • την εθνοκάπηλη, καπιταλιστική δεξιά,
  • την παγκοσμιοποιημένη, ψευτοδιεθνιστική αριστερά,
  • τους εθνικιστικούς, φασιστικούς κύκλους της άκρας δεξιάς,
  • τους υπερ-εθνικιστικούς, επεκτατικούς κύκλους των γειτόνων μας
  • και τις ιμπεριαλιστικές εθνικιστικές δυνάμεις που τους στηρίζουν, επιβουλευόμενοι τον αφανισμό μας.

Την αλήθεια αυτή μας παρουσιάζουν ανάγλυφα κορυφαίοι άνδρες της πολιτικής ακόμη και αυτός o πρώην υπουργός εξωτερικών και σημερινός πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, ο πνευματικός μέντορας του Ερντογάν, που είπε χαρακτηριστικά για όσους στοχοποιούν την πατρίδα και το έθνος: «κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στην διεθνή σκακιέρα».
Δεν χρειάζεται ωστόσο να ανατρέξουμε στον Νταβούτογλου, που υπηρετεί σκοπιμότητες. Διεθνούς φήμης γνωστοί επαναστάτες τάσσονται υπέρ της πατρίδας. Πρώτος στη σειρά φυσικά ο μεγάλος επαναστάτης Λένιν, ό,τι κριτική κι αν θέλει να του κάνει κανείς. Έγραψε ο Λένιν κάτι που αφορά τους ανιστόρητους της Αριστεράς: «Η πατρίδα, το έθνος, είναι ιστορικές κατηγορίες. Αν σε καιρό πολέμου πρόκειται για την υπεράσπιση της δημοκρατίας ή δια αγώνα ενάντια στο ζυγό που καταπιέζει ένα έθνος, εγώ δεν είμαι καθόλου ενάντια σ’ ένα τέτοιο πόλεμο και δεν φοβάμαι τις λέξεις “υπεράσπιση της πατρίδας”». Το επιβεβαιώνει και ο Τρότσκι, με την φράση: «Ο διεθνισμός του Λένιν δεν έχει ανάγκη να αποδειχτεί. Αλλά ταυτόχρονα ο Λένιν είναι βαθιά εθνικός. Έχει τις ρίζες του μέσα στην νέα ιστορία της Ρωσίας». Όμως δεν είναι μόνο ο Λένιν ως παγκόσμια φυσιογνωμία. Θα αναφέρω και μία δήλωση ενός γνήσιου Έλληνα κομμουνιστή επαναστάτη, του Πάμπλο (Μιχάλη Ράπτη), που στο τέλος της ζωής του, ως απαύγασμα της εμπειρίας μιας ζωής, αποφάνθηκε: «Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο». Με αυτή την έννοια ο πατριωτισμός των Ελλήνων σταματά εκεί όπου αρχίζει ο πατριωτισμός των άλλων. Ο μεγάλος αριστερός ιστορικός Νίκος Σβορώνος αποφαίνεται για το «συντελεσμένο έθνος» ότι συνιστά «μια διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων με συνείδηση ότι αποτελεί ένα ενιαίο και αλληλέγγυο σύνολο με δική του πολιτισμική φυσιογνωμία και ψυχοσύνθεση, με κοινά υλικά και πνευματικά συμφέροντα και με σταθερά εκφρασμένη βούληση ή τάση πολιτισμικής ή πολιτικής αυτονομίας, που μπορεί να φτάσει ως την απαίτηση κρατικής ανεξαρτησίας».
Ο Νίκος Πουλαντζάς, ο πνευματικός καθοδηγητής της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, είναι κατηγορηματικός στο θέμα του έθνους. Ισχυρίζεται απερίφραστα ότι το έθνος «αποτελεί μια ιδιαίτερη ενότητα αναπαραγωγής του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων, πολύ πριν από τον καπιταλισμό». Όμως αυτά όλα που διακηρύττουν διακεκριμένοι αριστεροί διανοητές και επαναστάτες δεν ισχύουν για μια ορισμένη κατηγορία «απολιθωμάτων» στους κύκλους της Αριστεράς, που ισχυρίζονται ανιστόρητα ότι: «Κεφάλαιο – κράτος (αστική πολιτική εξουσία) – έθνος αποτελούν όψεις μιας και της αυτής μορφής ταξικής εξουσίας: του καπιταλισμού». Την αποστομωτική ωστόσο απάντηση δίνει σ’ όλους αυτούς τους παρωχημένους ψευτοδιεθνιστές ο μεγάλος Έλληνας κοινωνιολόγος και ιστορικός, προφητικός θα’ λεγα, Παναγιώτης Κονδύλης: «Είναι πολιτικά νήπιος όποιος αναφέρεται στις δήθεν γενικές σύγχρονες τάσεις για υπέρβαση του εθνικού κράτους και για την βαθμιαία πτώση των συνόρων, αποσιωπώντας ότι είναι δύο διαφορετικά πράγματα να περνούν τα σύνορα σου στρατιές τουριστών και να τα περνούν τα στρατεύματα ενός γειτονικού κράτους».
Πόσοι αιώνες άραγε πρέπει να περάσουν ακόμη, για να αντιληφθούν ορισμένοι ανιστόρητοι «επαναστάτες» ότι το θεώρημα περί του τέλους των εθνικών κρατών ήταν μια αυταπάτη, που την πλήρωσαν αρκετές φορές πολύ ακριβά και οι ίδιοι και τα κράτη, που την ασπάστηκαν;
Πόσοι αιώνες ακόμη πρέπει να περάσουν όλοι αυτοί, που απαξιώνουν και συκοφαντούν τον πατριωτισμό, για να καταλάβουν, πριν από οποιαδήποτε εθνική καταστροφή, (πριν είναι αργά) ότι δεν είναι «στραβός ο γιαλός…»;
Πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν για να συνειδητοποιήσουν όλοι οι Έλληνες ότι κληρονόμοι και διάδοχοι του ΕΑΜ και της ΕΔΑ είναι μόνο οι πατριωτικές δυνάμεις του έθνους, σε όποιο κοινωνικό και πολιτικό χώρο κι αν βρίσκονται αυτές;
Δαμιανός Βασιλειάδης
Αθήνα, 10.9.2014

Read more…

Έθνος – κράτος και ταξική πάλη 2

Ιούλιος 6th, 2013 Comments off

Υπάρχει αριστερή «πατριωτική» οπτική που διαφοροποιείται από την εθνικιστική ιδεολογία;[1]

Για όποιον είναι εξοικειωμένος με τα μυστικά της γλώσσας δεν χρειάζεται πολύ προσπάθεια για να καταλάβει ότι η λέξη πατριωτική μπήκε σκοπίμως σε εισαγωγικά από τον αρθογράφο, γιατί ο ίδιος εκ προοιμίου αρνείται ότι υπάρχει η έννοια πατρίδα και πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός, κατά την άποψή του, ταυτίζεται απόλυτα με την έννοια του εθνικισμού.[2] Δηλαδή πατριωτισμός = εθνικισμός. Γι’ αυτό και ο όρος «πατριωτισμός» μπαίνει σε εισαγωγικά.

Αυτό καταμαρτυρεί ο τίτλος και αυτό επιβεβαιώνεται από μια άλλη τοποθέτηση που κάνει ο Χρήστος Λιάσκος που λέει τα εξής: «Πραγματικά, δεν υπάρχει τρόπος να δούμε τα πράγματα από αριστερή οπτική γωνία, παρά μόνο με την προϋπόθεση πως μεροληπτούμε, πως προσανατολιζόμαστε δηλαδή με βάση το ταξικό κριτήριο. Τι σημαίνει όμως αυτό; Το κυριότερο είναι πως δεν κάνουμε πολιτική με όρους εθνικού ακροατηρίου, πως δεν υποκύπτουμε δηλαδή, στην ιδέα πως υπάρχουν υποθέσεις υπέρτερες αυτής του ταξικού αγώνα και της, μέσω αυτού, κοινωνικής απελευθέρωσης. Εκεί που ο αντίπαλος εμμένει στο αρραγές, το όμαιμο και το κοινό συμφέρον, εμείς βλέπουμε ασυμφιλίωτες αντιπαλότητες». Όλα αυτά σημαίνουν απλά ότι όποιος είναι υπερ της ταξικής πάλης πρέπει υποχρεωτικά να είναι εναντίον του έθνους.

Επειδή και οι απλές έννοιες χρειάζονται για ορισμένους αδαείς αποκρυπτογράφηση θα μεταφράσω αυτά που θέλει να τονίσει ο αρθρογράφος, ταυτίζοντας τα λεγόμενά του με αυτά που είχε πει ένας από τους κύριους εκφραστές της εθνομηδενιστικής ιδεολογίας ο Γιάννης Μηλιός, ο οποίος διεκδικεί μαζί με τους ομοϊδεάτες του την ιδεολογική ηγεμονία στον ΣΥΡΙΖΑ -ΕΚΜ και ό οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ είχε ισχυριστεί μαζί με κάποιους άλλους ομοϊδεάτες του ότι  «Οι ‘εμμονές περί έθνους’ είναι εντελώς – μα εντελώς (και δίχως περιστροφές) – ασυμβίβαστες με την μαρξιστική και την εν γένει ταξική θεώρηση της ιστορίας…».[3]

Και μιας και μιλάμε για τον Γιάννη Μηλιό, θα τονίσω ότι τον θεωρώ μαζί με την ομάδα του περιοδικού «Θέσεις», τον κύριο εκφραστή της κυρίαρχης ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ.[4] Για το λόγο αυτό αφήνω τον Χρήστο Λιάσκο στους εθνομηδενιστικούς προβληματισμούς του και επανέρχομαι στην αντιπαράθεσή μου με απόψεις του Γιάννη Μηλιού, που καλό είναι να γίνουν συνείδηση στην κοινή γνώμη και κυρίως στα στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ. Η σύγχυση και η παραπληροφόρηση ποτέ δεν κάνει καλό. Το ξεκαθάρισμα των εννοιών αποτελεί πρωταρχικό καθήκον για κάποιον που έχει απαιτήσεις επιστημονικής ακρίβειας. Τουλάχιστον ο Γιάννης Μηλιός, εκτός από το ολίσθημα που κάνει για λόγους ιδεοληψίας ή προπαγάνδας -όπως ισχυρίζομαι εγώ τουλάχιστον – να ταυτίζει κι αυτός αυθαίρετα τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό για να τον διαβάλει, χωρίς πειστικά επιχειρήματα, είναι κατά άλλα ειλικρινής στις απόψεις του και δεν τις κρύβει.

Όμως θα πρέπει να τις δούμε και να τις αποκρυπτογραφήσουμε, γιατί για τον πολύ, μη εξοικειωμένο κόσμο σε τέτοιες έννοιες, τα πράγματα δεν είναι απλά και δημιουργούν, πέρα από προθέσεις, σύγχυση. Read more…

Η πάλη για την ιδεολογική ηγεμονία

Ιανουάριος 29th, 2013 Comments off

Ο παγκοσμιοποιημένος εθνομηδενιστικός διεθνισμός της Ελληνικής αριστεράς

Αφορμές και αιτίες

 Είναι πράγματι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να μπορεί κάποιος, μέσα στη δίνη των ποικίλων προβλημάτων, να διατηρεί ως όαση, την ελευθερία της κριτικής του σκέψης, ώστε να έχει τη δυνατότητα να κρίνει πρόσωπα και πράγματα.

Ο γνωστός Έλληνας παιδαγωγός Αλέξανδρος Δελμούζος είχε πει κάποτε ότι «για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δε χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας». Δεν είναι δηλαδή απαραίτητη μόνο η γνώση (ως επιστήμη ή μη), αλλά και η ανεξαρτησία του πνεύματος από κάθε αρνητικό επηρεασμό, που θολώνει και διαστρεβλώνει τη σκέψη, είτε αυτό οφείλεται σε εμπάθειες, είτε προκαταλήψεις, είτε δογματισμούς ποικίλης μορφής, είτε μίση, πάθη και ούτω καθεξής.

Πράγματι. Μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος είναι σε θέση να είναι υπεράνω πάσης μικρότητας και μιζέριας, που χαρακτηρίζει έναν ανελεύθερο άνθρωπο. Γι’ αυτό η απελευθέρωση του ανθρώπου και η κατάκτηση της ελευθερίας είναι ο ανώτατος στόχος της ύπαρξης του, αλλά και της ύπαρξης και προκοπής (ευδαιμονίας με την αρχαιοελληνική σημασία) μιας κοινωνίας.

Αξίζει με αυτή την έννοια να επενδύεις όλες σου τις δυνάμεις, για να κατακτήσεις, ή μάλλον πιο σωστά, να προσεγγίσεις μια τέτοια ελευθερία!

Αυτά ως εισαγωγικές παρατηρήσεις για ό,τι ακολουθήσει. Read more…

Τα καθήκοντα ενός ιερωμένου

Νοέμβριος 24th, 2010 3 Σχόλια

Προς τον

Σεβασμιότατο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης

Άνθιμο

Σεβασμιότατε Μητροπολίτα,

δεν πιστεύω στον Χριστό, ως υιό του θεού, όμως πιστεύω στην παράδοση του ελληνικού λαού, που σέβεται την χριστιανική παράδοση, που αποτελεί, θέλουμε, δε θέλουμε, στοιχείο της πολιτιστικής του κληρονομιάς, την οποία έχουν στόχο τους όλοι οι ανθέλληνες.

Θεωρώ ωστόσο τον Χριστό, έναν από τους μεγαλύτερους επαναστάτες, που γέννησε η ανθρωπότητα.

Πρώτον: για το «αγαπάτε αλλήλους» και

δεύτερο και σημαντικό, για τη μεγαλύτερη επαναστατική φράση που ειπώθηκε ποτέ και δεν ξεπεράστηκε ούτε από τον Μαρξ ούτε από τον Λένιν, οι οποίοι, δεν έλαβαν υπόψη τους το βαθύ επαναστατικό νόημα που εκφράζει αυτή η φράση.

«Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσετε άνθρωπος» (κατά Ματθαίον, 4, 4).

Πολλές φορές τοποθετείστε σε θέματα που άπτονται της πολιτικής, όπως αυτό που είπατε στον εκλεγέντα δήμαρχο κ. Γιάννη Μπουτάρη, με τη φράση: «Από μένα δεν θα δεις δημαρχεία» και δεν ξέρω τι άλλα σχετικά.

Ασφαλώς και δεν είμαι της υποκριτικής άποψης, ότι οι εκκλησιαστικοί άνδρες δεν δικαιούνται ως Έλληνες πολίτες, που είναι και αυτοί, να εκφράζουν την οποιαδήποτε άποψη, όπως πολλές φορές λαϊκίζουν πολλοί άσχετοι στο θέμα αυτό. Το αντίθετο ισχυρίζομαι μάλιστα.

Κάθε Έλληνας πολίτης έχει δικαίωμα και υποχρέωση όχι μόνο να λέει την άποψή του για τα κοινά, αλλά και να μετέχει στα κοινά.

Γιατί αλλιώς, όπως συνέβη με την αποχή, ισχύει αυτό που είπε ο Περικλής στον επιτάφιό του: «Οι ίδιοι εμείς, φροντίζουμε και τις ιδιωτικές μας υποθέσεις και τα δημόσια πράγματα, κι’ ενώ ο καθένας μας φροντίζει τις δουλειές του, τούτο δεν μας εμποδίζει να κατέχουμε και τα πολιτικά. Μόνο εμείς θεωρούμε πως είναι όχι μόνον αδιάφορος, αλλά και άχρηστος, εκείνος που δεν ενδιαφέρεται στα πολιτικά. ( ο τονισμός δικός μου). Εμείς οι ίδιοι κρίνουμε και αποφασίζουμε για τα ζητήματά μας…» (Θουκυδίδου, Ιστορία 39-41).

Όμως εδώ δεν πρέπει να συγχέουν οι θρησκευτικοί μας ταγοί, το εκκλησιαστικό τους καθήκον με το πολιτικό, ή με την αφωνία του προκαθήμενου της εκκλησίας της Ελλάδας, ως πολίτες, που πρέπει να έχουν άποψη, αν δεν θέλουν να είναι αδιάφοροι για το τι συμβαίνει στην πατρίδα μας και μάλιστα τώρα που κοντεύει να αφανιστεί. (Κανένας εισβολέας στη μακραίωνα ιστορία της Ελλάδας δεν κατάφερε να αλλοιώσει την εθνική σύνθεση του ελληνικού πληθυσμού και στον αφανισμό του, όπως αυτά διακυβεύονται τώρα).

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητός:

Ως εκκλησιαστικός άνδρας, θα έπρεπε βασικά να βλέπετε με κατανόηση τον κ. Γιάννη Μπουτάρη, (και κατ’ επέκταση τους Μπουτάρηδες) ως απολωλός πρόβατο, όπως είναι το ουσιαστικό πνεύμα της χριστιανικής θρησκείας, και να προσπαθείτε με την εκκλησιαστική σας νουθεσία και ευσπλαχνία, να τον φέρετε, τρόπος του λέγειν, στον ίσιο δρόμο, γιατί κατά τη γνώμη σας, έχει παραστρατήσει. Να τον βλέπετε δηλαδή με αγάπη και συμπόνια και να προσεύχεστε γι’ αυτόν (αν χρειάζεται τρεις μέρες και τρεις νύχτες, με το «πάτερ, άφες αυτόν. Ου γαρ οίδε, τι ποιεί), παρά να εκφράζετε στην ουσία κάποιο υποσυνείδητο μίσος σας, που υποδηλώνει και μισαλλοδοξία και δεν ανήκει στο πνεύμα που πρέπει να διέπει την ορθόδοξη εκκλησία, αφού είναι, όπως λέτε, η χριστιανική θρησκεία, θρησκεία της αγάπης και της μετάνοιας. Read more…

Το νέο παγιδευτικό δίπολο εθνικισμού και αποεθνοποίησης

Φεβρουάριος 18th, 2010 Comments off

΄Ενα άρθρο που με περισσή σαφήνεια και παρρησία ξεκαθαρίζει σε τι συνίσταται ο εθνικισμός και σε τι συνίσταται η αποεθνοποίηση. Τις συνέπειες για την Ελλάδα.

Το νέο παγιδευτικό δίπολο εθνικισμού και αποεθνοποίησης « Φιλελεύθερη λαλιά….

Έθνος και ταξική πάλη

Νοέμβριος 17th, 2008 Comments off

Ποιοί θέλουν την «Αριστερά»  στο περιθώριο της κοινωνίας;

Η Αριστερά ή θα είναι πατριωτική ή δεν θα υπάρξει

Δαμιανός Βασιλειάδης

Η Αριστερά ή θα είναι πατριωτική ή δεν θα υπάρξει, γιατί πατριωτισμός και σοσιαλισμός είναι δίδυμες έννοιες, όπως είπε ο Βάσος Λυσαρίδης. Και αν παρ’ όλα αυτά υπάρξει, τότε θα ενταχθεί στο σύστημα, αποτελώντας δημοκρατικό άλλοθί του, γιατί ποτέ δεν θα μπορέσει να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα, χωρίς την πατριωτική του συνιστώσα. Και ας  θέλουν ορισμένοι μετά βίας να ταυτίσουν τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό, γιατί έτσι τους βολεύει. Το ελαφρυντικό για τους τελευταίους συνίσταται στο γεγονός ότι είναι ανιστόρητοι, καθηλώνοντας την ιστορική εξέλιξη στα τέλη του 19 αιώνα, το επιβαρυντικό ότι υπηρετούν εκών άκων τη Νέα Τάξη και την παγκοσμιοποίηση.

Η μόνη περίπτωση που έγινε πλειοψηφικό ρεύμα η Αριστερά ήταν κατά τη διάρκεια του ΕΑΜ και εν μέρει με την ΕΔΑ. Και στις δύο περιπτώσεις υπήρχε η σύζευξη του πατριωτικού με το κοινωνικό αίτημα. Τότε μόνο μεγαλούργησε! Στην Ελλάδα ιδιαίτερα τα εθνικά – πατρ/ιωτικά θέματα είναι συνδεδεμένα με τα οικονομικά – κοινωνικά. Η αλήθεια είναι, ότι «αυτό που πάντα τρόμαζε την αντίδραση ήταν η ενότητα του εθνικού με τον κοινωνικό αγώνα, γιατί όποτε αυτό επιτεύχθηκε, έπεσαν θρόνοι, κατέρρευσαν αυτοκρατορίες, ανατράπηκαν καθεστώτα».[1]

Σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις η Αριστερά ήταν και παρέμενε στο περιθώριο, αποτελώντας «λειτουργικό» στοιχείο του αστικού συστήματος.

Η «Αριστερά» σαφώς δεν θέλει να είναι στο περιθώριο, ούτε και να την οδηγούν κάποιοι στο περιθώριο. Τι συμβαίνει όμως στην πράξη;

Για να διαβάσετε τη συνέχεια της ανάλυσης  πατήστε εδώ.


[1] βλ. Νέος αγωνιστής, τεύχος 1, Απρίλιος 2007, σ. 11