Archive

Posts Tagged ‘μεταπολίτευση’

Η μεγάλη απάτη της μεταπολίτευσης

Ιανουάριος 6th, 2016 Comments off

Με αφορμή το βιβλίο της Δήμητρας Λιάνη –Παπανδρέου: Η οργή του Ανδρέα

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού και ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, Γενικού Γραμματέα του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) Δυτικής Γερμανίας –Δυτικού Βερολίνου 1973-74, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, υπεύθυνου του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ) επί ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ, επιφορτισμένου για τη συγγραφή της 3ης του Σεπτέμβρη, στην οποία συνετέλεσε τα μέγιστα.

Παραιτήθηκε το 1977, διαπιστώνοντας οριστική απόκλιση της διακηρυγμένης θεωρίας από την πολιτική πρακτική του Κινήματος: Αριστερή φρασεολογία, δεξιά πολιτική πρακτική.

Για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας

                                                                                                  Αλέξανδρος Δελμούζος

Εισαγωγή

Το πρόβλημα που τίθεται, σε οποιονδήποτε ασκεί κριτική, είναι το πρόβλημα της αντικειμενικής αλήθειας. Στην περίπτωση αυτή, για την προσέγγιση και κατοχύρωση της αλήθειας, παρεμβαίνουν δύο καθοριστικοί παράγοντες.

Πρώτος παράγοντας είναι ο χαρακτήρας εκείνου που ασκεί την κριτική, όπως λέει ο Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού, μαζί με τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη: Ανεξάρτητος κριτής μπορεί να είναι μόνο εκείνος που έχει ήθος και ανιδιοτέλεια, του οποίου η κρίση δεν επηρεάζεται από κανέναν παράγοντα, εκτός από την θέληση, με κάθε κόστος, για την ανακάλυψη της αλήθειας. Βασικά ανιδιοτέλεια και αλήθεια βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση. Πρέπει με μια φράση να είναι πλήρως ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος με τις αδυναμίες και ιδιομορφίες του εαυτού του, καθώς και τις διάφορες επιδράσεις του περιβάλλοντος. Να είναι με μια λέξη και στην κυριολεξία ανεξάρτητος στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Αυτός είναι ο υποκειμενικός παράγοντας.

Ο δεύτερος είναι ο αντικειμενικός παράγοντας. Δηλαδή η διανοητική ικανότητα, οι γνώσεις και η εμπειρία (το μυαλό που λέει ο Αλέξανδρος Δελμούζος), που διαθέτει κάποιος, για να μπορεί να ανακαλύψει την αλήθεια. Εδώ τα πράγματα δεν είναι αυτονόητα. Βέβαια στην περίπτωση αυτή γίνεται μια θεωρητική αφαίρεση για λόγους μεθοδολογίας, γιατί τόσο ο υποκειμενικός όσο και ο αντικειμενικός παράγοντας είναι διαλεκτικά συνδεδεμένοι.

Έχω την εντύπωση, για να μην πω την βεβαιότητα, μιας και σκοπεύω να κάνω κριτική, ότι στην προκείμενη περίπτωση διαθέτω προσωπικά και εξασφαλίζω, σε επαρκή βαθμό τουλάχιστον, τον πρώτο παράγοντα σαν θέληση και στάση ζωής, βασισμένο και προσανατολισμένο σε κάποιες σταθερές αξίες, σε κάποια στερεή κοσμοθεωρία. Τον δεύτερο παράγοντα τον αφήνω σ’ εκείνους, που εξασφαλίζοντας οι ίδιοι τον υποκειμενικό σε ικανοποιητικό βαθμό, κρίνουν από τα γεγονότα που καταθέτω, την δυνατότητα σύλληψης της αλήθειας από μέρους μου. Κατά πόσο δηλαδή τα επιχειρήματα που παρουσιάζω με τον βαθμό της γνώσης και εμπειρίας που διαθέτω, ανταποκρίνονται στην αντικειμενική πραγματικότητα.

Στην δεύτερη αυτή περίπτωση, για να μπορέσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός, θα επικαλεστώ, πέρα από την κατάθεση των δικών μου επιχειρημάτων, που ανταποκρίνονται στην δική μου συγκρότηση, γνώση και ικανότητα, που μπορεί να μην επαρκεί, και την συμβολή ανθρώπων που θεωρώ ότι διαθέτουν τόσο τις υποκειμενικές όσο και τις αντικειμενικές προϋποθέσεις σε ύψιστο βαθμό. Με τον τρόπο αυτό ενισχύω την δική μου επιχειρηματολογία και την δυνατότητα μεγαλύτερης εγγύησης να προσεγγίσω την αλήθεια, χωρίς φόβο αλλά με «πάθος».

Για να διαβάσετε όλοκληρο το κείμενο πατήστε εδώ.

 

Μαζί τα φάγατε! Δεν τα φάγαμε κ. Πάγκαλε, μαζί!

Νοέμβριος 8th, 2010 Comments off

Ο «κυρίαρχος» λαός απεφάνθη. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7.11.2010 ο δικομματισμός θριάμβευσε. Τα δύο κόμματα εξουσίας έφθασαν μαζί περίπου το 70% των ψήφων. Δηλαδή τα δύο τρίτα του εκλογικού σώματος.

Θα ξεκινήσουμε την ανάλυσή μας κάνοντας αναφορά σε έναν θριαμβευτικό τίτλο, για την ήττα του δικομματισμού, που δημοσιεύει ο Γιώργος Καραμπελιάς στην εφημερίδα «Ρήξη».

Ο επιθανάτιος ρόγχος της μεταπολίτευσης

Στον δήμο της Αθήνας η αποχή ξεπέρασε το 55%, στη Θεσσαλονίκη το 46%, στην Αττική το 45% και στο σύνολο της επικράτειας το 40%, ενώ στην περιφέρεια Αττικής οι «εκλεκτοί» των δύο μεγάλων κομμάτων δεν ξεπέρασαν το 45% και οι δύο μαζί. Παράλληλα, τα άκυρα–λευκά –η ενεργός απόρριψη– έφτασαν το ιστορικό ρεκόρ του 9%! Σύνολο απόρριψης 50%!

Δυστυχώς οι εύλογες ευχές μας δεν αποτελούν ανάλυση της σκληρής πραγματικότητας, την οποία, θέλουμε δε θέλουμε, πρέπει να παραδεχτούμε.

Γι’ αυτό και η δική μου σταθερή θέση: Βλέπω την πραγματικότητα, όπως είναι, δε συμβιβάζομαι μαζί της και προσπαθώ να την αλλάξω.

Αν υπολογίσουμε ότι όσοι απείχαν από τις εκλογές με μέσο όρο 40% ανήκουν κατά μεγάλη πλειοψηφία στο ΠΑΣΟΚ, σε μικρότερο ποσοστό στη Νέα Δημοκρατία και το υπόλοιπο είναι οι αδιάφοροι, που δεν νοιάζονται για τίποτε, τότε μπορούμε να πούμε ότι ο το «μονοκομματικό κράτος» του δικομματισμού κατήγαγε περιφανή νίκη, σε αντίθεση με όλες τις επικρατούσες απόψεις, ότι ο δικομματισμός υπέστη ήττα.

Τα δύο τρίτα λοιπόν περίπου της αποχής αποτελούν δυνητικούς ψηφοφόρους των δύο κομμάτων εξουσίας και ενισχύουν αντικειμενικά, είτε το θέλουν είτε όχι οι απέχοντες της κάλπης, τα δύο κόμματα. Ούτε λίγο ούτε πολύ ένα 80% των εκλογέων, εξασφαλίζουν τα κόμματα αυτά, με αυτούς τους υπολογισμούς.

Δεν μπορούμε κάποιον, ο οποίος προτιμά να παίζει τάβλι ή να πίνει άνετα τον καφέ του και να μην πάει να ψηφίσει, να τον χαρακτηρίσουμε συνειδητοποιημένο πολίτη. Η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων ανήκει στην κατηγορία όσων είναι βολεμένοι με το σύστημα και δεν έχουν πρόβλημα, κυρίως οικονομικό ή όσων πιστεύουν ότι στο μέλλον θα βολευτούν, όπως πριν.

Βασικά πρόκειται για τα δύο τρίτα του ελληνικού λαού που ασπάζεται αυτό το κομματικό κράτος και εγκρίνει, παρά την πανθομολογούμενη «γκρίνια» του την πολιτική των δύο κομμάτων εξουσίας, με μία λέξη την πολιτική του μνημονίου. Ουσιαστική διαφορά των δύο δεν υπάρχει, γι’ αυτό μιλάμε για «μονοκομματικό κράτος» του δικομματισμού. Διαφορά υπάρχει μόνο στην τακτική.

Συνεπώς ο δικομματισμός καλά κρατεί, παρ’ όλη την παγκόσμια και εσωτερική κρίση.

Το τεράστιο ερώτημα που αναφύεται είναι: Πώς εξηγείται ένα τέτοιο φαινόμενο, που είναι αδύνατο να το συλλάβει κανείς με οποιαδήποτε λογική; Και όμως υπάρχει εξήγηση.

Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε την απάντησή μας. Read more…

Το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας

Μάιος 2nd, 2010 Comments off

Απάντηση στο: Τις πταίει!, νούμερο 2

Σε προηγούμενο άρθρο μου με τον ανωτέρω τίτλο ανέλυσα εν συντομία τα αίτια της κρίσης,1 όπου επισήμανα ούτε λίγο ούτε πολύ ότι οι κύριοι υπαίτιοι για τη σημερινή κρίση και την κατοχή από το ΔΝΤ είναι τα δύο κόμματα εξουσίας κατά κύριο λόγο, αλλά όχι μόνο.

Τώρα θέλουμε να εξηγήσουμε διεξοδικότερα το φαινόμενο αυτό.

Η κύρια αιτία για την υπερχρέωση της χώρας και την παρακμιακή της πορεία, που καταγράφεται από τη μεταπολίτευση, αλλά κυρίως – για να ακριβολογούμε από το 1981 κι’ εντεύθεν – συνίσταται στο καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσαν τα κόμματα αυτά και στο οποίο συνέπραξαν και τα εκάστοτε κόμματα της αντιπολίτευσης, δηλαδή όλες οι πολιτικές, συνδικαλιστικές και πνευματικές δυνάμεις της Ελλάδας. Το καταναλωτικό όμως αυτό μοντέλο προϋπέθετε για να εφαρμοστεί τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων, δηλαδή την πλήρη διαφθορά και την καταρράκωση και οποιουδήποτε συστήματος κοινωνικών, πολιτικών και ηθικών αξιών της κοινωνίας, με τελικό στόχο την καταναλωτική αποκτήνωση της.

Η Ελλάδα είναι σύμφωνα με πιστοποιημένα στοιχεία από την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης και φυσικά πολύ πέραν αυτής. Η κατάρρευσή της ταυτίζεται με την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μάλιστα πολλοί περιπαικτικά θεωρούν την Ελλάδα της μεταπολίτευσης ως το τελευταίο κράτος του υπαρκτού σοσιαλισμού, λόγω των ιδίων ή παρεμφερών φαινομένων εκείνου του συστήματος και αυτού που εφάρμοσε κυρίως το ΠΑΣΟΚ, με τον άκρατο κρατισμό και παρακρατισμό:(μια κρατικοδίαιτη γραφειοκρατική κάστα με τις παραφυάδες της. Ένα κράτος, αν μπορούμε να μιλάμε για κράτος και όχι για φέουδο, που έγινε παρακράτος της δυναστείας και της ρεμούλας των κομματικών γραφειοκρατιών ηγεσιών και της κάστας των κρατικοδίαιτων σοσιαλφιλελεύθερων πολιτών, με μόνη ιδεολογία τον αδίστακτο ατομικό πλουτισμό σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Read more…