Archive

Posts Tagged ‘Ιδεολογία’

Γεωπολιτιή πραγματικότητα και ιδεολογικά προτάγματα

Ιούνιος 17th, 2013 Comments off

 Διάλογος και αντίλογος με τον Λουκά Αξελό

Αν εθνικισμός είναι να σέβεσαι την εθνότητα όλων και να διαφυλάττεις τη δική σου, τότε δηλώνω αδιόρθωτος εθνικιστής

                                                                                                     Βάσος Λυσαρίδης

 Εισαγωγή

 Ο Λουκάς Αξελός δημοσίευσε στην εφημερίδα «Αυγή» δύο άρθρα, το πρώτο στις 26.5. και το δεύτερο στις 28.5. 2013. Ο τίτλος: «Γεωπολιτική πραγματικότητα και ιδεολογικά προτάγματα» με υπότιτλο: «Σκέψεις και διλήμματα για τη χάραξη πολιτικής στα εθνικά και διεθνή ζητήματα».

Ο διάλογος και ο αντίλογος βοηθούν πάντοτε προς τη σωστή κατεύθυνση. Eπιπλέον ο προβληματισμός που αναπτύσσεται είναι πάντοτε γόνιμος, γι’ αυτό θα επιχειρήσω να ανταποκριθώ στην πρόκλησή του.

Θα ξεκινήσω εισαγωγικά από μια άποψη που εξέφρασε ο ισραηλινός διανοούμενος και συγγραφέας Ισραήλ Σαχάκ: «Για κείνους που αποκαλούν τους εαυτούς τους λενινιστές, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ιστορία ακολουθεί τις αρχές που έθεσαν ο Μαρξ και ο Λένιν. Δεν είναι μόνο η πεποίθηση καθεαυτή, όσο κι αν είναι δογματική, αλλά η ίδια η άρνηση της δυνατότητας να αμφισβητηθεί,, που αποκλείοντας κάθε ανοιχτό διάλογο, δημιουργεί έναν ολοκληρωτικό τρόπο σκέψης».[1]

Το λέω αυτό για να εκφράσω την προσπάθειά μου (άλλο, αν τα καταφέρω) να αποφύγω αυτό που υπονοεί ο Ισραήλ Σαχάκ για τους δογματικούς διανοητές, είτε αυτοί αυτοαποκαλούνται λενινιστές είτε μαρξιστές – λενινιστές. Για τους σταλινικούς δε χρειάζεται να γίνεται λόγος. Αν και πολλές φορές ο σταλινισμός κρύβεται πίσω από τον μαρξισμό – λενινισμό (εμπειρία δεκαετιών).

Στα επόμενα δεν θα αντιπαρατεθώ σε όλα τα ζητήματα που θέτει στα άρθρα του ο Λουκάς Αξελός, αλλά σ’ ότι έχει να κάνει με αυτό που αναφέρει στην αρχή της ανάλυσής και το προσδιορίζει ως «ανάγκη ύπαρξης αφετηριακού πλαισίου αναφοράς». Από τα τέσσερα αφετηριακά πλαίσια που θέτει θα ξεχωρίσω πάλι ένα που έχει σχέση με το αντικείμενο της δικής μου ανάλυσης (του δικού μου αντιλόγου) και ο ίδιος το χαρακτηρίζει ως τρίτο, γράφοντας τα ακόλουθα: «Το τρίτο σχετίζεται με την οπτική μας για τον ρόλο μας ως ανεξάρτητου κράτους. Η ακεραιότητα του εθνικού μας χώρου και η ανεξαρτησία της πατρίδας μας οφείλουν να είναι τα αφετηριακά,  σταθερά και μη διαπραγματεύσιμα σημεία της εξωτερικής μας πολιτικής κι ο ενωτικός δεσμός όλου του ελληνικού λαού και των ενόπλων του δυνάμεων. Αναπτύσσουμε μιαν ανεξάρτητη, πολυδιάστατη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική που εδράζεται στην εθνική ανεξαρτησία και προστατεύει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας». Read more…

Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός ή αποκεντρωτισμός

Νοέμβριος 17th, 2008 Comments off

Στην πάλη του για την εξουσία

το προλεταριάτο δεν έχει άλλο

όπλο, εκτός από την οργάνωση

Λένιν 1

Πρόλογος

Μια ιδεολογία που στοχεύει στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης, όπως λέει ο Μαρξ, πρέπει να αποτυπώνεται και στο ανάλογο οργανωτικό σχήμα, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις και βάζει σε ενέργεια τις διαδικασίες εκείνες που επιτρέπουν και κάνουν δυνατή τη χειραφέτηση. Υπάρχει μ’ ένα λόγο διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην ιδεολογία και την οργανωτική μορφή. Περιεχόμενο και μορφή πρέπει να αποτελούν ένα ενιαίο, συνεκτικό και αρμονικό σύνολο, απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία και εφαρμογή στην πράξη της απελευθερωτικής στρατηγικής των εργαζομένων.

Ένας αυταρχικά δομημένος πολιτικός φορέας, εκφράζει στην πράξη μια αυταρχική ιδεολογία, έστω κι αν οι διακηρυγμένες ιδεολογικές αρχές ανταποκρίνονται θεωρητικά σ’ ένα απελευθερωτικό θεωρητικό πρότυπο. Η πράξη είναι πάντοτε εκείνη που αποδεικνύει και επιβεβαιώνει τη θεωρία (ιδεολογία) και όχι το αντίθετο. Αυτό πρέσβευε ο Μαρξ και Ένγκελς, αυτό πρέσβευε και ο Λένιν.

Η πράξη πάλι απέδειξε στην πράξη, ότι ένας αυταρχικά δομημένος πολιτικός φορέας, εφόσον κατέχει την εξουσία, θα διαμορφώσει και την κοινωνία με τις ίδιες ή ανάλογες δομές, δηλαδή τελικά αντιδημοκρατικά και γραφειοκρατικά. Ούτε μπορεί να περιμένει κανείς ότι αρχικά μπορεί να είναι δομημένο συγκεντρωτικά και με την πάροδο του χρόνου θα εκδημοκρατιστεί. Τέτοια περίπτωση στην ιστορία δεν υπήρξε. Τα παραδείγματα άπειρα.

Με αυτή την έννοια έχει σημασία να ερευνήσουμε ποιο είναι το ενδεδειγμένο οργανωτικό σχήμα, που με βάση μια συγκεκριμένη ιδεολογία, θα οδηγήσει στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης ή των εργαζομένων γενικότερα ή αντιθέτως στην ποδηγέτηση και την υποταγή της.

Πώς και με βάση ποιες οργανωτικές αρχές λειτουργεί ένας πολιτικός φορέας, αλλά και ένα οποιοδήποτε συλλογικό όργανο, έχει ιδιαίτερη σημασία.

Στην έρευνά μας είμαστε υποχρεωμένοι να ανατρέξουμε σε θεωρίες οργάνωσης και εφαρμογής τους στην πράξη μέσα στην ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών. Βασικά θα πρέπει να προσφύγουμε στους μεγάλους επαναστάτες της ιστορίας και στις παρακαταθήκες που κληρονομήσαμε απ’ αυτούς, αλλά και στα παραδείγματα της άμεσης δημοκρατίας της κλασσικής Αθήνας και στα αποτελέσματα που είχαν οι παρακαταθήκες αυτές στις ιστορικές συνθήκες όπου εφαρμόστηκαν και στην τελική τους κατάληξη, για να χρησιμεύσουν ως πρότυπο στη σύγχρονη εποχή. Γιατί τελικά, όπως είπαμε, το αποτέλεσμα μετράει.

Μπορεί κάποιος να έχει τις καλύτερες προθέσεις και να επιδιώκει τους πιο ευγενικούς σκοπούς, όμως αν τα μέσα και οι μέθοδοι που ακολουθεί οδηγούν στο αντίθετο του επιθυμητού αποτέλεσμα, θα πρέπει να εξετάσουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή αμεροληψία, τι είναι λάθος και τι σωστό, τι δεν αντιστοιχεί και δεν συνταιριάζει στον επιδιωκόμενο σκοπό και απαιτεί συνεπώς αναθεώρηση και αλλαγή.

Μια τέτοια ενέργεια απαιτεί σθένος και αποφασιστικότητα και αντοχή.

Η σχέση προθέσεων και αποτελέσματος δεν είναι πάντοτε αρμονική. Πολλές φορές τα αποτελέσματα των ενεργειών μας δεν ανταποκρίνονται στις προθέσεις μας. Σ’ αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο η επιλογή των τρόπων και μεθόδων που χρησιμοποιούμε.2

Σημασία λοιπόν έχει να βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα, που θα μας βοηθήσουν να διαμορφώσουμε τη δική μας θεωρία, ως εναλλακτική πρόταση στη σημερινή συγκυρία.

Μπορεί τα πορίσματα να οδηγούν στην αποδοχή της αρχικής θεωρίας ή τα καινούργια ιστορικά δεδομένα να απαιτούν την προσαρμογή, την ανανέωσή ή την απόρριψής της και κατά συνέπεια τον επαναστοχασμό και τη διατύπωση μιας νέας θεωρίας, που να συνιστά τον απαραίτητο όρο χειραφέτησης όλων εκείνων που γίνονται αντικείμενο καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Μπορεί να χρειάζεται την προσαρμογή της στις καινούργιες συνθήκες, σύμφωνα με την εξελικτική πορεία των πραγμάτων. Στην κατηγορία αυτή εμπίπτει ασφαλώς η εργατική τάξη, αλλά κι άλλες τάξεις και στρώματα της κοινωνίας, σύμφωνα με το σημερινό επίπεδο της εξέλιξης της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.

Για να διαβάσετε όλη τη μελέτη πατήστε εδώ.

1 Β. Ι. Λένιν, Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω, στο Λένιν, Άπαντα, τόμ. 7, σ. 406

2 Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης: «Εκπλήσσομαι αν κάποιος συμφωνεί μαζί μου»,συνέντευξη στον Σπύρο Τσακνιά, περιοδικό «Διαβάζω», τ. 384, Απρίλιος 1998. Στη συνέντευξη αυτή αναπτύσσει την επιχειρηματολογία του σχετικά με αυτό το δίπολο: Αγαθή πρόθεση, κακό αποτέλεσμα.

 

 

Η ιδεολογική πλευρά του προβλήματος της Κύπρου

Σεπτέμβριος 25th, 2008 Comments off

Η ιδεολογική πλευρά του προβλήματος της Κύπρου, με βάση την πολιτική Χριστόφια και Αναστασιάδη

Ανάλυση ενός Τραντέλλενα

του Δαμιανού Βασιλειάδη

Τι θέλει άραγε ένας Ελλαδίτης να ανακατεύεται στα της Κύπρου;

Η απάντηση: Εκτός από τους Ελλαδίτες Ανανιστές, που βυσσοδομούν κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπάρχουν και πατριώτες Ελλαδίτες ενάντια στους Ανανιστές, που βλέπουν ότι η «άλωση» του νησιού σημαίνει απώλεια του μισού Αιγαίου, της Δυτικής Θράκης και ολόκληρης της Ελλάδας. Βασικά καταστροφή για ολόκληρο τον ελληνισμό.

Μας αφορά συνεπώς όλους, Ανανιστές και μη Ανανιστές.Cyprus districts

Ένα δεύτερο ερώτημα αφορά την φαινομενικά ακατανόητη στάση και πολιτική του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρ’ όλες τις οφθαλμοφανείς αρνητικές ενδείξεις, για να μην πούμε και αποδείξεις, να προσπαθεί να εξημερώσει το θηρίο που λέγεται «βαθύ κράτος της Τουρκίας», για να συναινέσει στη λύση του Κυπριακού.

Ένα τρίτο ερώτημα αφορά την αφύσικη σύμπραξη (παρά φύσιν) του  θιασώτη της νεοφιλελεύθερης πολιτικής κ. Αναστασιάδη. που στηρίζει μετά πάθους τον «σύντροφο» Χριστόφια, παρ’ όλο που άβυσσος χωρίζει την ιδεολογία τους.

Ποιος μπορεί άραγε να λύσει αυτόν τον γρίφο; Read more…