Archive

Posts Tagged ‘Ευρώπη’

Η μεγάλη απάτη της μεταπολίτευσης

Ιανουάριος 6th, 2016 Comments off

Με αφορμή το βιβλίο της Δήμητρας Λιάνη –Παπανδρέου: Η οργή του Ανδρέα

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού και ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, Γενικού Γραμματέα του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) Δυτικής Γερμανίας –Δυτικού Βερολίνου 1973-74, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, υπεύθυνου του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ) επί ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ, επιφορτισμένου για τη συγγραφή της 3ης του Σεπτέμβρη, στην οποία συνετέλεσε τα μέγιστα.

Παραιτήθηκε το 1977, διαπιστώνοντας οριστική απόκλιση της διακηρυγμένης θεωρίας από την πολιτική πρακτική του Κινήματος: Αριστερή φρασεολογία, δεξιά πολιτική πρακτική.

Για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας

                                                                                                  Αλέξανδρος Δελμούζος

Εισαγωγή

Το πρόβλημα που τίθεται, σε οποιονδήποτε ασκεί κριτική, είναι το πρόβλημα της αντικειμενικής αλήθειας. Στην περίπτωση αυτή, για την προσέγγιση και κατοχύρωση της αλήθειας, παρεμβαίνουν δύο καθοριστικοί παράγοντες.

Πρώτος παράγοντας είναι ο χαρακτήρας εκείνου που ασκεί την κριτική, όπως λέει ο Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού, μαζί με τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη: Ανεξάρτητος κριτής μπορεί να είναι μόνο εκείνος που έχει ήθος και ανιδιοτέλεια, του οποίου η κρίση δεν επηρεάζεται από κανέναν παράγοντα, εκτός από την θέληση, με κάθε κόστος, για την ανακάλυψη της αλήθειας. Βασικά ανιδιοτέλεια και αλήθεια βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση. Πρέπει με μια φράση να είναι πλήρως ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος με τις αδυναμίες και ιδιομορφίες του εαυτού του, καθώς και τις διάφορες επιδράσεις του περιβάλλοντος. Να είναι με μια λέξη και στην κυριολεξία ανεξάρτητος στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Αυτός είναι ο υποκειμενικός παράγοντας.

Ο δεύτερος είναι ο αντικειμενικός παράγοντας. Δηλαδή η διανοητική ικανότητα, οι γνώσεις και η εμπειρία (το μυαλό που λέει ο Αλέξανδρος Δελμούζος), που διαθέτει κάποιος, για να μπορεί να ανακαλύψει την αλήθεια. Εδώ τα πράγματα δεν είναι αυτονόητα. Βέβαια στην περίπτωση αυτή γίνεται μια θεωρητική αφαίρεση για λόγους μεθοδολογίας, γιατί τόσο ο υποκειμενικός όσο και ο αντικειμενικός παράγοντας είναι διαλεκτικά συνδεδεμένοι.

Έχω την εντύπωση, για να μην πω την βεβαιότητα, μιας και σκοπεύω να κάνω κριτική, ότι στην προκείμενη περίπτωση διαθέτω προσωπικά και εξασφαλίζω, σε επαρκή βαθμό τουλάχιστον, τον πρώτο παράγοντα σαν θέληση και στάση ζωής, βασισμένο και προσανατολισμένο σε κάποιες σταθερές αξίες, σε κάποια στερεή κοσμοθεωρία. Τον δεύτερο παράγοντα τον αφήνω σ’ εκείνους, που εξασφαλίζοντας οι ίδιοι τον υποκειμενικό σε ικανοποιητικό βαθμό, κρίνουν από τα γεγονότα που καταθέτω, την δυνατότητα σύλληψης της αλήθειας από μέρους μου. Κατά πόσο δηλαδή τα επιχειρήματα που παρουσιάζω με τον βαθμό της γνώσης και εμπειρίας που διαθέτω, ανταποκρίνονται στην αντικειμενική πραγματικότητα.

Στην δεύτερη αυτή περίπτωση, για να μπορέσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός, θα επικαλεστώ, πέρα από την κατάθεση των δικών μου επιχειρημάτων, που ανταποκρίνονται στην δική μου συγκρότηση, γνώση και ικανότητα, που μπορεί να μην επαρκεί, και την συμβολή ανθρώπων που θεωρώ ότι διαθέτουν τόσο τις υποκειμενικές όσο και τις αντικειμενικές προϋποθέσεις σε ύψιστο βαθμό. Με τον τρόπο αυτό ενισχύω την δική μου επιχειρηματολογία και την δυνατότητα μεγαλύτερης εγγύησης να προσεγγίσω την αλήθεια, χωρίς φόβο αλλά με «πάθος».

Για να διαβάσετε όλοκληρο το κείμενο πατήστε εδώ.

 

Καλύτερα μιας ώρας…

Νοέμβριος 7th, 2011 Comments off

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή

παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή

Ρήγας

Ποιος θα μας έλεγε ότι φτάνουμε στο σημείο να χρειάζεται να επικαλούμαστε τον Ρήγα για ένα πρόβλημα που αναλογικά συμβαίνει και τώρα;

Δεν είμαστε ακόμη σε σκλαβιά και φυλακή, αλλά στα πρόθυρα. Η κατάσταση μοιάζει με αυτή του 1941, όταν επήλθε η κατάκτηση από τους Γερμανούς. Και όπως τότε που υπήρχε ο άξονας, έτσι και τώρα υπάρχει ο Γαλλογερμανικός άξονας και οι κολαούζοι τους με αιχμή του δόρατος τη Γερμανία.

Και τότε υπήρχαν τα ίδια επιχειρήματα, ότι δηλαδή το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε στους Ιταλούς και Γερμανούς φασίστες είναι να σκύψουμε το κεφάλι και να παραδοθούμε αμαχητί, γιατί θα καταστραφούμε. Το ίδιο και τώρα.

Η κυβέρνηση Τσολάκογλου απαιτεί να γίνουμε υποτελείς, για να υπηρετούμε ως άλλοι Νεο-Ραγιάδες τους εκβιαστές δανειστές μας.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα: Μία λύση υπάρχει για το λαό, αν δεν θέλει να γίνει σκλάβος. Να πει ένα ηχηρό «ΌΧΙ».

Έπεσαν όλοι οι τοκογλύφοι του κόσμου και οι γνωστοί και άγνωστοι πράκτορές τους, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, να μας τρομοκρατήσουν, ότι δεν έχουμε άλλη λύση, εκτός από την υποταγή.

Αυτός είναι ο στόχος τους και προς αυτή την κατεύθυνση εφαρμόζουν ότι νόμιμο και παράνομο μέσο έχουν.

Θέλουν να σπάσουν το φρόνημα του ελληνικού λαού, για να τον υποτάξουν και τον μεταβάλουν σε « δούλο». Γιατί το μόνο όπλο αντίστασης είναι το φρόνημα, κι’ ας φαίνεται παράδοξο. Αυτό πάντως μας δίδαξε η ιστορία.

Όμως οι εκβιασμοί πιάνουν μόνο σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να σκύψουν το κεφάλι.

Ξέρουν πολύ καλά ότι, αν μας οδηγήσουν στο χείλος του γκρεμού, θα παρασυρθούν και οι ίδιοι στον όλεθρο. Αυτό είναι ίσως το μόνο θετικό της παγκοσμιοποίησης.

Εάν χρεοκοπήσει η Ελλάδα τότε θα δημιουργηθεί το γνωστό ντόμινο. και τότε θα πρέπει να ξεγράψουμε και Ευρώπη, ίσως και όλη την υφήλιο.

Γι’ αυτό πιέζουν ασφυκτικά, ώστε να μην προλάβει να αντιδράσει ο ελληνικός λαός, όσο ακόμη παραμένει αυτή η κυβέρνηση και όσο ο ελληνικός λαός τους περιβάλει ακόμη, λόγω διαφθοράς, με κάποια εμπιστοσύνη, φοβούμενος τα χειρότερα.

Αλλά πια είναι τα χειρότερα, αν δεν αντιδράσουμε τώρα που μας δίνεται μοναδική ευκαιρία να πούμε ένα σθεναρό «ΌΧΙ».

Τα χειρότερα είναι ότι θα είμαστε σε μια παρατεταμένη χρεοκοπία, για να δουλεύουμε εμείς και τα παιδιά μας για τους ξένους και τους Έλληνες δωσίλογους εσαεί.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα αντίστασης και στους συμπατριώτες μας, αλλά και στους άλλους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου όλου.

Αφού θα έχουμε χάσει τα πάντα, τότε τι άλλο θα χάσουμε, εκτός από τα δεσμά μας, αν εξεγερθούμε και αρνηθούμε την υποταγή μας, χωρίς αντίσταση; Το μόνο που μας απομένει είναι να κερδίσουμε.

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε λοιπόν είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να αντιστρέψουμε τους όρους. Πώς;

Ναι να παραδεχτούμε ότι θα πληρώσουμε το χρέος ως Ελλάδα, όμως για να γίνει αυτό και να είναι εφικτό πρέπει:

1. Να διατηρήσουμε την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

2. Να διατηρήσουμε τα περιουσιακά μας στοιχεία, πάνω στα οποία θα στηρίξουμε την ανάπτυξή μας και όχι να τα ξεπουλήσουμε, οπότε ότι και να κάνουμε δεν πρόκειται να ανακάμψουμε.

3. Να σχηματίσουμε Διεθνή Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου, για να εξακριβωθεί ακριβώς ποιο είναι το πραγματικό μας χρέος.

4. Να αποβάλουμε το επαχθές χρέος.

5. Να απαιτήσουμε τις γερμανικές αποζημιώσεις.

6. Να υπάρξει ένας επαρκής χρόνος χάριτος, χωρίς να αρνηθούμε να πληρώσουμε το χρέος, ώστε να επανακάμψει η οικονομία σε ρυθμούς, που θα μας επιτρέψουν να εκπληρώσουμε τις διεθνείς μας υποχρεώσεις. Αυτός ο τόπος είναι πλούσιος και ευνοημένος από τη φύση. Έχει τις δυνατότητες.

7. Να γκρεμοτσακίσουμε τους υποτελείς εθνοκάπηλους στις κυβερνήσεις και στα κόμματα, που διαρρηγνύουν τάχα τα ιμάτιά τους για την πατρίδα και να αδρανοποιήσουμε τους ομοϊδεάτες τους, αν δεν καταφέρουμε να τους μεταπείσουμε.

8. Να αναδείξουμε επιτέλους πατριωτικές κυβερνήσεις. – και αυτό και μόνο αποτελεί σωτηρία, αν μιλάμε για σωτηρία –

Χωρίς το τελευταίο, όλα τα άλλα δεν έχουν ισχύ.

Αυτοί θα είναι οι δικοί μας όροι, που πρέπει να θέσουμε ενώπιον των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας».

Αν δεν αποδεχτούν αυτούς τους όρους το μόνο που μας μένει είναι να φάμε πέτρες και χόρτα στην πατρίδα μας, αντί να την ξεπουλήσουμε, Γιατί αν συμβεί το τελευταίο τότε, ούτε πέτρες θα μας απομείνουν, μα ούτε χόρτα. Θα τα έχουν πάρει όλα οι δανειστές μας.

Και μη πει κάποιος ότι αυτά δε γίνονται.

Γίνονται όταν υπάρχει ένα πραγματικό πατριωτικό φρόνημα. Με υποτελείς, όπως οι κυβερνήσεις μας, τα κόμματα και τους Έλληνες πολίτες, που προτιμούν τη ραγιαδοσύνη από την ελευθερία, ένας τέτοιος αγώνας δε γίνεται.

Εδώ ισχύει αυτό που τόνιζε ο Κάλβος: «Αρετήν και τόλμην θέλει η ελευθερία», που ανταποκρίνεται σ’ αυτό που είπε ο Περικλής στον επιτάφιο: «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον…»

Τι εννοεί ο Περικλής, για να το κάνουμε πιο κατανοητό; Απλούστατα. Χωρίς φρόνημα (εύψυχον), δεν υπάρχει ελευθερία και χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει ευδαιμονία.

Γι’ αυτό αντί να μας τρομοκρατούν αυτοί, για να χάσουμε το φρόνημά μας, ας τους τρομοκρατήσουμε εμείς.

Τότε και τότε μόνο θα κερδίσουμε.

Σε μας εναπόκειται να πράξουμε αυτά που μας δίδαξαν οι πρόγονοί μας για τις «πανανθρώπινες αξίες και την πανανθρώπινη ελευθεριά».

Δεν υπάρχουν μονόδρομοι. Υπάρχουν μόνο ελεύθεροι ή δούλοι.

Δεν φοβόμαστε τους τυράννους. Τους γκρεμίζουμε, είτε εδώ, στην πατρίδα μας, είτε οπουδήποτε αλλού.