Archive

Posts Tagged ‘Ελλάδα’

Έως που θα φτάσει η υποχώρηση;

Οκτώβριος 30th, 2014 Comments off

 

Βρισκόμαστε σε μια ομολογουμένως υποχωρητική πολιτική απέναντι στις επιθετικές και επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας με αιχμή του δόρατος την τουρκική κυβέρνηση, η οποία απροκάλυπτα αγνοεί διεθνείς κανόνες και διεθνείς συνθήκες και απειλεί την εδαφική ακεραιότητα και τη ίδια την ύπαρξη της κυπριακής δημοκρατίας και όχι μόνο.Όλοι στην Κύπρο και την Ελλάδα αναρωτιούνται έως που θα φτάσει η προκλητικότητα των Τούρκων και των γειτόνων μας και η υποχωρητικότητα των Ελλήνων. Και όσον αφορά το πρώτο ερώτημα οι «αποχρώσες ενδείξεις», όπως λένε οι δικηγόροι, είναι πέρα από δεδομένες. Οι γείτονες μας Τούρκοι δεν αναγνωρίζουν την κυπριακή δημοκρατία με τα γνωστά επιχειρήματα που δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε. Είναι βέβαιο ότι, αν πετύχουν εκεί τον στόχο τους, έπεται με μαθηματική ακρίβεια το Αιγαίο και η Θράκη. Από την άλλη μεριά οι βόρειοι γείτονες μας Σκοπιανοί επιβουλεύονται την ελληνική Μακεδονία και οι Μεγαλοϊδεάτες Αλβανοί την Ήπειρο (Τσαμουριά, όπως την λένε) και πρόσφατα, στον χάρτη που κυκλοφορούν, έχουν βάλει και την Κέρκυρα. Δημοσίευσα προσφάτως δύο άρθρα με λεπτομερείς χάρτες των επεκτατικών διεκδικήσεων των γειτόνων μας.

Το σχέδιο που επεξεργάζονται με την συμπαράσταση της Τουρκίας-και κύριος είδε ποιων άλλων «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας» -είναι να συρρικνωθεί η Ελλάδα στα σύνορα του 1864 ανάμεσα στην Λαμία, (έστω και με την Θεσσαλία μέσα), έως τον Αμβρακικό κόλπο. Θα πει κάποιος αφελής, ότι αυτά δεν γίνονται στην σημερινή εποχή και όποιος τα λέει μάλλον θα είναι τρελός για δέσιμο. Αν μου πει όμως κάποιος ότι στον κόσμο που ζούμε και κυρίως στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής υπάρχει κάποια λογική, σύμφωνα με την οποία ρυθμίζονται οι διεθνείς σχέσεις, τότε θα συμφωνήσουμε ότι πρόκειται βέβαια για αποκυήματα κάποιας αρρωστημένης φαντασίας. Όμως αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και όποιος δεν την βλέπει ή είναι τυφλός ή εθελοτυφλεί ή πιο σωστά είναι ραγιάς, που υποτάσσεται παθητικά στην μοίρα του.

Ζούμε ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα, αυτή είναι η πραγματικότητα, με επαναχάραξη συνόρων και πρέπει επιτέλους να συνέλθουμε από τον παντελή λήθαργο, την παραλυτική κατάθλιψη και το φοβικό σύνδρομο, στα οποία έχουμε υποπέσει και την οποία καλλιεργούν τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας του συστήματος. Ασχολούμαστε με την οικονομία και αγνοούμε ότι το πρόβλημα μας δεν είναι κατά βάση η οικονομία, αλλά ο κακός μας εαυτός, που καταρράκωσε μέσα από το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο όλες τις ηθικές και πνευματικές αξίες αυτού του έθνους και του λαού και που μας οδήγησε μέσω της διαφθοράς, της διαπλοκής, της αρπαχτής και της πλήρους ασυδοσίας σε όλα τα επίπεδα, στην οικονομική και φυσικά ως συνέπεια στην ανθρωπιστική κρίση. Read more…

Το εξαρτημένο δικομματικό σύστημα στην Ελλάδα και η διέξοδος

Απρίλιος 25th, 2014 Comments off

«Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», αναφέρει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 29.9.1973 σ’ ένα σεμινάριο του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος), «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όσο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί “δημιουργική” κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς».

Ο Σάκης Καράγιωργας είναι πιο συγκεκριμένος στο θέμα αυτό. Αποτιμώντας τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση τo 1981 και τον άκρατο ενθουσιασμό για την «αλλαγή», παλεύοντας θαρραλέα ενάντια στο λαϊκιστικό ρεύμα, που έβλεπε το ΠΑΣΟΚ ως πανάκεια και προσπαθώντας να «προσγειώσει» μάταια τους Έλληνες πολίτες στην αντικειμενική πραγματικότητα, αποφαίνεται τα ακόλουθα: «Τα κέντρα εξουσίας προετοίμασαν μια πολιτική διάρθρωση του εξής τύπου: Δύο αστικά κόμματα, που να έχουν βασικό στρατηγικό σκοπό τη διαχείριση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κυρίως τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής αστικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα. Αυτά τα κόμματα θα εναλλάσσονταν στην εξουσία. Γιατί δύο κόμματα; Γιατί κάθε εκσυγχρονισμός έχει ένα κόστος που πέφτει στις πλάτες κάποιας κοινωνικής ομάδας. Αυτή την κοινωνική δυσαρέσκεια θα την απορροφά μια το ένα μια το άλλο».
Ο Σάκης Καράγιωργας στον όρο «εκσυγχρονισμός» έδινε θετικό πρόσημο, όπως και πράγματι είναι. Όμως ο «εκσυγχρονισμός» που εφαρμόστηκε από το ΠΑΣΟΚ και κυρίως από την κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, κάθε άλλο παρά εκσυγχρονισμός ήταν. Μάλλον θα τον αποκαλούσαμε «καταστροφικό παρασιτικό αναχρονισμό», όπως πάλι το απέδειξε η πράξη.
Παρεμπιπτόντως πολλοί μιλούν για το τέλος του δικομματισμού. Αυτοί φυσικά πλανώνται πλάνην οικτράν, γιατί στα πλαίσια του δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος εκείνο που μπορεί να κάνει κάποιο «προοδευτικό» κόμμα, για να μη μιλήσουμε για ριζοσπαστικό ή επαναστατικό, είναι το πολύ ο εκσυγχρονισμός, με την έννοια των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων σ’ όλα τα επίπεδα δηλαδή το αυτονόητο που δεν έχει κάνει καμιά ελληνική κυβέρνηση.
Τι έχει αλλάξει από τότε, που ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Σάκης Καράγιωργας διατύπωναν αυτές τις σκέψεις και τι παραμένει, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές σήμερα, επίκαιρο από την αλήθεια αυτή, εκφρασμένη με τόσο σκληρό κυνισμό για την εποχή εκείνη; Θα ισχύσει αυτό που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς»;
Βρισκόμαστε και σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση ή υπάρχει διαφοροποίηση;
Έχει τεράστια σημασία η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί μπορούν να ερμηνεύσουν τόσο την κατανόηση της πραγματικής πολιτικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, όσο και να προδιαγράψουν την πολιτική εξέλιξη, η οποία μας περιμένει στο μέλλον. Read more…

Στοχασμοί για τη χάραξη εθνικής στρατηγικής

Δεκέμβριος 28th, 2013 Comments off

 

Εισαγωγή στην μέθοδο ανάλυσης.

Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης είχε διατυπώσει την μέθοδο έρευνας που εφάρμοζε ο ίδιος και που συνιστούσε και στους άλλους επιστήμονες ή όσους είχαν την επιθυμία να ασχολούνται επιστημονικά με τα θέματα της αντικειμενικότητας: «Ορθώς απορείν». Δηλαδή από μεθοδολογικής πλευράς πρέπει να αμφιβάλεις για τα πάντα, έως το ανυπόθετον, και να εφαρμόζεις την ανεξάρτητη κριτική σου σκέψη, αλλά και το ελεύθερο φρόνημά σου, να είσαι «απελεύθερος», για να αναλύεις την αντικειμενική αυτή πραγματικότητα.

Έκτοτε πολλοί μαρξιστές και μη αναγνώρισαν, ίσως μετά από πολλά εγκληματικά λάθη που έκαναν, την απλή αυτή μεθοδολογική αλήθεια. Ενώ πριν είχαν μια δογματική και ολοκληρωτική άποψη για πρόσωπα και πράγματα, ανακάλυψαν στο τέλος της ζωής τους συνήθως ότι όλη τους η ζωή και δράση ήταν ένα εγκληματικό λάθος. Σχετικά με τους αριστερούς αυτό αφορά κυρίως όσους εντάχθηκαν στον ολοκληρωτισμό του σταλινισμού. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα από δηλώσεις «μετανοίας» ηγετικών διανοουμένων και στελεχών της Αριστεράς.

Ένα δεύτερο και σημαντικό χαρακτηριστικό εκτός από το «ορθώς απορείν» είναι και το πρόβλημα της κριτικής και αυτοκριτικής. Συνήθως οι αστοί και μικροαστοί αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, την κριτική και αυτοκριτική και την απωθούν στο υποσυνείδητό τους, αλλά κατά τον ίδιο τρόπο αποφεύγουν την κριτική και αυτοκριτική, όσοι είναι γαλουχημένοι και διακατέχονται και από τον σταλινισμό. Επειδή έχω την πεποίθηση ότι στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό είναι κυρίαρχο, ακόμη και σήμερα, καλυμμένο (καμουφλαρισμένο), γι’ αυτό θεωρώ ότι ο διάλογος και αντίλογος που διεξάγεται συνήθως είναι προσχηματικός και υποκριτικός. Με μια λέξη: Οι πραγματικοί και γνήσιοι δημοκράτες είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Κι αυτό χωρίς καμιά υπερβολή.

Τέλος για να έχεις ανεξάρτητη κριτική σκέψη πρέπει να έχεις αυτό που είπε ο εθνικός μας ποιητής Κάλβος: «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», δηλαδή να έχεις «αποθέματα ψυχής».[1] Ένας δειλός (ή ένας θρασύδειλος) για παράδειγμα και ψεύτης μπορεί να γίνει και υποκριτής και όλα τα κακά της μοίρας του. Είναι δηλαδή επιπρόσθετα και θέμα ψυχοσύνθεσης και χαρακτήρα. Γι’ αυτό είχε πει ο μεγάλος δάσκαλος του εκπαιδευτικού δημοτικισμού Αλέξανδρος Δελμούζος ότι «για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό παρά και χαρακτήρας». Την αλήθεια αυτής της φράσης του Δελμούζου έρχεται να συμπληρώσει και ο Φρειδερίκος Νίτσε, που είπε ότι «πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, γιατί δεν θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους».

Κατωτέρω, επειδή θεωρώ ότι η κριτική, με την οποία θα ασχοληθώ, έτσι όπως την προσδιόρισα πιο πάνω, έχει θετικό πρόσημο πάντοτε, προβαίνω στην κατάθεση των κατωτέρω σκέψεων, με την πρόθεση, ει δυνατόν, να συμβάλω σε έναν εποικοδομητικό και δημιουργικό διάλογο και αντίλογο. Να φανταστεί κανείς ότι ακόμη και η κακοπροαίρετη κριτική, για κάποιον που μπορεί να την αξιοποιήσει, έχει θετικό πρόσημο.

Δεν θεωρώ ότι αυτά που παραθέτω είναι πανάκεια. Και για να προλάβω τους κακοπροαίρετους με την καλή πρόθεση λέω αυτό που είχε πει κάποτε ο Παναγιώτης Κονδύλης, τον οποίο εκτιμώ για τη ανεξάρτητη και συγκροτημένη του σκέψη: «Απορώ, αν συμφωνεί κανείς μαζί μου». Φυσικά ήθελε να δηλώσει ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία, στην οποία έπρεπε να υποταχθούν ασυζητητί οι άλλοι.

Read more…

Εθνική προδοσία

Νοεμβρίου 15th, 2013 Comments off

«Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος, όχι γιατί το κράτος διευρύνθηκε, αλλά γιατί το έθνος ακρωτηριάστηκε και συρρικνώθηκε, γιατί αφανίστηκε ή εκτοπίστηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μικράς Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945) και την Βόρειο Κύπρο (1974, ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου».[1]

Προφητικά τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη, Όμως δεν ήταν σε θέση να προβλέψει ότι σήμερα δεν είναι το έθνος που συρρικνώνεται στα κρατικά του όρια, αλλά και το κράτος, που εμπεριέχει το εναπομείναν έθνος, κινδυνεύει (τα σημάδια είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού) να συρρικνωθεί, χάνοντας όχι μόνο την εθνική του ανεξαρτησία, αλλά και ευρισκόμενο στα πρόθυρα του ακρωτηριασμού και του διαμελισμού. Οι γείτονές μας θέλουν να μας φτάσουν στα σύνορα, πριν τους βαλκανικούς πολέμους. Μάλλον κάπου στην Ελλάδα του 1864 και ακόμη πιο πίσω.

Σκοπιανοί διεκδικούν την Ελληνική Μακεδονία, (μη σας παραξενεύσει το εφιαλτικό σενάριο ενός άλλου «συνωστισμού στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Η αποτελεσματική μέθοδος με τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης είναι γνωστή). Αλβανοί εποφθαλμιούν την Ήπειρο (Τσαμουριά κατ’ αυτούς), οι Τούρκοι διεκδικούν την Δυτική Θράκη, το μισό Αιγαίο, και την Κύπρο, μη αναγνωρίζοντας μάλιστα ότι υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος. Και οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις και ο Ελληνικός Λαός σε πλήρη αφασία.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην χειρότερη παρακμιακή της πορεία από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Και αυτή η παρακμή, μάλλον πρέπει να μιλάμε κυριολεκτικά, για ηθική, πνευματική, πολιτική, οικονομικοκοινωνική και πολιτισμική σήψη, δεν έχει τέλος. Γιατί το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο της μεταπολίτευσης που εφάρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και ακολούθησαν όλα τα κόμματα από δεξιά και αριστερά, σύμφωνα με το παράδειγμά του, συνεχίζει να επικρατεί. Δεν έχει αλλάξει τίποτε στην νοοτροπία του Έλληνα στο ζήτημα αυτό.

Ένας νέος εμφύλιος εμφανίστηκε μετά την μεταπολίτευση, με βάση την πολυπολιτισμική νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, την οποία υπηρετούν συνειδητά οι εθνοκάπηλοι της δεξιάς, που πουλούν την Ελλάδα και οι εθνομηδενιστές της Αριστεράς, που λόγω ενός βλακώδους και ανιστόρητου «διεθνισμού», δεν τους ενδιαφέρει αυτό που λέγεται έθνος – κράτος. Συγχέουν την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς με την παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη. Δεν καταλαβαίνουν το απλό ότι δηλαδή τα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα βρίσκονται σε διαλεκτική (αξεδιάλυτη) σχέση μεταξύ τους. Όλα παραδομένα στον Μαμωνά του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού.

Συνεπώς η πληθυσμιακή και εδαφική συρρίκνωση της Ελλάδας, που βρίσκεται προ των θυρών, γι’ αυτές τις δύο κατηγορίες, δεν παίζει κανένα ρόλο και δεν έχει καμία σημασία. Το διακηρύττουν και οι δύο πλευρές με πάμπολλες τοποθετήσεις, τις οποίες εδώ δεν χρειάζεται να τις αναπαράγουμε. Έχουμε αναφερθεί σε άλλα μας κείμενα και αναλύσεις στα σχετικά θέματα και αρκετοί πατριώτες έχουν περιγράψει με τα μελανότερα χρώματα το φαινόμενο.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης στο σύνολό του είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση, είναι ο κύριος υπεύθυνος αυτής της καταστροφικής πορείας του τόπου. Και τα δεινά δεν φαίνεται, στον εθνικό και κοινωνικό ορίζοντα, να έχουν τέλος. Το αντίθετο μάλιστα. Τα φαινόμενα της παρακμής συνεχίζουν με ακάθεκτο ρυθμό και ένταση. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τελικά από συρρίκνωση, αλλά από πλήρη αφανισμό ως έθνος και ως λαός. Δεν μας φταίνε οι ξένοι για την κατάντια μας. Το άλλοθι ότι για όλα φταίνε οι ξένοι, μας αποπροσανατολίζει πάντοτε από τις πραγματικές αιτίες και τις δυνατότητες διεξόδου, γιατί μας οδηγεί στην απάθεια.. Πρώτα φταίμε εμείς ως Έλληνες, γιατί εμείς δίνουμε δικαιώματα στους ξένους να μας φέρονται, όπως μας φέρονται, δηλαδή ως υποτελείς ραγιάδες. Η Ελλάδα έγινε αποικία χρέους και προτεκτοράτο της Γερμανίας και των ξένων γενικά από δική μας υπαιτιότητα.

Δεν κουνιέται φύλο. Πλήρης αφασία. Η σήψη δημιούργησε και το καρκίνωμα της Χρυσής Αυγής και έπεται και συνέχεια.

Με βάση αυτά τα δεδομένα μόνο ένα πατριωτικό κίνημα, ναι πατριωτικό κίνημα, είναι σε θέση να ανατρέψει αυτήν την πορεία και δημιουργήσει προϋποθέσεις αναστροφής και ηθικής, πνευματικής και παραγωγικής ανάταξης και ανασυγκρότησης της χώρας. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν, λείπει το ιστορικό υποκείμενο της αλλαγής.

Το γρηγορότερο δυνατό πρέπει να δημιουργηθεί ένα Πανεθνικό – Παλλαϊκό Κίνημα για να σωθεί η πατρίδα μας από τον πλήρη αφανισμό, πριν είναι αργά.

Ένα είναι γεγονός: Όσοι υπηρέτησαν με τον ένα ή άλλο τρόπο αυτό το σύστημα της παρασιτικής οικονομίας της αγοράς από όλες τις πολιτικές παρατάξεις, δεν είναι δυνατόν, θα ήταν παράλογο και να το σκεφτούμε, ότι είναι σε θέση να μας σώσουν.

Πρέπει να το πάρει απόφαση ο Ελληνικός Λαός. Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης σάπισε οριστικά και αμετάκλητα. Τελείωσε. Τελεία και παύλα! Οι ψηφοφόροι που ζητούν καταφύγιο, εγκαταλείποντας το ένα κόμμα και προστρέχοντας στο άλλο δεν πρόκειται να σωθούν με τον καιροσκοπισμό τους.

Αν θέλει να σωθεί ο Ελληνικός Λαός, ας αλλάξει ρότα. Με ξόρκια και ευχολόγια, με παθητικότητα και αναλγησία και επίκληση των κομμάτων και της μεταλλαγής των κομμάτων, δεν πρόκειται να προκύψει κανένα θαύμα. Το είπαμε και το ξαναλέμε. Το φαύλο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης τετέλεσται.

Μόνο η ενεργοποίηση των υγειών δυνάμεων του Ελληνικού Λαού μπορούν να αναστρέψουν και αναχαιτίσουν όλη αυτή την επικίνδυνη πορεία, που αφορά βέβαια όλους.

Η Ελλάδα είναι ένας ευλογημένος τόπος και έχει όλες τις προϋποθέσεις εν δυνάμει, χρειάζεται όμως άλλη εθνική στρατηγική.

Αρκεί να σταματήσουμε την προδοσία!



[1] Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του πολέμου, εκδ. «Θεμέλιο», β΄ εκδ., Αθήνα 1998, σ. 384.

Το εξαρτημένο δικομματικό σύστημα στην Ελλάδα και η διέξοδος

Οκτώβριος 10th, 2013 Comments off

«Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», αναφέρει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 29.9.1973 σ’ ένα σεμινάριο του ΠΑΚ, «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όσο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί ΄δημιουργική’ κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς».[1]

Τι έχει αλλάξει από τότε, που ο Ανδρέας Παπανδρέου διατύπωνε αυτές τις σκέψεις και τι παραμένει, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές σήμερα, επίκαιρο από την αλήθεια αυτή, εκφρασμένη με τόσο σκληρό κυνισμό για την εποχή εκείνη;

Βρισκόμαστε και σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση ή υπάρχει διαφοροποίηση;

Έχει τεράστια σημασία η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί μπορούν να ερμηνεύσουν τόσο στην κατανόηση της πραγματικής πολιτικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, όσο και στην πολιτική εξέλιξη, η οποία μας περιμένει στο μέλλον. Read more…

«Ο θείος από την Αμερική»

Αύγουστος 9th, 2013 Comments off

Ζούμε ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα. Καμία αμφιβολία, όπως τότε και τώρα το κεντρικό ζήτημα για τις χώρες της Δύσης και κυρίως για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, είναι η Ρωσία.[1]Ας ανασκαλέψει κανείς την ιστορία του Ανατολικού Ζητήματος και θα το διαπιστώσει αμέσως

Όλη η στρατηγική των Αμερικανών στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου στρέφεται κατά πρώτον στον πλήρη και οριστικό αποκλεισμό της Ρωσίας από τις πηγές και τον έλεγχο των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου και κατά δεύτερο λόγο στην πλήρη απεξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο εγγύς και απώτερο μέλλον από το φυσικό αέριο και πετρέλαιο της Ρωσίας.

Όπως είχα αναλύσει στη μελέτη μου Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός το βασικό στρατηγικό όπλο παγκόσμια είναι η ενέργεια και η βάση της ενέργειας είναι και παραμένει ο μαύρος χρυσός, δηλαδή οι υδρογονάνθρακες.

Χώρες που ιστορικά και πολιτιστικά διατηρούσαν και διατηρούν επαφή με τη Ρωσία, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία, η Ελλάδα, η Κύπρος και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, μπήκαν κατά καιρούς στο στόχαστρο των ΗΠΑ και υπέστησαν καταστροφές. Αρκεί να θυμίσω ως πρώτο θύμα την Κύπρο με τον Μακάριο, τον λεγόμενο Κάστρο της Μεσογείου.

Η Κύπρος έπρεπε να διχοτομηθεί από τις τρεις νατοϊκές χώρες, Αγγλία, Τουρκία και Ελλάδα (δυστυχώς συνέργησε και η ελληνική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, λόγω αντικομουνισμού σ’ αυτό), για να μην υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος, αυτό το στρατηγικής σημασίας αεροπλανοφόρο στην καρδιά της Νοτιοανατολικής Μεσογείου με την ύψιστη στρατηγική σημασία, να περιπέσει στην επιρροή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και τώρα της Ρωσίας. Έπρεπε η Κύπρος να ελέγχεται απόλυτα από τη Δύση.

Ακολούθησε το Ιράκ, μετά αμέσως η πρώην Γιουγκοσλαβία, μετά η Ελλάδα με τον οικονομικό της στραγγαλισμό και την ακύρωση του αγωγού Νοβοροσίσκ, Μπουργκάς, Αλεξανδρούπολη, κατόπιν την ακύρωση συμφωνίας για την ΔΕΣΠΑ κ.λπ. Ασφαλώς και την Ελλάδα θα βομβάρδιζαν οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας», αν δεν ήταν στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ. Επέλεξαν όμως έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο, να την ελέγξουν: Το οικονομικό στραγγαλισμό και όχι μόνο.

Όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία. Ένας ήταν και είναι ο στόχος: Η Ρωσία. Ο αγωγός ΤΑΡ ελέγχεται απόλυτα από τη Δύση. Γι’ αυτό και εγκρίθηκε η κατασκευή του.

Οι ΗΠΑ ως καταρρέουσα αυτοκρατορία οικονομικά, αλλά στρατιωτικά ακόμη πανίσχυρη, την μόνη χώρα που φοβάται στον χώρο της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής είναι η Ρωσία. Γιατί η Ρωσία και είναι και θα αναπτυχθεί στο μέλλον ως η πιο ισχυρή στρατιωτικά χώρα του κόσμου, επειδή έχει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές για την υλοποίηση του σκοπού αυτού. Αν δεν είχε μεσολαβήσει το κομμουνιστικό καθεστώς, τώρα η Ρωσία θα ήταν αναμφισβήτητα η πρώτη οικονομικά και στρατιωτικά χώρα του κόσμου.

Τώρα που απεφάσισαν οι Αμερικανοί να βάλουν μπρος την αξιοποίηση του φυσικού αερίου και πετρελαίου στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, του Αιγαίου και του Ιονίου, για την προμήθεια της Ευρώπης με φυσικό αέριο και τον αποκλεισμό της Ρωσίας, θα ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις από τις ΗΠΑ, οι οποίες θα έχουν άμεσες επιπτώσεις για την Κύπρο και την Ελλάδα και για την περιοχή ολόκληρη.

Ποιες είναι αυτές οι κρίσιμες αποφάσεις. Πέραν του Σκοπιανού προβλήματος και ενός νέου σχεδίου Ανάν, που ήδη γνωρίζουμε ότι θα πιέσουν οι Αμερικανοί για λύση, εικασίες μόνο μπορούμε να κάνουμε για τον τρόπο που θα λυθούν τα προβλήματα που έχουν σχέση με το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο της περιοχής που περιγράφουμε. Read more…