Archive

Posts Tagged ‘Ελλάδα’

Το διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον

Δεκέμβριος 25th, 2017 Comments off

Το διεθνές γεωπολιτικό περιβάλλον, οι επιπτώσεις του στην Ελλάδα και Κύπρο και οι δυνατότητες αξιοποίησης υπερ του ελληνισμού

 Πρόλογος

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να μπορεί κάποιος, μέσα στη δίνη των ποικίλων προβλημάτων, που ταλανίζουν την παγκόσμια κοινότητα, αλλά και την Ελλάδα, να  κατακτήσει την σωστή γνώση των πραγμάτων. Γι αυτό προσπαθεί να κάνει τις κατά προσέγγιση σωστές εκτιμήσεις, με  βάση την ελευθερία της αδέσμευτης κριτικής του σκέψης, ώστε να έχει τη δυνατότητα να κρίνει κατά το δυνατόν αντικειμενικά πρόσωπα και πράγματα και να προτείνει τις σωστές λύσεις.

Μια τέτοια στόχευση απαιτεί την ανάλυση της λειτουργίας του παγκόσμιου συστήματος με τους μηχανισμούς του, μέσα στο οποίο εντάσσεται η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά και ολόκληρος ο ελληνισμός. Χωρίς την σωστή γνώση αυτού του διεθνούς περιβάλλοντος, αλλά και την ευθυκρισία, που απαιτούν τα θεωρητικά εργαλεία ανάλυσης,  δεν είναι δυνατόν να προκύψουν λύσεις και για τον ελληνισμό, οι οποίες θα μας βγάλουν από τα αδιέξοδα.

Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην περιοχή μας,  που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, που μας ενδιαφέρει πρωταρχικά, είναι σε θέση να ερμηνεύσει και αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην Ελλάδα και Κύπρο. Η επακριβής διάγνωση της πραγματικότητας  αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι, απομονωμένη από τα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή της και γενικότερα στην περιοχή σύγκρουσης τεράστιων συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Δεν ζει μετέωρη στο κενό.

Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας, σύμφωνα και με το αξίωμα που εξέφρασε ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού: «Για να κρίνεις πρόσωπα και πράγματα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας», δηλαδή ήθος και ανιδιοτέλεια. Χωρίς αυτήν την προϋπόθεση η γνώση δεν έχει αξία.

Εισαγωγή

Η υποχώρηση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και τελικά η ολοκληρωτική τους κατάρρευση το 1990 ανέδειξε, μετά από ένα μεταβατικό στάδιο ισχύος των ΗΠΑ, έναν νέο πολυπολικό κόσμο, για την συγκέντρωση της παγκόσμιας ισχύος και του παγκόσμιου πλούτου, όχι απαραιτήτως σε ένα και μοναδικό κέντρο πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Πρόκειται βασικά για την Νέα Τάξη, η οποία ως υπερεθνική εξουσία, προσπαθεί να επιβάλει την δική της παγκοσμιοποίηση. Αυτή η εξουσία ωστόσο δεν έχει ενιαίο κέντρο και ενιαία χαρακτηριστικά, όπως πολλοί θεωρούν, παραμένοντας σε παρωχημένα ερμηνευτικά πρότυπα, αλλά χαρακτηριστικά ανελέητης σύγκρουσης διαφόρων κέντρων ισχύος παγκόσμια (Αμερική, Ρωσία, Κίνα κ.λπ). Ο λόγος είναι ότι επικρατεί, και σ’ αυτήν την φάση που περνάει η ανθρωπότητα, όπως ανέκαθεν, ο σφοδρός ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που αναδύθηκαν μετά τον ψυχρό πόλεμο, με στρατηγικό στόχο την εκμετάλλευση της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Με αυτήν την έννοια η κάθε  ιμπεριαλιστική δύναμη αγωνίζεται να εγκαθιδρύσει, υπερασπιστεί και επεκτείνει την δική της παγκόσμια Νέα Τάξη, η οποία όμως έχει καθαρά νεοφιλελεύθερα  χαρακτηριστικά, σε αντίθεση με την ψυχροπολεμική περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λείπει βασικά το αντίπαλο δέος, δηλαδή τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού. Στόχος πάντοτε παραμένει ο έλεγχος και εκμετάλλευση της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Read more…

Η Ελλάδα και η Κύπρος στα πλαίσια της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και Μέσης Ανατολής.

Νοεμβρίου 15th, 2017 Comments off

Μια συνοπτική κωδικοποίηση του προβλήματος

Ι. Η Νοτιοανατολική Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή

  1. Στον προαναφερόμενο χώρο, όπως και στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση είναι η σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.
  2. Η σύγκρουση αυτή αφορά τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.
  3. Διαρκής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς για την συσσώρευση πλούτου.
  4. Ο κουρδικός παράγοντας, με την αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Κούρδων, παίζει καθοριστικό ρόλο στις διενέξεις της Μέσης Ανατολής και αποτελεί τον καταλύτη.
  5. Ο στρατηγικός εταίρος του Ισραήλ, των ΗΠΑ, του εβραϊκού λόμπυ με μια φράση, είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι απειλούν με τους αγώνες τους για την δημιουργία κουρδικού κράτους σε βάθος χρόνου, έμμεσα ή άμεσα, τέσσερα κράτη της περιοχής: Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία, όλα εχθρικά διακείμενα προς το Ισραήλ, γιατί έχουν όλα δυναμικές κουρδικές μειονότητες.
  6. Και τα τέσσερα αυτά κράτη είναι υποχρεωμένα να συνασπιστούν απέναντι στον συγκεκριμένο κίνδυνο από μέρους των Κούρδων και των στρατηγικών συμμάχων τους, Ισραηλινών και Αμερικανών.
  7. Το Ισραήλ δεν έχει καμία άλλη δυνατότητα να αντιμετωπίσει τα αραβικά κράτη που την περιβάλλουν, παρά με την συμμαχία των Κούρδων και την στήριξη της Δύσης. Το ίδιο ισχύει και για τους Κούρδους, οι οποίοι χρειάζονται την στήριξή τους από το Ισραήλ και την Δύση, κυρίως τις ΗΠΑ και φυσικά το εβραϊκό λόμπυ.
  8. Η μόνη διέξοδος του Ισραήλ προς την Δύση και την αποφυγή αποκλεισμού του από ισλαμικά κράτη της περιοχής, από την οποία εξαρτάται η ύπαρξή του, είναι η Κύπρος και η Ελλάδα.
  9. Από την άλλη μεριά η Τουρκία συγκεκριμένα για να επιβιώσει και αποφύγει τον διαμελισμό της από τους Κούρδους έχει ως μόνη πιθανή δυνατότητα να αναπτυχθεί σε μεγάλη περιφερειακή πυρηνική δύναμη, ανεξάρτητη από το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μην διαλυθεί.
  10. Η Τουρκία για να πετύχει αυτήν την δυνατότητα ανεξαρτησίας την μόνη διέξοδο που της απομένει είναι να στραφεί προς τις δύο άλλες παγκόσμιες δυνάμεις του πολυπολικού κόσμου, Ρωσία πρωταρχικά και Κίνα κατά δεύτερο λόγο και φυσικά τους συμμάχους των ανωτέρω δύο παγκόσμιων δυνάμεων, για να διαφυλάξει, ει δυνατόν, την εδαφική της ακεραιότητα.
  11. Ο Ερντογάν για να πετύχει τον στόχο του αυτόν επέλεξε να αναγορεύσει τον εαυτό του σε απόλυτο δικτάτορα στο εσωτερικό, κατά τα πρότυπα του Στάλιν και του Χίτλερ και άλλων δικτατόρων, εξαφανίζοντας στο εσωτερικό μέτωπο, κάθε πιθανή αντίσταση με κάθε κόστος στην στρατηγική του αυτή. Η στρατηγική αυτή απέναντι στον κίνδυνο διαμελισμού της Τουρκίας είναι μονόδρομος.

Read more…

Σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους

Αύγουστος 17th, 2017 Comments off

Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην Μέση Ανατολή, χωρίς φυσικά την λύση που έδωσε ο Μέγας Αλέξανδρος με τον γόρδιο δεσμό, είναι σε θέση να ερμηνεύσει και αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην Ελλάδα και Κύπρο. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι, απομονωμένη από τα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή της και γενικότερα στην περιοχή σύγκρουσης τεράστιων συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων.
Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας, την οποία μόνο ένα ανεξάρτητο κριτικό πνεύμα είναι δυνητικά σε θέση να εκφράσει.

Επιγραμματικά

  1. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ενέργεια, που βασίζεται στην εποχή μας κατά κύριο ποσοστό στο πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας. Χωρίς ενέργεια δεν υπάρχει παραγωγή, χωρίς παραγωγή δεν υπάρχουν προϊόντα, χωρίς προϊόντα δεν μπορεί να επιβιώσει η ανθρώπινη κοινωνία.
  2. Η συγκεκριμένη ενέργεια αποτελεί το στρατηγικό όπλο των πλανητικών δυνάμεων του πολυπολικού κόσμου που καθορίζεται από τον ανταγωνισμό και την σύγκρουση κατ’ επέκταση, κυρίως και κατά προτεραιότητα, ανάμεσα στην Αμερική, την Ρωσία και την Κίνα και τους εκατέρωθεν συμμάχους τους.
  3. Η παγκοσμιοποίηση έχει αγκαλιάσει όλον τον πλανήτη μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αναστροφή της παγκοσμιοποίησης δεν είναι δυνατή.
  4. Οι πλανητικές δυνάμεις αποτελούν την Νέα Τάξη, που διεκδικούν με όλες τους δυνάμεις τη μεγαλύτερη δυνατή μερίδα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς προς το συμφέρον το δικό τους και των συμμάχων τους. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στην περίπτωση αυτή αποτελεί η επιθετική πολιτική των ΗΠΑ, που καθορίζει τις σχέσεις Αμερικής απέναντι στην Ρωσία στην περιοχή μας και απέναντι στην Κίνα στην Άπω Ανατολή. Για πολλούς επίσημους κύκλους στην Αμερική, κυρίως για τον γνωστό Τζόρτζ Σόρος «Ελλάδα και Κύπρος» είναι ο Δούρειος Ίππος της Ρωσίας.
  5. Το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας βρίσκεται στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Όποιος κατέχει και ελέγχει τα αποθέματα και την διακίνηση του μαύρου χρυσού καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την παγκόσμια αγορά.
  6. Στην περιοχή που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή η σύγκρουση συνίσταται στην κατοχή και ασφάλεια διακίνησης του πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις αντίπαλες δυνάμεις ΗΠΑ – Ρωσία και τους συμμάχους τους. Αυτή η κατάσταση ερμηνεύει την επιθετική (ιμπεριαλιστική) πολιτική των ΗΠΑ.
  7. Στην Μέση Ανατολή ο στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι είναι και αναγκασμένοι απέναντι σε όλες τις εχθρικές χώρες που έχουν κουρδικές μειονότητες, να συμμαχήσουν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
  8. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ύπαρξη και εξάπλωση του Ισραήλ είναι το Ιράν και η Συρία, κράτη τα οποία, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και ήθελαν και θέλουν να διαλύσουν. Κυρίως βέβαια την Συρία, για να επεκτείνουν την προσάρτηση και άλλων εδαφών, εκτός από τα υψώματα του Γκολάν που κατέχουν.
  9. Το ισλαμικό κράτος είναι δημιούργημα των ΗΠΑ, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, για την επιτυχία του ανωτέρω στόχου. Φαίνεται όμως ότι τελικά αυτό δεν εξυπηρέτησε τα σχέδια των ανωτέρω, που ήταν αντικρουόμενα.
  10. Ο αποκλεισμός και η απομόνωση της Ρωσίας μέσα σ’ αυτό το πλέγμα του ανταγωνισμού συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων είναι ο μόνιμος στρατηγικός στόχος των Αμερικανών και των συμμάχων τους ανέκαθεν, τόσο στα πλαίσια του παλιού Ανατολικού Ζητήματος όσο και στην αναβίωσή σε ένα Νέο Ανατολικό Ζήτημα, κάτω από τις νέες συνθήκες.
  11. Η αναπάντεχη δυναμική παρέμβαση της Ρωσίας για να προστατέψει τα συμφέροντά της στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και στην Μέση Ανατολή, δημιούργησε και δημιουργεί νέα δεδομένα.
  12. Οι Κούρδοι αναδεικνύονται στην εποχή μας οι πιο σταθεροί στρατηγικοί εταίροι του Ισραήλ και της Αμερικής στην περιοχή.
  13. Η Δύση βρίσκεται στο δίλημμα να ενισχύσει την Τουρκία με την αναβίωσή της σε περιφερειακή δύναμη ως Νέο – Οθωμανική Τουρκία, που χρησιμεύει ως ανάχωμα της Δύσης, όπως ήταν ανέκαθεν η στρατηγική των δυτικών δυνάμεων, απέναντι στην Ρωσία στο Ανατολικό Ζήτημα, αλλά να δημιουργήσει στα πλαίσια αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης ένα κουρδικό κράτος, που θα είναι πιστός σύμμαχος, χωρίς ταλαντεύσεις στην περιοχή, που θα μπαίνει φραγμός στην απειλή κυρίως του Ιράν εναντίον του Ισραήλ, χωρίς να αποκλείουμε μια γενικότερη αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα.
  14. Στα πλαίσια αυτά όλες οι χώρες που είχαν και έχουν ή θεωρούνται από τους δυτικούς ότι έχουν σχέση οποιασδήποτε μορφής, (θρησκευτικής, πολιτιστικής, εμπορικής κ.λπ) με την Ρωσία πρέπει να αποσταθεροποιηθούν ή καταστραφούν, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία που την διέλυσαν με τους βομβαρδισμούς ή αποδυναμωθούν οικονομικά και γενικότερα και συρρικνωθούν εδαφικά, ώστε να μην υπάρχει στο ορατό και αόρατο μέλλον οποιαδήποτε, έστω και δυνητική προσέγγιση προς την Ρωσία, που οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ βλέπουν ως την κύρια απειλή αμφισβήτησης των συμφερόντων τους στην περιοχή. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, την οποία εφαρμόζεται το μακροχρόνιο σχέδιο επαναχάραξης και αλλαγής συνόρων, με αλλαγή της συνθήκης της Λωζάννης, με στόχο τον απόλυτο έλεγχό της, ώστε ποτέ να μην μπορέσει να προσεγγίσει την Ρωσία.
  15. Το μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ευρώπη καθοδηγείται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προς την Ευρώπη και κυρίως προς την Ελλάδα, πάλι ως μέσο αναχώματος προς την Ορθόδοξη Ρωσία και τους συμμάχους τους, στους οποίους δυνητικά εντάσσουν και την Ελλάδα, ως ομόδοξη προς την Ρωσία. Μια ισλαμοποιημένη και πολυπολιτισμική Ευρώπη αποτελεί πάλι ανάχωμα προς τον κύριο εχθρό που είναι η Ρωσία. Τα δήθεν ανθρώπινα δικαιώματα, ο πολυπολιτισμός, ο αυτοπροσδιορισμός και η καθοδηγούμενη παράνομη μετανάστευση, για την δημιουργία ισχυρών ισλαμικών μειονοτήτων, ως μηχανισμών και μεθόδων αποσταθεροποίησης και ελέγχου της Ευρώπης από τις ΗΠΑ. Αποτελούν μηχανισμούς ελέγχου της Ευρώπης, την οποία η Αμερική θεωρεί ζωτικό της χώρο.

Οπότε το όραμα για μια Ευρώπη από τα Ουράλια έως τον Ατλαντικό αποσοβείται για το παρόν και το μέλλον. Γεγονός που εξυπηρετεί τις ΗΠΑ, που βλέπουν την Ευρώπη γενικά ως ζωτικό τους χώρο.

Οι επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας από τα ανατολικά και από βορρά με κύριο στόχο έχει την ένταξη των περιφερειών Ηπείρου, Μακεδονίας και Δυτικής Θράκης, στις γειτονικές χώρες, αποτελεί το νέο σχέδιο στα πλαίσια του Νέου Ανατολικού Ζητήματος, όπως και οι διεκδικήσεις της Τουρκίας για Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη.

Οι γειτονικές χώρες με  τον αναθεωρητισμό που τις διακρίνει θεωρούν ότι οι επαρχίες αυτές τους ανήκουν, γιατί κατακτήθηκαν από την Ελλάδα. Η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, που επιδιώκει ο Ταγίπ Ερντογάν και την οποία ασπάζονται τα γειτονικά κράτη από βορρά, αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί. Read more…

Αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης και τις δυνατότητες διεξόδου

Μάρτιος 6th, 2017 Comments off

Όταν οι άνθρωποι επιθυμούν κάτι, συνηθίζουν να στηρίζονται στην άλογη ελπίδα, ενώ εκείνο που είναι αντίθετο προς την επιθυμία τους, το αποδιώχνουν από τη σκέψη τους με αυθαίρετους συλλογισμούς

                                                                                    Θουκυδίδης, (Ιστορία, Δ΄, 108)

Οι Έλληνες ζουν με ψευδαισθήσεις, τις οποίες δεν θέλουν να αποβάλουν, θεωρώντας λανθασμένα ότι έτσι γλυτώνουν από το πρόβλημα που τους βασανίζει. Δεν θέλουν να αντικρίσουν την αλήθεια κατάματα. Προτιμούν ως παρηγοριά το απατηλό ψεύδος. Αναζητούν τις αιτίες εκεί που δεν υπάρχουν, γιατί έτσι τους βολεύει, γεγονός ωστόσο που δεν αποτελεί λύση.

Το ζήτημα της Ελλάδας, πρέπει να το καταλάβουμε καλά, δεν είναι πρωταρχικά οικονομικό ή καθαρά οικονομικό, ώστε να μας το λύσουν οικονομολόγοι ή κάποιοι θαυματοποιοί. Με αυτή την έννοια δεν είναι θέμα ευρώ ή δραχμής, ωσάν να είναι πανάκεια. Είναι απλό. Και στην δραχμή να ήμασταν και να μην υπήρχε η ευρωζώνη και να μην υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα καταλήγαμε εδώ που καταλήξαμε, με την πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά από τα κόμματα και τους πολιτικούς, αλλά και τον λαό που άγεται και φέρεται απ’ αυτούς κατά το του Ισοκράτους: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν».

Η βασική αιτία είναι το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσε το πολιτικό σύστημα μετά την μεταπολίτευση, με μια λέξη: τα κόμματα και οι πολιτικοί, που κυβέρνησαν την Ελλάδα. Δηλαδή τα δάνεια που πήραν οι μεταχουντικές κυβερνήσεις και τα σκόρπισαν, υπερχρεώνοντας την χώρα. Χωρίς την υπερχρέωση δεν θα υπήρχε η κρίση.

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι πρωταρχικά πολιτικό. Φαίνεται ότι η πολιτική εξουσία είναι η πηγή και η αιτία της κρίσης, γιατί αυτή είναι, που καθορίζει τα πάντα σ’ ένα κράτος, ακόμη και τον πολιτισμό μιας χώρας. Βασικά όλες μα όλες του τις λειτουργίες και σε όλους τους τομείς. (Παιδεία, υγεία, παραγωγή και λοιπά και λοιπά). Η οικονομία (ευρώ ή δραχμή) είναι το αποτέλεσμα της κρίσης και όχι η αιτία. Μάλιστα θα έλεγα ότι το πρόβλημα πέρα από την πολιτική είναι πολιτιστικό, γιατί οι αρχές και αξίες που διέπουν την πολιτική των κομμάτων εξουσίας είναι εκείνες ρυθμίζουν και τις πολιτικές τους. Στην ουσία πρόκειται για πάλη ανάμεσα σε δύο ιδεολογίες. Από την μια η ιδεολογία του εθνομηδενισμού, δηλαδή της κατάργησης του έθνους –κράτους και από την άλλη η διατήρηση του με όλες τις αξίες που ένα έθνος αντιπροσωπεύει για την επιβίωση και την προκοπή του.

Στη συνέχεια είναι πολιτιστικό, δηλαδή πρόβλημα διαπλοκής και διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας από τα κόμματα που άσκησαν πολιτική εξουσία και από την κατά καιρούς αντιπολίτευση που εντάχθηκε συνειδητά σ’ αυτό το μοντέλο της κατανάλωσης, χωρίς παραγωγή. Η πολιτική, μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς, κατάφερε να οδηγήσει την χώρα στο χείλος του γκρεμού, γιατί μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς πέτυχε να χειραγωγήσει την ελληνική κοινωνία. Σε τρίτη θέση έρχεται η οικονομία, ώστε το πρόβλημα από πρόβλημα πολιτικής και πολιτικών να γίνει οικονομικό με μέσο το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο, δηλαδή το οικονομικό μοντέλο που βασίστηκε στα δανεικά. Το παρασιτικό όμως αυτό μοντέλο, που οδήγησε στην καταστροφή, επαναλαμβάνουμε, δεν το υλοποίησε η οικονομία η ίδια, ωσάν να ήταν κάποια πολιτική εξουσία, αλλά η πολιτική και οι πολιτικοί. Με την έννοια αυτή το πρόβλημα δεν θα μας το λύσουν οι οικονομολόγοι, γιατί δεν είναι θέμα τεχνοκρατικό, όπου έχουν λόγο οι οικονομολόγοι, ούτε οι ακαδημαϊκοί.

Η πολιτική εξουσία δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές στους οικονομολόγους, να αναπτύξουν το άλφα ή βήτα οικονομικό μέτρο ή να το ακυρώσουν, με βάση τις πολιτικές αποφάσεις.

Το είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου, που παρεμπιπτόντως είναι ο βασικός ολετήρας της Ελλάδας, ο οποίος ως πολιτικός και όχι ως οικονομολόγος «στραγγάλισε» κυριολεκτικά και την οικονομία, αλλά ισοπέδωσε τα πάντα προς τα κάτω. Όταν φτάσαμε στο απροχώρητο εξαιτίας του βασικά, είχε πει το περίφημο: «Η θα πρέπει να μειώσουμε  δραστικά το δημόσιο χρέος ή διαφορετικά το δημόσιο χρέος θα αφανίσει την Ελλάδα» (βλ. εφημ. «Ελευθεροτυπία, 23.6.2006). Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις! Εφάρμοσε όμως κάτι άλλο, που οδήγησε στην χρεοκοπία. Σε μια ερώτηση του καθηγητή Τζέιμς Πέτρας, ενός συνετού πατριώτη, όταν τον ρώτησε ότι εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα ο Ανδρέας Παπανδρέου απάντησε με τα εξής λόγια: «Η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας». (Βλ. Τζέιμς Πέτρας, Συνέντευξη στην εφημ «Αντιφωνητής», 5 Απριλίου 2010). Οπότε εφάρμοσε το καταστροφικό καταναλωτικό μοντέλο με δανεικά. Δεν ήταν η οικονομία που αποφάσισε γι’ αυτό, αλλά αυτός που είχε την πολιτική εξουσία, δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου και μετά φυσικά οι επίγονοί του, που ακολούθησαν το παράδειγμα και το υπόδειγμά του. Ας το «χωνέψουμε» κάποια στιγμή, για να ξέρουμε που πατάμε. Η μαρτυρία του Δημήτρη Κουλουριάνου, του πρώτου υπουργού οικονομίας του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ χαρακτηριστική:    

Όταν ήµουν υπουργός Οικονοµικών, είδα ότι το χρέος άρχισε να παίρνει διαστάσεις πολλαπλασιαστικές. Το 1981 το δηµόσιο χρέος έφθανε το 30% του ΑΕΠ – το 1989 ανήλθε σε 72% και σήµερα πλησιάζει το 170%. Το “προπατορικό αµάρτηµα” της υπερχρέωσης συνέβη τη δεκαετία του 1980… Οδήγησε όµως σε νοοτροπίες και πρακτικές που σήµερα θεωρούνται από πολλούς η αρχή των δεινών που υφίσταται τώρα η Ελλάδα.

[1] Ο Κουλουριάνος τελικά μιλάει για «νοοτροπίες και πρακτικές», που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σκόρπισε των πακτωλό των χρημάτων από τα ευρωπαϊκά ταμεία για την εξαγορά ψήφων, καταστρέφοντας παράλληλα την εγχώρια παραγωγή. Τον ενδιέφερε η εξουσία και τίποτε πέραν τούτου, όπως και τους επιγόνους φυσικά κατά το μάλλον ή ήττον. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα τόσο τραγικά. Ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, αλλά θα έλεγα της πολιτείας ολόκληρης χρειαζόταν κόπο, μόχθο, θυσίες, αξιοκρατία, τελικά ήθος και ανιδιοτέλεια, που θα είχαν ενδεχομένως κάποιο κόστος, το οποίο όμως δεν ήταν πρόθυμος να αναλάβει ο ίδιος και οι επίγονοί του, για να βάλουν υγιείς βάσεις τόσο στην κοινωνία, όσο και στην οικονομία, όσο και σε κάθε τομέα της λειτουργίας του κράτους.

Θα άλλαζε τίποτε στην καταστροφική πορεία, αν είχαμε κάτω από τις ίδιες συνθήκες, δραχμή, αντί για ευρώ; Όχι φυσικά, είναι η απάντηση. Μήπως η δραχμή μας έκανε στο παρελθόν ή θα μας κάνει στο μέλλον πιο ηθικούς; Πιστεύει κανείς σε μια τέτοια βλακεία;

Οι οικονομολόγοι δεν είναι εκείνοι που θα αποφασίσουν πώς θα βγούμε από τα αδιέξοδα. Τι να σου κάνουν οι οικονομολόγοι, αν η πολιτική εξουσία έχει αποφασίσει την υπερχρέωση της χώρας; Ακόμη και ο Αριστοτέλης τονίζει:  « … η ζωή είναι ενέργεια, όχι υλική δημιουργία. Άρα σκοπός της ζωής δεν είναι η κατασκευή, η παραγωγή αγαθών, αλλά η επιδίωξη της ηθικής, μέσω των υλικών αγαθών …». Συνεπώς δεν έχουν πρώτο λόγο για την προκοπή μιας κοινωνίας οι οικονομολόγοι, αλλά η ηθική των πολιτικών.  Read more…

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας

Φεβρουάριος 22nd, 2016 Comments off

Μη ξεγελιόμαστε, κατά το «φοβού τους Δαναούς (Γερμανούς) και δώρα φέροντας».
Δεν είναι δυνατόν η Γερμανία που ανέκαθεν και χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση να μην τάσσεται στο πλευρό των Τούρκων. Δεν υπήρξε σε ολόκληρη την ιστορία παράδειγμα που να μας στήριξε η Γερμανία. Άμα αναλύσει κανείς το τι συνέβη στο παρασκήνιο για την επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, θα καταλάβει ότι προσπαθούν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια μας,  για να μην δούμε την τραγική αλήθεια, ότι οι Γερμανοί και με την έγκριση της Αμερικής θέλουν να βάλουν την Τουρκία από το παράθυρο ή από την πίσω πόρτα στο Αιγαίο για δυο λόγους. Πρώτον για να ικανοποιήσουν τις επεκτατικές διεκδικήσεις των Τούρκων, μιας και χάνουν στο μέτωπο Συρίας – Τουρκίας και δεύτερον για να ελέγχουν την διέλευση των ρωσικών ναυτικών δυνάμεων μέσω του Αιγαίου. Είναι πολύ αφελείς τουλάχιστον όσοι πιστεύουν ότι το ΝΑΤΟ με προτροπή της Γερμανίας και σε συνεννόηση με την Τουρκία θα ενδιαφερθεί να μας βοηθήσει στο πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης.
Αλίμονο, αν πέσουμε πάλι στην παγίδα όπως γίνεται με την λαθρομετανάστευση, όπου μας δουλεύουν,  βάζοντας μπροστά τα ανθρωπιστικά αισθήματα των Ελλήνων. Δεν χρειαζόμαστε πιστοποιητικά της ανθρωπιστικής μας στάσης από κάποιους που το αποφεύγουν για τον εαυτό τους. Εδώ όπως και να το κάνουμε κυριαρχεί ο «Ξένιος Δίας», ως παράδοσή μας από την αρχαιότητα.

Στην πραγματικότητα πρόκειται να μας κάνουν αποθήκη ψυχών και να εγκαταστήσουν στην Ελλάδα μουσουλμανικούς πληθυσμούς, ώστε να αλλοιώσουν και με την δική μας συναίνεση την πληθυσμιακή σύνθεση του πληθυσμού. Στόχος τους είναι όπως έχω γράψει επανειλημμένα να δημιουργήσουν από την Ελλάδα μια πολυπολιτισμική, πολυεθνική, πολυθρησκευτική και πολυφυλετική χώρα με ανοιχτά σύνορα έτσι όπως τα ήθελα κατ’ εντολήν των Αμερικανών ο Τζέφρυ Παπανδρέου και ο φίλος του Τζωρτζ Σόρος.
Οι Γερμανοαμερικανοί πετυχαίνουν μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και αυτό λόγω της δικής μας δουλοπρέπειας και σε τελική ανάλυση ηλιθιότητας. Αν λοιπόν, κάνοντας μια υπόθεση εργασίας, τελείως απλή, υποθέταμε ότι αυτοί οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» που κόπτονται για το δικό μας καλό και την δική μας ευημερία, ήθελαν να λύσουν πραγματικά το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης θα αποφάσιζαν και θα εφάρμοζαν τα εξής αυτονόητα: Πρώτον. Θα συνελάμβαναν όλους τους διακινητές εμπόρους στην ίδια την Τουρκία. Η Τουρκία είναι ένα σοβαρό, αστυνομοκρατούμενο κράτος βέβαια, αλλά, αν ήθελε θα εμπόδιζε κατά δεύτερον να αποπλεύσει οποιαδήποτε βάρκα ή εν πάση περιπτώσει πλεούμενο από τα παράλιά της. Οι αρχές της ήταν δυνατόν να το πράξουν αποτελεσματικά. Τρίτον όποιος ερχόταν με το αεροπλάνο, είτε από τα Μπαγκλαντές είτε από την υποζαχάρια περιοχή, είτε από Μαρόκο, την Αλγερία κ.λπ, θα στέλνονταν μετά τον έλεγχο στο αεροδρόμιο κατευθείαν πίσω στην πατρίδα τους. Γιατί δεν είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι μπαίνουν στο αεροπλάνο, χωρίς πιστοποιητικά, αλλά απλώς λέγοντας ότι τα έχασαν κατά την διαδρομή του αεροπλάνου. Δηλαδή θα ήταν βλάκας με περικεφαλαία όποιος θα πίστευε αυτές τις αστειότητες κατά τα άλλα. Τέταρτον. Όσοι καταφθάνουν στα σύνορα της Τουρκίας από την εμπόλεμη περιοχή της Συρίας να κρατούνται στα σύνορα και, όταν η περιοχή τους, δεν βρισκόταν στην εμπόλεμη ζώνη να τους γύριζαν πίσω στην πατρίδα τους και να τους βοηθούσε η διεθνής κοινότητα μέσω τους Ερυθρού Σταυρού για παράδειγμα να σταθούν στα πόδια τους. Αλλά και άλλα μέτρα προς αυτήν την κατεύθυνση θα μπορούσαν να ληφθούν, πριν καταλήξουν στα παράλια απέναντι από τα ελληνικά νησιά. Ασφαλώς θα υπάρχουν και άλλοι τρόποι που δεν γνωρίζω και θα ήταν αποτελεσματικοί ή ακόμη αποτελεσματικότεροι. Αλλά δεν μπορούν να μας λεν ότι το βαθύ κράτος της Τουρκίας με όλες του τις υπηρεσίες δεν συνεργάζεται με του δουλεμπόρους για να γεμίσει την Ελλάδα με Μουσουλμάνους από όλην την Αφρική και την Ασία και μόνο με Μουσουλμάνους. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις «εν αμαρτίες». Το πρόβλημα τέλος της λαθρομετανάστευσης είναι πρόβλημα όχι των εμφύλιων πολέμων, αλλά της παγκοσμιοποίησης και την εκμετάλλευσής της από ιμπεριαλιστικούς κύκλους της Δύσης στα πλαίσια μάλιστα της βασικής αντίθεσης και αντιπαράθεσης Αμερικής – Ρωσίας. Ο βασικός στόχος στο βάθος είναι η ορθόδοξη Ρωσία και όσους η Δύση θεωρεί συμμάχους της. Ο περιβόητος Τζορτζ Σόρος είχε πει ξεκάθαρα ότι «Κύπρος και Ελλάδα είναι ο Δούριος Ίππος της Ρωσίας». Παρεμπίπτοντος τα περί «μέσα –έξω από τη συνθήκη του Σέγκεν) είναι ύποπτα παιχνίδια σε βάρος μας επίσης. Θέλουν πέρα απ’ όλα τα άλλα να μας κάνουν αποθήκη Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών της Αφρικής και της Ασίας.
Φοβού λοιπόν του Δαναούς (Γερμανούς και Αμερικανούς, που χωρίς την έγκρισή τους δεν γίνεται τίποτε στο ΝΑΤΟ) και δώρα φέροντας
Δαμιανός Βασιλειάδης
ΥΓ δες τε τι γίνεται στο Καστελόριζο, που έχει τεράστια σημασία για την ΑΟΖ Ελλάδας- Κύπρου. Κάποιος πρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Όμως εμείς ως Έλληνες περί άλλα τυρβάζουμε. Αυτοί που αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς μας οδήγησαν εσκεμμένα να ασχολούμαστε μόνο με την οικονομία, για να μην ενδιαφερόμαστε για τα κρίσιμα εθνικά θέματα. Αυτά δεν είναι τυχαία, αλλά προγραμματισμένα σε ένα μακρόπνοο γεωστρατηγικό σχέδιο των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας».

Κατωτέρω παραθέτω ένα σχετικό κείμενο από το ιστολόγιο olympiada,  21 Φεβρουαρίου 2016

ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΑΝΑΧΑΙΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΟΡΒΕΤΑ!!

Για πρώτη φορά μετά από μισόν αιώνα, η συμμαχία πήρε έμπρακτα θέση υπέρ της Ελλάδας, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αναχαιτίσει τουρκική κορβέτα που παρενοχλούσε ερευνητικό σκάφος σε διεθνή ύδατα μεν, εντός όμως της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας που δεν αναγνωρίζει η Τουρκία!
Μετά το διάβημα Κοτζιά που μετέφερε την προειδοποίηση του Ελληνικού ΥΠΕΘΑ και την παρέμβαση του πολεμικού ναυτικού ξεκαθαρίζοντας ότι η τουρκική κορβέτα θα εκδιωχθεί με κάθε τρόπο, η Νατοϊκή διοίκηση ενημέρωσε την Τουρκία ότι παραβιάζει την πρόσφατη συμφωνία, ότι δηλαδή επιχειρεί σε Ελληνικά χωρικά ύδατα. Δίνοντας μάλιστα εντολή και συντεταγμένες αποχώρησης που αναγνωρίζουν πλήρως τις Ελληνικές θέσεις περί υφαλοκρηπίδας.
Η κορβέτα απεχώρησε συνοδευόμενη από πλοία του ΠΝ υπό νατοϊκή επιτήρηση.
Δηλαδή για πρώτη φορά το ΝΑΤΟ λειτούργησε ως ασπίδα στα Ελληνικά συμφέροντα με την Τουρκία να υπακούει. Φυσικά η συγκυρία ήταν εξαιρετικά ευνοϊκή, αφού η Τουρκία δεν θα τολμήσει να ρισκάρει ρήξη με το ΝΑΤΟ, γεγονός που θα την οδηγήσει απροστάτευτη στα νύχια της Ρωσίας.
Η δικαίωση του Ελληνικού σχεδιασμού Παυλόπουλου – Καμμένου για τον τρόπο εμπλοκής του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο δικαιώνεται ηχηρά.

 

 

 

 

Με αφορμή την άφιξη του Νταβούτογλου στις 5 Δεκεμβρίου στην Ελλάδα

Δεκέμβριος 3rd, 2014 Comments off

Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα
Αχμέτ Νταβούτογλου

Ahmet Davutoglu, Evangelos VenizelosΑυτή η ετυμηγορία του νυν πρωθυπουργού και πρώην υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας ισχύει απόλυτα για τους Έλληνες και την Ελλάδα.[1]
Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις πρόσφατες δηλώσεις τόσο του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Βενιζέλου στην Τουρκία, όσο και το Αχμέτ Νταβούτογλου.
Ας δούμε τις δύο ανακοινώσεις για να δούμε πώς αυτή η τοποθέτηση του Νταβούτογλου επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα. Η μία αφορά τοποθέτηση του Αχμέτ Νταβούτογλου σε διάσκεψη στο Σεράγεβο τον Οκτώβριο του 2009 με θέμα: «Η οθωμανική κληρονομιά και οι μουσουλμανικές κοινότητες στα Βαλκάνια», κατά την οποία ο Νταβούτογλου εξέφρασε τις κάτωθι απόψεις:

«Επιθυμούμε μία νέα Βαλκανική, που θα θεμελιώνεται στις πολιτικές αξίες, την οικονομική αλληλεξάρτηση, τη συνεργασία και την πολιτιστική αρμονία. Όλα αυτά εξασφαλίζονταν στα Οθωμανικά Βαλκάνια», ανέφερε ο κ. Νταβούτογλου.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών συμπλήρωσε: «Εμείς θα αναβιώσουμε την εποχή αυτή, τα Οθωμανικά Βαλκάνια ήταν μία πετυχημένη ιστορία και τώρα πρέπει να αναγεννηθούν».

Στο ίδιο πνεύμα, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας διεύρυνε τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Θα κάνουμε τα Βαλκάνια, τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή, μαζί με την Τουρκία, επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Αυτός είναι ο στόχος της εξωτερικής μας πολιτικής στο μέλλον και θα τον πετύχουμε».

Οι απόψεις αυτές για την αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας με τα χαρακτηριστικά που τις προσδίδει ο Νταβούτογλου ταυτίζεται απόλυτα νοηματικά με τις δηλώσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου.

«Εθνική κληρονομιά» χαρακτήρισε ο Ε.Βενιζέλος τους τέσσερις αιώνες τουρκικής κατοχής που παραλίγο να εξαφανίσουν το ελληνικό Γένος από τις δέλτους της Ιστορίας.

« Όχι μόνο ένα τζαμί, αλλά και η οθωμανική κληρονομιά στην Ελλάδα είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς» ανέφερε ο Αντιπροέδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος στη δημοσιογράφο Asligul Atasagun για το κανάλι Turkish TV- Cine5.

Φυσικά πρόκειται περί δήλωσης υποταγής στην «Υψηλή Πύλη» του «Σουλτάνου» Ρ.Τ.Ερντογάν, με βάση την οποία θα αναμένουμε το άνοιγμα δεκάδων τζαμιών, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά κυρίως σε Θεσσαλονίκη, Ανα  .Μακεδονία-Θράκη και Ρόδο-Κω».

Ασφαλώς δεν χρειάζονται σχόλια για την πλήρη δουλικότητα και ραγιαδοσύνη, που διακρίνει την ελληνική εξωτερική πολιτική της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ, αλλά το ερώτημα είναι για τα αίτια αυτής της επαίσχυντης και προσβλητικής για τον Έλληνα πολίτη στάση της ελληνικής κυβέρνησης και της έλλειψης αντίδρασης των Ελλήνων, που τους απασχολεί μόνο η οικονομία, ενώ χάνεται η πατρίδα τους. Πράγματι είναι απορίας άξιον η όλη αυτή κατάσταση.

Και για τους Έλληνες πολίτες μπορεί να υπάρχουν κάποια ελαφρυντικά για πολλούς και διάφορους λόγους, που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε, τη στιγμή που έχουν αναλυθεί σε άλλα άρθρα μου και στο χθεσινό με τίτλο «Τα ελληνικά κόμματα εξουσίας και η υποτέλειά τους». Όμως επιβάλλεται κάποια εξήγηση για την στάση της εξωτερικής πολιτικής που ακολουθεί αυτή η κυβέρνησης της υποτέλειας και της εξάρτησης.

Η πιθανότερα ερμηνεία, τουλάχιστον η δική μου, είναι ότι μετά την διαρραγή των σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας και την προσπάθειά των ισραηλινών να δημιουργήσουν συμμαχία με την Κύπρο και την Ελλάδα, ως διέξοδό τους από τον εναγκαλισμό τους από ισλαμικά κράτη και αποφυγή αποκλεισμού τους για διέξοδό τους προς την Δύση, παρεμβαίνει η Αμερική, μέσω της ελληνικής κυβέρνησης για να δημιουργήσει αντιπερισπασμό και ανατροπή αυτής της διαδικασίας προσέγγισης του Ισραήλ με την Κύπρο και Ελλάδα, υπάγοντας την Ελλάδα στο άρμα της Νεο – Οθωμανικής Τουρκίας. Όπως και να κρίνει κανείς το Ισραήλ, δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το Ισραήλ είναι ένα κυρίαρχο, σοβαρό κράτος, που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα δικά του συμφέροντα και κάνει τις συμμαχίες που το συμφέρουν., σε πλήρη αντίθεση με την Ελλάδα. Όταν το γυαλί ραγίσει, όπως συνέβη ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία δεν συγκολλιέται με τίποτε. Οι Αμερικανοί επιχείρησαν την συγκόλληση, αλλά αυτή δεν πέτυχε. Το επιδιώκουν τώρα με την Ελλάδα, μέσα από την πρόσδεσή της στο άρμα της Νεο- Οθωμανικής Τουρκίας.

Δεν υπάρχει λοιπόν κατά την άποψή μου καμία άλλη ερμηνεία, τη στιγμή που η Ελλάδα αποδέχεται να δράσει στα πλαίσια της λεγόμενης «ελληνοτουρκικής φιλίας» μέσα από τις εργασίες του «Ελληνοτουρκικού Συμβουλίου», ενώ αγνοεί και αρνείται επιδεικτικά να δημιουργήσει με την Κύπρο ίδιο «Ελληνοκυπριακό Συμβούλιο».

Γι αυτό τονίζουμε στην διαπασών ότι πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρωταρχικά η απελευθέρωσή της από όλες τις δεσμεύσεις της στα θέματα που αφορούν την Εθνική Ανεξαρτησία και Εδαφική Ακεραιότητα της πατρίδας μας. Ο αγώνας των Ελλήνων  είναι σε πρώτη βάση εθνικοαπελευθερωτικός και μετά έπονται όλα τα άλλα.

Δυστυχώς οι παγκοσμιοποιημένοι εθνομηδενιστές από δεξιά και αριστερά στην Ελλάδα, υποταγμένοι εκών άκων στην Νέα Τάξη, ασχολούνται με αλλότρια.

Αυτή είναι η πάσα αλήθεια, αλλά, όπως φαίνεται, φωνή βοώντος εν τη ερήμω!

[1] Σε πολλές αναλύσεις μου έχω τονίσει επανειλημμένα ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πρωταρχικά οικονομικό, αλλά πρόβλημα καταρράκωσης των ηθικών και πνευματικών αξιών με την εφαρμογή του εκφυλιστικού παρασιτικού καταναλωτικού μοντέλου, που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα με κύριο θεμελιωτή τον Ανδρέα Παπανδρέου και των επιγόνων, το οποίο με άλλη μορφή συνεχίζεται.