Archive

Posts Tagged ‘Ελλάδα’

Αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης και τις δυνατότητες διεξόδου

Μάρτιος 6th, 2017 Comments off

Όταν οι άνθρωποι επιθυμούν κάτι, συνηθίζουν να στηρίζονται στην άλογη ελπίδα, ενώ εκείνο που είναι αντίθετο προς την επιθυμία τους, το αποδιώχνουν από τη σκέψη τους με αυθαίρετους συλλογισμούς

                                                                                    Θουκυδίδης, (Ιστορία, Δ΄, 108)

Οι Έλληνες ζουν με ψευδαισθήσεις, τις οποίες δεν θέλουν να αποβάλουν, θεωρώντας λανθασμένα ότι έτσι γλυτώνουν από το πρόβλημα που τους βασανίζει. Δεν θέλουν να αντικρίσουν την αλήθεια κατάματα. Προτιμούν ως παρηγοριά το απατηλό ψεύδος. Αναζητούν τις αιτίες εκεί που δεν υπάρχουν, γιατί έτσι τους βολεύει, γεγονός ωστόσο που δεν αποτελεί λύση.

Το ζήτημα της Ελλάδας, πρέπει να το καταλάβουμε καλά, δεν είναι πρωταρχικά οικονομικό ή καθαρά οικονομικό, ώστε να μας το λύσουν οικονομολόγοι ή κάποιοι θαυματοποιοί. Με αυτή την έννοια δεν είναι θέμα ευρώ ή δραχμής, ωσάν να είναι πανάκεια. Είναι απλό. Και στην δραχμή να ήμασταν και να μην υπήρχε η ευρωζώνη και να μην υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα καταλήγαμε εδώ που καταλήξαμε, με την πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά από τα κόμματα και τους πολιτικούς, αλλά και τον λαό που άγεται και φέρεται απ’ αυτούς κατά το του Ισοκράτους: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν».

Η βασική αιτία είναι το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσε το πολιτικό σύστημα μετά την μεταπολίτευση, με μια λέξη: τα κόμματα και οι πολιτικοί, που κυβέρνησαν την Ελλάδα. Δηλαδή τα δάνεια που πήραν οι μεταχουντικές κυβερνήσεις και τα σκόρπισαν, υπερχρεώνοντας την χώρα. Χωρίς την υπερχρέωση δεν θα υπήρχε η κρίση.

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι πρωταρχικά πολιτικό. Φαίνεται ότι η πολιτική εξουσία είναι η πηγή και η αιτία της κρίσης, γιατί αυτή είναι, που καθορίζει τα πάντα σ’ ένα κράτος, ακόμη και τον πολιτισμό μιας χώρας. Βασικά όλες μα όλες του τις λειτουργίες και σε όλους τους τομείς. (Παιδεία, υγεία, παραγωγή και λοιπά και λοιπά). Η οικονομία (ευρώ ή δραχμή) είναι το αποτέλεσμα της κρίσης και όχι η αιτία. Μάλιστα θα έλεγα ότι το πρόβλημα πέρα από την πολιτική είναι πολιτιστικό, γιατί οι αρχές και αξίες που διέπουν την πολιτική των κομμάτων εξουσίας είναι εκείνες ρυθμίζουν και τις πολιτικές τους. Στην ουσία πρόκειται για πάλη ανάμεσα σε δύο ιδεολογίες. Από την μια η ιδεολογία του εθνομηδενισμού, δηλαδή της κατάργησης του έθνους –κράτους και από την άλλη η διατήρηση του με όλες τις αξίες που ένα έθνος αντιπροσωπεύει για την επιβίωση και την προκοπή του.

Στη συνέχεια είναι πολιτιστικό, δηλαδή πρόβλημα διαπλοκής και διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας από τα κόμματα που άσκησαν πολιτική εξουσία και από την κατά καιρούς αντιπολίτευση που εντάχθηκε συνειδητά σ’ αυτό το μοντέλο της κατανάλωσης, χωρίς παραγωγή. Η πολιτική, μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς, κατάφερε να οδηγήσει την χώρα στο χείλος του γκρεμού, γιατί μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς πέτυχε να χειραγωγήσει την ελληνική κοινωνία. Σε τρίτη θέση έρχεται η οικονομία, ώστε το πρόβλημα από πρόβλημα πολιτικής και πολιτικών να γίνει οικονομικό με μέσο το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο, δηλαδή το οικονομικό μοντέλο που βασίστηκε στα δανεικά. Το παρασιτικό όμως αυτό μοντέλο, που οδήγησε στην καταστροφή, επαναλαμβάνουμε, δεν το υλοποίησε η οικονομία η ίδια, ωσάν να ήταν κάποια πολιτική εξουσία, αλλά η πολιτική και οι πολιτικοί. Με την έννοια αυτή το πρόβλημα δεν θα μας το λύσουν οι οικονομολόγοι, γιατί δεν είναι θέμα τεχνοκρατικό, όπου έχουν λόγο οι οικονομολόγοι, ούτε οι ακαδημαϊκοί.

Η πολιτική εξουσία δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές στους οικονομολόγους, να αναπτύξουν το άλφα ή βήτα οικονομικό μέτρο ή να το ακυρώσουν, με βάση τις πολιτικές αποφάσεις.

Το είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου, που παρεμπιπτόντως είναι ο βασικός ολετήρας της Ελλάδας, ο οποίος ως πολιτικός και όχι ως οικονομολόγος «στραγγάλισε» κυριολεκτικά και την οικονομία, αλλά ισοπέδωσε τα πάντα προς τα κάτω. Όταν φτάσαμε στο απροχώρητο εξαιτίας του βασικά, είχε πει το περίφημο: «Η θα πρέπει να μειώσουμε  δραστικά το δημόσιο χρέος ή διαφορετικά το δημόσιο χρέος θα αφανίσει την Ελλάδα» (βλ. εφημ. «Ελευθεροτυπία, 23.6.2006). Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις! Εφάρμοσε όμως κάτι άλλο, που οδήγησε στην χρεοκοπία. Σε μια ερώτηση του καθηγητή Τζέιμς Πέτρας, ενός συνετού πατριώτη, όταν τον ρώτησε ότι εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα ο Ανδρέας Παπανδρέου απάντησε με τα εξής λόγια: «Η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας». (Βλ. Τζέιμς Πέτρας, Συνέντευξη στην εφημ «Αντιφωνητής», 5 Απριλίου 2010). Οπότε εφάρμοσε το καταστροφικό καταναλωτικό μοντέλο με δανεικά. Δεν ήταν η οικονομία που αποφάσισε γι’ αυτό, αλλά αυτός που είχε την πολιτική εξουσία, δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου και μετά φυσικά οι επίγονοί του, που ακολούθησαν το παράδειγμα και το υπόδειγμά του. Ας το «χωνέψουμε» κάποια στιγμή, για να ξέρουμε που πατάμε. Η μαρτυρία του Δημήτρη Κουλουριάνου, του πρώτου υπουργού οικονομίας του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ χαρακτηριστική:    

Όταν ήµουν υπουργός Οικονοµικών, είδα ότι το χρέος άρχισε να παίρνει διαστάσεις πολλαπλασιαστικές. Το 1981 το δηµόσιο χρέος έφθανε το 30% του ΑΕΠ – το 1989 ανήλθε σε 72% και σήµερα πλησιάζει το 170%. Το “προπατορικό αµάρτηµα” της υπερχρέωσης συνέβη τη δεκαετία του 1980… Οδήγησε όµως σε νοοτροπίες και πρακτικές που σήµερα θεωρούνται από πολλούς η αρχή των δεινών που υφίσταται τώρα η Ελλάδα.

[1] Ο Κουλουριάνος τελικά μιλάει για «νοοτροπίες και πρακτικές», που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σκόρπισε των πακτωλό των χρημάτων από τα ευρωπαϊκά ταμεία για την εξαγορά ψήφων, καταστρέφοντας παράλληλα την εγχώρια παραγωγή. Τον ενδιέφερε η εξουσία και τίποτε πέραν τούτου, όπως και τους επιγόνους φυσικά κατά το μάλλον ή ήττον. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα τόσο τραγικά. Ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, αλλά θα έλεγα της πολιτείας ολόκληρης χρειαζόταν κόπο, μόχθο, θυσίες, αξιοκρατία, τελικά ήθος και ανιδιοτέλεια, που θα είχαν ενδεχομένως κάποιο κόστος, το οποίο όμως δεν ήταν πρόθυμος να αναλάβει ο ίδιος και οι επίγονοί του, για να βάλουν υγιείς βάσεις τόσο στην κοινωνία, όσο και στην οικονομία, όσο και σε κάθε τομέα της λειτουργίας του κράτους.

Θα άλλαζε τίποτε στην καταστροφική πορεία, αν είχαμε κάτω από τις ίδιες συνθήκες, δραχμή, αντί για ευρώ; Όχι φυσικά, είναι η απάντηση. Μήπως η δραχμή μας έκανε στο παρελθόν ή θα μας κάνει στο μέλλον πιο ηθικούς; Πιστεύει κανείς σε μια τέτοια βλακεία;

Οι οικονομολόγοι δεν είναι εκείνοι που θα αποφασίσουν πώς θα βγούμε από τα αδιέξοδα. Τι να σου κάνουν οι οικονομολόγοι, αν η πολιτική εξουσία έχει αποφασίσει την υπερχρέωση της χώρας; Ακόμη και ο Αριστοτέλης τονίζει:  « … η ζωή είναι ενέργεια, όχι υλική δημιουργία. Άρα σκοπός της ζωής δεν είναι η κατασκευή, η παραγωγή αγαθών, αλλά η επιδίωξη της ηθικής, μέσω των υλικών αγαθών …». Συνεπώς δεν έχουν πρώτο λόγο για την προκοπή μιας κοινωνίας οι οικονομολόγοι, αλλά η ηθική των πολιτικών.  Read more…

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας

Φεβρουάριος 22nd, 2016 Comments off

Μη ξεγελιόμαστε, κατά το «φοβού τους Δαναούς (Γερμανούς) και δώρα φέροντας».
Δεν είναι δυνατόν η Γερμανία που ανέκαθεν και χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση να μην τάσσεται στο πλευρό των Τούρκων. Δεν υπήρξε σε ολόκληρη την ιστορία παράδειγμα που να μας στήριξε η Γερμανία. Άμα αναλύσει κανείς το τι συνέβη στο παρασκήνιο για την επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, θα καταλάβει ότι προσπαθούν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια μας,  για να μην δούμε την τραγική αλήθεια, ότι οι Γερμανοί και με την έγκριση της Αμερικής θέλουν να βάλουν την Τουρκία από το παράθυρο ή από την πίσω πόρτα στο Αιγαίο για δυο λόγους. Πρώτον για να ικανοποιήσουν τις επεκτατικές διεκδικήσεις των Τούρκων, μιας και χάνουν στο μέτωπο Συρίας – Τουρκίας και δεύτερον για να ελέγχουν την διέλευση των ρωσικών ναυτικών δυνάμεων μέσω του Αιγαίου. Είναι πολύ αφελείς τουλάχιστον όσοι πιστεύουν ότι το ΝΑΤΟ με προτροπή της Γερμανίας και σε συνεννόηση με την Τουρκία θα ενδιαφερθεί να μας βοηθήσει στο πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης.
Αλίμονο, αν πέσουμε πάλι στην παγίδα όπως γίνεται με την λαθρομετανάστευση, όπου μας δουλεύουν,  βάζοντας μπροστά τα ανθρωπιστικά αισθήματα των Ελλήνων. Δεν χρειαζόμαστε πιστοποιητικά της ανθρωπιστικής μας στάσης από κάποιους που το αποφεύγουν για τον εαυτό τους. Εδώ όπως και να το κάνουμε κυριαρχεί ο «Ξένιος Δίας», ως παράδοσή μας από την αρχαιότητα.

Στην πραγματικότητα πρόκειται να μας κάνουν αποθήκη ψυχών και να εγκαταστήσουν στην Ελλάδα μουσουλμανικούς πληθυσμούς, ώστε να αλλοιώσουν και με την δική μας συναίνεση την πληθυσμιακή σύνθεση του πληθυσμού. Στόχος τους είναι όπως έχω γράψει επανειλημμένα να δημιουργήσουν από την Ελλάδα μια πολυπολιτισμική, πολυεθνική, πολυθρησκευτική και πολυφυλετική χώρα με ανοιχτά σύνορα έτσι όπως τα ήθελα κατ’ εντολήν των Αμερικανών ο Τζέφρυ Παπανδρέου και ο φίλος του Τζωρτζ Σόρος.
Οι Γερμανοαμερικανοί πετυχαίνουν μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και αυτό λόγω της δικής μας δουλοπρέπειας και σε τελική ανάλυση ηλιθιότητας. Αν λοιπόν, κάνοντας μια υπόθεση εργασίας, τελείως απλή, υποθέταμε ότι αυτοί οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» που κόπτονται για το δικό μας καλό και την δική μας ευημερία, ήθελαν να λύσουν πραγματικά το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης θα αποφάσιζαν και θα εφάρμοζαν τα εξής αυτονόητα: Πρώτον. Θα συνελάμβαναν όλους τους διακινητές εμπόρους στην ίδια την Τουρκία. Η Τουρκία είναι ένα σοβαρό, αστυνομοκρατούμενο κράτος βέβαια, αλλά, αν ήθελε θα εμπόδιζε κατά δεύτερον να αποπλεύσει οποιαδήποτε βάρκα ή εν πάση περιπτώσει πλεούμενο από τα παράλιά της. Οι αρχές της ήταν δυνατόν να το πράξουν αποτελεσματικά. Τρίτον όποιος ερχόταν με το αεροπλάνο, είτε από τα Μπαγκλαντές είτε από την υποζαχάρια περιοχή, είτε από Μαρόκο, την Αλγερία κ.λπ, θα στέλνονταν μετά τον έλεγχο στο αεροδρόμιο κατευθείαν πίσω στην πατρίδα τους. Γιατί δεν είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι μπαίνουν στο αεροπλάνο, χωρίς πιστοποιητικά, αλλά απλώς λέγοντας ότι τα έχασαν κατά την διαδρομή του αεροπλάνου. Δηλαδή θα ήταν βλάκας με περικεφαλαία όποιος θα πίστευε αυτές τις αστειότητες κατά τα άλλα. Τέταρτον. Όσοι καταφθάνουν στα σύνορα της Τουρκίας από την εμπόλεμη περιοχή της Συρίας να κρατούνται στα σύνορα και, όταν η περιοχή τους, δεν βρισκόταν στην εμπόλεμη ζώνη να τους γύριζαν πίσω στην πατρίδα τους και να τους βοηθούσε η διεθνής κοινότητα μέσω τους Ερυθρού Σταυρού για παράδειγμα να σταθούν στα πόδια τους. Αλλά και άλλα μέτρα προς αυτήν την κατεύθυνση θα μπορούσαν να ληφθούν, πριν καταλήξουν στα παράλια απέναντι από τα ελληνικά νησιά. Ασφαλώς θα υπάρχουν και άλλοι τρόποι που δεν γνωρίζω και θα ήταν αποτελεσματικοί ή ακόμη αποτελεσματικότεροι. Αλλά δεν μπορούν να μας λεν ότι το βαθύ κράτος της Τουρκίας με όλες του τις υπηρεσίες δεν συνεργάζεται με του δουλεμπόρους για να γεμίσει την Ελλάδα με Μουσουλμάνους από όλην την Αφρική και την Ασία και μόνο με Μουσουλμάνους. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις «εν αμαρτίες». Το πρόβλημα τέλος της λαθρομετανάστευσης είναι πρόβλημα όχι των εμφύλιων πολέμων, αλλά της παγκοσμιοποίησης και την εκμετάλλευσής της από ιμπεριαλιστικούς κύκλους της Δύσης στα πλαίσια μάλιστα της βασικής αντίθεσης και αντιπαράθεσης Αμερικής – Ρωσίας. Ο βασικός στόχος στο βάθος είναι η ορθόδοξη Ρωσία και όσους η Δύση θεωρεί συμμάχους της. Ο περιβόητος Τζορτζ Σόρος είχε πει ξεκάθαρα ότι «Κύπρος και Ελλάδα είναι ο Δούριος Ίππος της Ρωσίας». Παρεμπίπτοντος τα περί «μέσα –έξω από τη συνθήκη του Σέγκεν) είναι ύποπτα παιχνίδια σε βάρος μας επίσης. Θέλουν πέρα απ’ όλα τα άλλα να μας κάνουν αποθήκη Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών της Αφρικής και της Ασίας.
Φοβού λοιπόν του Δαναούς (Γερμανούς και Αμερικανούς, που χωρίς την έγκρισή τους δεν γίνεται τίποτε στο ΝΑΤΟ) και δώρα φέροντας
Δαμιανός Βασιλειάδης
ΥΓ δες τε τι γίνεται στο Καστελόριζο, που έχει τεράστια σημασία για την ΑΟΖ Ελλάδας- Κύπρου. Κάποιος πρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Όμως εμείς ως Έλληνες περί άλλα τυρβάζουμε. Αυτοί που αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς μας οδήγησαν εσκεμμένα να ασχολούμαστε μόνο με την οικονομία, για να μην ενδιαφερόμαστε για τα κρίσιμα εθνικά θέματα. Αυτά δεν είναι τυχαία, αλλά προγραμματισμένα σε ένα μακρόπνοο γεωστρατηγικό σχέδιο των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας».

Κατωτέρω παραθέτω ένα σχετικό κείμενο από το ιστολόγιο olympiada,  21 Φεβρουαρίου 2016

ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΑΝΑΧΑΙΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΟΡΒΕΤΑ!!

Για πρώτη φορά μετά από μισόν αιώνα, η συμμαχία πήρε έμπρακτα θέση υπέρ της Ελλάδας, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αναχαιτίσει τουρκική κορβέτα που παρενοχλούσε ερευνητικό σκάφος σε διεθνή ύδατα μεν, εντός όμως της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας που δεν αναγνωρίζει η Τουρκία!
Μετά το διάβημα Κοτζιά που μετέφερε την προειδοποίηση του Ελληνικού ΥΠΕΘΑ και την παρέμβαση του πολεμικού ναυτικού ξεκαθαρίζοντας ότι η τουρκική κορβέτα θα εκδιωχθεί με κάθε τρόπο, η Νατοϊκή διοίκηση ενημέρωσε την Τουρκία ότι παραβιάζει την πρόσφατη συμφωνία, ότι δηλαδή επιχειρεί σε Ελληνικά χωρικά ύδατα. Δίνοντας μάλιστα εντολή και συντεταγμένες αποχώρησης που αναγνωρίζουν πλήρως τις Ελληνικές θέσεις περί υφαλοκρηπίδας.
Η κορβέτα απεχώρησε συνοδευόμενη από πλοία του ΠΝ υπό νατοϊκή επιτήρηση.
Δηλαδή για πρώτη φορά το ΝΑΤΟ λειτούργησε ως ασπίδα στα Ελληνικά συμφέροντα με την Τουρκία να υπακούει. Φυσικά η συγκυρία ήταν εξαιρετικά ευνοϊκή, αφού η Τουρκία δεν θα τολμήσει να ρισκάρει ρήξη με το ΝΑΤΟ, γεγονός που θα την οδηγήσει απροστάτευτη στα νύχια της Ρωσίας.
Η δικαίωση του Ελληνικού σχεδιασμού Παυλόπουλου – Καμμένου για τον τρόπο εμπλοκής του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο δικαιώνεται ηχηρά.

 

 

 

 

Με αφορμή την άφιξη του Νταβούτογλου στις 5 Δεκεμβρίου στην Ελλάδα

Δεκέμβριος 3rd, 2014 Comments off

Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα
Αχμέτ Νταβούτογλου

Ahmet Davutoglu, Evangelos VenizelosΑυτή η ετυμηγορία του νυν πρωθυπουργού και πρώην υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας ισχύει απόλυτα για τους Έλληνες και την Ελλάδα.[1]
Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις πρόσφατες δηλώσεις τόσο του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Βενιζέλου στην Τουρκία, όσο και το Αχμέτ Νταβούτογλου.
Ας δούμε τις δύο ανακοινώσεις για να δούμε πώς αυτή η τοποθέτηση του Νταβούτογλου επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα. Η μία αφορά τοποθέτηση του Αχμέτ Νταβούτογλου σε διάσκεψη στο Σεράγεβο τον Οκτώβριο του 2009 με θέμα: «Η οθωμανική κληρονομιά και οι μουσουλμανικές κοινότητες στα Βαλκάνια», κατά την οποία ο Νταβούτογλου εξέφρασε τις κάτωθι απόψεις:

«Επιθυμούμε μία νέα Βαλκανική, που θα θεμελιώνεται στις πολιτικές αξίες, την οικονομική αλληλεξάρτηση, τη συνεργασία και την πολιτιστική αρμονία. Όλα αυτά εξασφαλίζονταν στα Οθωμανικά Βαλκάνια», ανέφερε ο κ. Νταβούτογλου.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών συμπλήρωσε: «Εμείς θα αναβιώσουμε την εποχή αυτή, τα Οθωμανικά Βαλκάνια ήταν μία πετυχημένη ιστορία και τώρα πρέπει να αναγεννηθούν».

Στο ίδιο πνεύμα, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας διεύρυνε τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Θα κάνουμε τα Βαλκάνια, τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή, μαζί με την Τουρκία, επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής. Αυτός είναι ο στόχος της εξωτερικής μας πολιτικής στο μέλλον και θα τον πετύχουμε».

Οι απόψεις αυτές για την αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας με τα χαρακτηριστικά που τις προσδίδει ο Νταβούτογλου ταυτίζεται απόλυτα νοηματικά με τις δηλώσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου.

«Εθνική κληρονομιά» χαρακτήρισε ο Ε.Βενιζέλος τους τέσσερις αιώνες τουρκικής κατοχής που παραλίγο να εξαφανίσουν το ελληνικό Γένος από τις δέλτους της Ιστορίας.

« Όχι μόνο ένα τζαμί, αλλά και η οθωμανική κληρονομιά στην Ελλάδα είναι μέρος της εθνικής μας κληρονομιάς» ανέφερε ο Αντιπροέδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος στη δημοσιογράφο Asligul Atasagun για το κανάλι Turkish TV- Cine5.

Φυσικά πρόκειται περί δήλωσης υποταγής στην «Υψηλή Πύλη» του «Σουλτάνου» Ρ.Τ.Ερντογάν, με βάση την οποία θα αναμένουμε το άνοιγμα δεκάδων τζαμιών, όχι μόνο στην Αθήνα αλλά κυρίως σε Θεσσαλονίκη, Ανα  .Μακεδονία-Θράκη και Ρόδο-Κω».

Ασφαλώς δεν χρειάζονται σχόλια για την πλήρη δουλικότητα και ραγιαδοσύνη, που διακρίνει την ελληνική εξωτερική πολιτική της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ, αλλά το ερώτημα είναι για τα αίτια αυτής της επαίσχυντης και προσβλητικής για τον Έλληνα πολίτη στάση της ελληνικής κυβέρνησης και της έλλειψης αντίδρασης των Ελλήνων, που τους απασχολεί μόνο η οικονομία, ενώ χάνεται η πατρίδα τους. Πράγματι είναι απορίας άξιον η όλη αυτή κατάσταση.

Και για τους Έλληνες πολίτες μπορεί να υπάρχουν κάποια ελαφρυντικά για πολλούς και διάφορους λόγους, που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε, τη στιγμή που έχουν αναλυθεί σε άλλα άρθρα μου και στο χθεσινό με τίτλο «Τα ελληνικά κόμματα εξουσίας και η υποτέλειά τους». Όμως επιβάλλεται κάποια εξήγηση για την στάση της εξωτερικής πολιτικής που ακολουθεί αυτή η κυβέρνησης της υποτέλειας και της εξάρτησης.

Η πιθανότερα ερμηνεία, τουλάχιστον η δική μου, είναι ότι μετά την διαρραγή των σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας και την προσπάθειά των ισραηλινών να δημιουργήσουν συμμαχία με την Κύπρο και την Ελλάδα, ως διέξοδό τους από τον εναγκαλισμό τους από ισλαμικά κράτη και αποφυγή αποκλεισμού τους για διέξοδό τους προς την Δύση, παρεμβαίνει η Αμερική, μέσω της ελληνικής κυβέρνησης για να δημιουργήσει αντιπερισπασμό και ανατροπή αυτής της διαδικασίας προσέγγισης του Ισραήλ με την Κύπρο και Ελλάδα, υπάγοντας την Ελλάδα στο άρμα της Νεο – Οθωμανικής Τουρκίας. Όπως και να κρίνει κανείς το Ισραήλ, δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το Ισραήλ είναι ένα κυρίαρχο, σοβαρό κράτος, που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα δικά του συμφέροντα και κάνει τις συμμαχίες που το συμφέρουν., σε πλήρη αντίθεση με την Ελλάδα. Όταν το γυαλί ραγίσει, όπως συνέβη ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία δεν συγκολλιέται με τίποτε. Οι Αμερικανοί επιχείρησαν την συγκόλληση, αλλά αυτή δεν πέτυχε. Το επιδιώκουν τώρα με την Ελλάδα, μέσα από την πρόσδεσή της στο άρμα της Νεο- Οθωμανικής Τουρκίας.

Δεν υπάρχει λοιπόν κατά την άποψή μου καμία άλλη ερμηνεία, τη στιγμή που η Ελλάδα αποδέχεται να δράσει στα πλαίσια της λεγόμενης «ελληνοτουρκικής φιλίας» μέσα από τις εργασίες του «Ελληνοτουρκικού Συμβουλίου», ενώ αγνοεί και αρνείται επιδεικτικά να δημιουργήσει με την Κύπρο ίδιο «Ελληνοκυπριακό Συμβούλιο».

Γι αυτό τονίζουμε στην διαπασών ότι πρόβλημα της Ελλάδας είναι πρωταρχικά η απελευθέρωσή της από όλες τις δεσμεύσεις της στα θέματα που αφορούν την Εθνική Ανεξαρτησία και Εδαφική Ακεραιότητα της πατρίδας μας. Ο αγώνας των Ελλήνων  είναι σε πρώτη βάση εθνικοαπελευθερωτικός και μετά έπονται όλα τα άλλα.

Δυστυχώς οι παγκοσμιοποιημένοι εθνομηδενιστές από δεξιά και αριστερά στην Ελλάδα, υποταγμένοι εκών άκων στην Νέα Τάξη, ασχολούνται με αλλότρια.

Αυτή είναι η πάσα αλήθεια, αλλά, όπως φαίνεται, φωνή βοώντος εν τη ερήμω!

[1] Σε πολλές αναλύσεις μου έχω τονίσει επανειλημμένα ότι το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πρωταρχικά οικονομικό, αλλά πρόβλημα καταρράκωσης των ηθικών και πνευματικών αξιών με την εφαρμογή του εκφυλιστικού παρασιτικού καταναλωτικού μοντέλου, που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα με κύριο θεμελιωτή τον Ανδρέα Παπανδρέου και των επιγόνων, το οποίο με άλλη μορφή συνεχίζεται.

Έως που θα φτάσει η υποχώρηση;

Οκτώβριος 30th, 2014 Comments off

 

Βρισκόμαστε σε μια ομολογουμένως υποχωρητική πολιτική απέναντι στις επιθετικές και επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας με αιχμή του δόρατος την τουρκική κυβέρνηση, η οποία απροκάλυπτα αγνοεί διεθνείς κανόνες και διεθνείς συνθήκες και απειλεί την εδαφική ακεραιότητα και τη ίδια την ύπαρξη της κυπριακής δημοκρατίας και όχι μόνο.Όλοι στην Κύπρο και την Ελλάδα αναρωτιούνται έως που θα φτάσει η προκλητικότητα των Τούρκων και των γειτόνων μας και η υποχωρητικότητα των Ελλήνων. Και όσον αφορά το πρώτο ερώτημα οι «αποχρώσες ενδείξεις», όπως λένε οι δικηγόροι, είναι πέρα από δεδομένες. Οι γείτονες μας Τούρκοι δεν αναγνωρίζουν την κυπριακή δημοκρατία με τα γνωστά επιχειρήματα που δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε. Είναι βέβαιο ότι, αν πετύχουν εκεί τον στόχο τους, έπεται με μαθηματική ακρίβεια το Αιγαίο και η Θράκη. Από την άλλη μεριά οι βόρειοι γείτονες μας Σκοπιανοί επιβουλεύονται την ελληνική Μακεδονία και οι Μεγαλοϊδεάτες Αλβανοί την Ήπειρο (Τσαμουριά, όπως την λένε) και πρόσφατα, στον χάρτη που κυκλοφορούν, έχουν βάλει και την Κέρκυρα. Δημοσίευσα προσφάτως δύο άρθρα με λεπτομερείς χάρτες των επεκτατικών διεκδικήσεων των γειτόνων μας.

Το σχέδιο που επεξεργάζονται με την συμπαράσταση της Τουρκίας-και κύριος είδε ποιων άλλων «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας» -είναι να συρρικνωθεί η Ελλάδα στα σύνορα του 1864 ανάμεσα στην Λαμία, (έστω και με την Θεσσαλία μέσα), έως τον Αμβρακικό κόλπο. Θα πει κάποιος αφελής, ότι αυτά δεν γίνονται στην σημερινή εποχή και όποιος τα λέει μάλλον θα είναι τρελός για δέσιμο. Αν μου πει όμως κάποιος ότι στον κόσμο που ζούμε και κυρίως στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής υπάρχει κάποια λογική, σύμφωνα με την οποία ρυθμίζονται οι διεθνείς σχέσεις, τότε θα συμφωνήσουμε ότι πρόκειται βέβαια για αποκυήματα κάποιας αρρωστημένης φαντασίας. Όμως αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και όποιος δεν την βλέπει ή είναι τυφλός ή εθελοτυφλεί ή πιο σωστά είναι ραγιάς, που υποτάσσεται παθητικά στην μοίρα του.

Ζούμε ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα, αυτή είναι η πραγματικότητα, με επαναχάραξη συνόρων και πρέπει επιτέλους να συνέλθουμε από τον παντελή λήθαργο, την παραλυτική κατάθλιψη και το φοβικό σύνδρομο, στα οποία έχουμε υποπέσει και την οποία καλλιεργούν τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας του συστήματος. Ασχολούμαστε με την οικονομία και αγνοούμε ότι το πρόβλημα μας δεν είναι κατά βάση η οικονομία, αλλά ο κακός μας εαυτός, που καταρράκωσε μέσα από το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο όλες τις ηθικές και πνευματικές αξίες αυτού του έθνους και του λαού και που μας οδήγησε μέσω της διαφθοράς, της διαπλοκής, της αρπαχτής και της πλήρους ασυδοσίας σε όλα τα επίπεδα, στην οικονομική και φυσικά ως συνέπεια στην ανθρωπιστική κρίση. Read more…

Το εξαρτημένο δικομματικό σύστημα στην Ελλάδα και η διέξοδος

Απρίλιος 25th, 2014 Comments off

«Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», αναφέρει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 29.9.1973 σ’ ένα σεμινάριο του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος), «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όσο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί “δημιουργική” κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς».

Ο Σάκης Καράγιωργας είναι πιο συγκεκριμένος στο θέμα αυτό. Αποτιμώντας τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση τo 1981 και τον άκρατο ενθουσιασμό για την «αλλαγή», παλεύοντας θαρραλέα ενάντια στο λαϊκιστικό ρεύμα, που έβλεπε το ΠΑΣΟΚ ως πανάκεια και προσπαθώντας να «προσγειώσει» μάταια τους Έλληνες πολίτες στην αντικειμενική πραγματικότητα, αποφαίνεται τα ακόλουθα: «Τα κέντρα εξουσίας προετοίμασαν μια πολιτική διάρθρωση του εξής τύπου: Δύο αστικά κόμματα, που να έχουν βασικό στρατηγικό σκοπό τη διαχείριση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κυρίως τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής αστικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα. Αυτά τα κόμματα θα εναλλάσσονταν στην εξουσία. Γιατί δύο κόμματα; Γιατί κάθε εκσυγχρονισμός έχει ένα κόστος που πέφτει στις πλάτες κάποιας κοινωνικής ομάδας. Αυτή την κοινωνική δυσαρέσκεια θα την απορροφά μια το ένα μια το άλλο».
Ο Σάκης Καράγιωργας στον όρο «εκσυγχρονισμός» έδινε θετικό πρόσημο, όπως και πράγματι είναι. Όμως ο «εκσυγχρονισμός» που εφαρμόστηκε από το ΠΑΣΟΚ και κυρίως από την κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, κάθε άλλο παρά εκσυγχρονισμός ήταν. Μάλλον θα τον αποκαλούσαμε «καταστροφικό παρασιτικό αναχρονισμό», όπως πάλι το απέδειξε η πράξη.
Παρεμπιπτόντως πολλοί μιλούν για το τέλος του δικομματισμού. Αυτοί φυσικά πλανώνται πλάνην οικτράν, γιατί στα πλαίσια του δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος εκείνο που μπορεί να κάνει κάποιο «προοδευτικό» κόμμα, για να μη μιλήσουμε για ριζοσπαστικό ή επαναστατικό, είναι το πολύ ο εκσυγχρονισμός, με την έννοια των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων σ’ όλα τα επίπεδα δηλαδή το αυτονόητο που δεν έχει κάνει καμιά ελληνική κυβέρνηση.
Τι έχει αλλάξει από τότε, που ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Σάκης Καράγιωργας διατύπωναν αυτές τις σκέψεις και τι παραμένει, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές σήμερα, επίκαιρο από την αλήθεια αυτή, εκφρασμένη με τόσο σκληρό κυνισμό για την εποχή εκείνη; Θα ισχύσει αυτό που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς»;
Βρισκόμαστε και σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση ή υπάρχει διαφοροποίηση;
Έχει τεράστια σημασία η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί μπορούν να ερμηνεύσουν τόσο την κατανόηση της πραγματικής πολιτικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, όσο και να προδιαγράψουν την πολιτική εξέλιξη, η οποία μας περιμένει στο μέλλον. Read more…

Στοχασμοί για τη χάραξη εθνικής στρατηγικής

Δεκέμβριος 28th, 2013 Comments off

 

Εισαγωγή στην μέθοδο ανάλυσης.

Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης είχε διατυπώσει την μέθοδο έρευνας που εφάρμοζε ο ίδιος και που συνιστούσε και στους άλλους επιστήμονες ή όσους είχαν την επιθυμία να ασχολούνται επιστημονικά με τα θέματα της αντικειμενικότητας: «Ορθώς απορείν». Δηλαδή από μεθοδολογικής πλευράς πρέπει να αμφιβάλεις για τα πάντα, έως το ανυπόθετον, και να εφαρμόζεις την ανεξάρτητη κριτική σου σκέψη, αλλά και το ελεύθερο φρόνημά σου, να είσαι «απελεύθερος», για να αναλύεις την αντικειμενική αυτή πραγματικότητα.

Έκτοτε πολλοί μαρξιστές και μη αναγνώρισαν, ίσως μετά από πολλά εγκληματικά λάθη που έκαναν, την απλή αυτή μεθοδολογική αλήθεια. Ενώ πριν είχαν μια δογματική και ολοκληρωτική άποψη για πρόσωπα και πράγματα, ανακάλυψαν στο τέλος της ζωής τους συνήθως ότι όλη τους η ζωή και δράση ήταν ένα εγκληματικό λάθος. Σχετικά με τους αριστερούς αυτό αφορά κυρίως όσους εντάχθηκαν στον ολοκληρωτισμό του σταλινισμού. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα από δηλώσεις «μετανοίας» ηγετικών διανοουμένων και στελεχών της Αριστεράς.

Ένα δεύτερο και σημαντικό χαρακτηριστικό εκτός από το «ορθώς απορείν» είναι και το πρόβλημα της κριτικής και αυτοκριτικής. Συνήθως οι αστοί και μικροαστοί αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, την κριτική και αυτοκριτική και την απωθούν στο υποσυνείδητό τους, αλλά κατά τον ίδιο τρόπο αποφεύγουν την κριτική και αυτοκριτική, όσοι είναι γαλουχημένοι και διακατέχονται και από τον σταλινισμό. Επειδή έχω την πεποίθηση ότι στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό είναι κυρίαρχο, ακόμη και σήμερα, καλυμμένο (καμουφλαρισμένο), γι’ αυτό θεωρώ ότι ο διάλογος και αντίλογος που διεξάγεται συνήθως είναι προσχηματικός και υποκριτικός. Με μια λέξη: Οι πραγματικοί και γνήσιοι δημοκράτες είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Κι αυτό χωρίς καμιά υπερβολή.

Τέλος για να έχεις ανεξάρτητη κριτική σκέψη πρέπει να έχεις αυτό που είπε ο εθνικός μας ποιητής Κάλβος: «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», δηλαδή να έχεις «αποθέματα ψυχής».[1] Ένας δειλός (ή ένας θρασύδειλος) για παράδειγμα και ψεύτης μπορεί να γίνει και υποκριτής και όλα τα κακά της μοίρας του. Είναι δηλαδή επιπρόσθετα και θέμα ψυχοσύνθεσης και χαρακτήρα. Γι’ αυτό είχε πει ο μεγάλος δάσκαλος του εκπαιδευτικού δημοτικισμού Αλέξανδρος Δελμούζος ότι «για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό παρά και χαρακτήρας». Την αλήθεια αυτής της φράσης του Δελμούζου έρχεται να συμπληρώσει και ο Φρειδερίκος Νίτσε, που είπε ότι «πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, γιατί δεν θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους».

Κατωτέρω, επειδή θεωρώ ότι η κριτική, με την οποία θα ασχοληθώ, έτσι όπως την προσδιόρισα πιο πάνω, έχει θετικό πρόσημο πάντοτε, προβαίνω στην κατάθεση των κατωτέρω σκέψεων, με την πρόθεση, ει δυνατόν, να συμβάλω σε έναν εποικοδομητικό και δημιουργικό διάλογο και αντίλογο. Να φανταστεί κανείς ότι ακόμη και η κακοπροαίρετη κριτική, για κάποιον που μπορεί να την αξιοποιήσει, έχει θετικό πρόσημο.

Δεν θεωρώ ότι αυτά που παραθέτω είναι πανάκεια. Και για να προλάβω τους κακοπροαίρετους με την καλή πρόθεση λέω αυτό που είχε πει κάποτε ο Παναγιώτης Κονδύλης, τον οποίο εκτιμώ για τη ανεξάρτητη και συγκροτημένη του σκέψη: «Απορώ, αν συμφωνεί κανείς μαζί μου». Φυσικά ήθελε να δηλώσει ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία, στην οποία έπρεπε να υποταχθούν ασυζητητί οι άλλοι.

Read more…