Archive

Posts Tagged ‘εκκλησία’

Ο Χριστός, όπως και να το κάνουμε, ήταν ένας πραγματικός επαναστάτης

Απρίλιος 14th, 2017 Comments off

Η επαναστατικότητά του συμπυκνώνεται σε μία και μόνο φράση:

«Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται ο άνθρωπος» (κατά Λουκάν, 4.5)

Το τι σημαίνει αυτή η φράση μας εξηγεί ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά με τα εξής λόγια:

Στο βαθμό που κατανοούσα καλύτερα τους μηχανισμούς της ιδεολογικής και ουτοπικής σκέψης , την κλασσική αρχαιότητα την έφερνε κοντύτερά μου ένα ακόμη γνώρισμα της: η απουσία εσχατολογίας και ευθύγραμμων αντιλήψεων για το ιστορικό γίγνεσθαι, οι οποίες ως γνωστόν έχουν ιουδαιοχριστιανική προέλευση και εκκοσμικεύθηκαν τόσο από τον σοσιαλισμό, όσο και από τον καπιταλιστικό φιλελευθερισμό».[1] Και σε άλλο σημείο συνεχίζει, εξηγώντας ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο οικονομική μονάδα: « Έτσι, η άρνηση της εσχατολογίας συνεπέφερε και την άρνηση του πρωτείου της οικονομίας, τουλάχιστον όπως το εννοούσε ο μαρξισμός. Η Ιστορία γίνεται τώρα ανοιχτή ως προς τις πιθανές εκβάσεις (όχι αναγκαστικά ως προς τους δρώντες μηχανισμούς), γιατί δεν δρα εντός της μία πάγια ιεραρχία παραγόντων, όπου ο ένας είναι πάντα πιο καθοριστικός από κάποιον άλλον, αλλά το βάρος και η σπουδαιότητά τους ποικίλλουν συνεχώς ανάλογα με τη συγκυρία. Τούτο δεν σημαίνει διόλου την άρνηση μιας επιστήμης της ιστορίας και των ανθρωπίνων πραγμάτων, δηλαδή δεν σημαίνει διόλου την άρνηση της αιτιότητας – όμως άλλο πράγμα είναι η αιτιότητα που ισχύει σε κάθε περίπτωση και άλλο πράγμα είναι η νομοτέλεια που πάει να υποτάξει όλες τις περιπτώσεις σε μια και μόνη τελολογικά αρθρωμένη αλυσίδα. Η οικονομία δεν παύει φυσικά να έχει το ιδιαίτερο βάρος της μέσα στους διαμορφωτικούς παράγοντες της κοινωνικής ζωής, όμως υποτάσσεται στη γενική λογική και στη γενική μορφολογία των κοινωνικών σχέσεων, των σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπινες υπάρξεις που ζουν κοινωνικά. Μιλώντας κανείς για ανθρώπους, για σχέσεις μεταξύ τους, για δυνάμεις που συγκροτούν και συγκρατούν κοινωνίες, εισέρχεται στο βαθύ και έσχατο επίπεδο της ανάλυσης, δηλαδή στο επίπεδο της κοινωνικής οντολογίας.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έγκειται στην κατάργηση της ελληνοχριστιανής παράδοσης, όπως τον επιδιώκουν οι αποδομητές του έθνους, αλλά στον εκσυγχρονισμό της.

Μια «πνοή» αυτής της ελληνοχριαστιανικής αίσθησης μας προσφέρει ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης.

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Την εκκλησίαν αγαπώ – τα εξαπτέρυγά της,

τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,

τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των  Γραικών,

με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες

με τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,

τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες

και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό-

λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό-

ο νους μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,

στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

[1] Β. Παναγιώτης Κονδύλης, συνέντευξη στο περ. «Διαβάζω», τεύχ. 384, Απρίλιος 1998.

Τα καθήκοντα ενός ιερωμένου

Νοέμβριος 24th, 2010 3 Σχόλια

Προς τον

Σεβασμιότατο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης

Άνθιμο

Σεβασμιότατε Μητροπολίτα,

δεν πιστεύω στον Χριστό, ως υιό του θεού, όμως πιστεύω στην παράδοση του ελληνικού λαού, που σέβεται την χριστιανική παράδοση, που αποτελεί, θέλουμε, δε θέλουμε, στοιχείο της πολιτιστικής του κληρονομιάς, την οποία έχουν στόχο τους όλοι οι ανθέλληνες.

Θεωρώ ωστόσο τον Χριστό, έναν από τους μεγαλύτερους επαναστάτες, που γέννησε η ανθρωπότητα.

Πρώτον: για το «αγαπάτε αλλήλους» και

δεύτερο και σημαντικό, για τη μεγαλύτερη επαναστατική φράση που ειπώθηκε ποτέ και δεν ξεπεράστηκε ούτε από τον Μαρξ ούτε από τον Λένιν, οι οποίοι, δεν έλαβαν υπόψη τους το βαθύ επαναστατικό νόημα που εκφράζει αυτή η φράση.

«Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσετε άνθρωπος» (κατά Ματθαίον, 4, 4).

Πολλές φορές τοποθετείστε σε θέματα που άπτονται της πολιτικής, όπως αυτό που είπατε στον εκλεγέντα δήμαρχο κ. Γιάννη Μπουτάρη, με τη φράση: «Από μένα δεν θα δεις δημαρχεία» και δεν ξέρω τι άλλα σχετικά.

Ασφαλώς και δεν είμαι της υποκριτικής άποψης, ότι οι εκκλησιαστικοί άνδρες δεν δικαιούνται ως Έλληνες πολίτες, που είναι και αυτοί, να εκφράζουν την οποιαδήποτε άποψη, όπως πολλές φορές λαϊκίζουν πολλοί άσχετοι στο θέμα αυτό. Το αντίθετο ισχυρίζομαι μάλιστα.

Κάθε Έλληνας πολίτης έχει δικαίωμα και υποχρέωση όχι μόνο να λέει την άποψή του για τα κοινά, αλλά και να μετέχει στα κοινά.

Γιατί αλλιώς, όπως συνέβη με την αποχή, ισχύει αυτό που είπε ο Περικλής στον επιτάφιό του: «Οι ίδιοι εμείς, φροντίζουμε και τις ιδιωτικές μας υποθέσεις και τα δημόσια πράγματα, κι’ ενώ ο καθένας μας φροντίζει τις δουλειές του, τούτο δεν μας εμποδίζει να κατέχουμε και τα πολιτικά. Μόνο εμείς θεωρούμε πως είναι όχι μόνον αδιάφορος, αλλά και άχρηστος, εκείνος που δεν ενδιαφέρεται στα πολιτικά. ( ο τονισμός δικός μου). Εμείς οι ίδιοι κρίνουμε και αποφασίζουμε για τα ζητήματά μας…» (Θουκυδίδου, Ιστορία 39-41).

Όμως εδώ δεν πρέπει να συγχέουν οι θρησκευτικοί μας ταγοί, το εκκλησιαστικό τους καθήκον με το πολιτικό, ή με την αφωνία του προκαθήμενου της εκκλησίας της Ελλάδας, ως πολίτες, που πρέπει να έχουν άποψη, αν δεν θέλουν να είναι αδιάφοροι για το τι συμβαίνει στην πατρίδα μας και μάλιστα τώρα που κοντεύει να αφανιστεί. (Κανένας εισβολέας στη μακραίωνα ιστορία της Ελλάδας δεν κατάφερε να αλλοιώσει την εθνική σύνθεση του ελληνικού πληθυσμού και στον αφανισμό του, όπως αυτά διακυβεύονται τώρα).

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητός:

Ως εκκλησιαστικός άνδρας, θα έπρεπε βασικά να βλέπετε με κατανόηση τον κ. Γιάννη Μπουτάρη, (και κατ’ επέκταση τους Μπουτάρηδες) ως απολωλός πρόβατο, όπως είναι το ουσιαστικό πνεύμα της χριστιανικής θρησκείας, και να προσπαθείτε με την εκκλησιαστική σας νουθεσία και ευσπλαχνία, να τον φέρετε, τρόπος του λέγειν, στον ίσιο δρόμο, γιατί κατά τη γνώμη σας, έχει παραστρατήσει. Να τον βλέπετε δηλαδή με αγάπη και συμπόνια και να προσεύχεστε γι’ αυτόν (αν χρειάζεται τρεις μέρες και τρεις νύχτες, με το «πάτερ, άφες αυτόν. Ου γαρ οίδε, τι ποιεί), παρά να εκφράζετε στην ουσία κάποιο υποσυνείδητο μίσος σας, που υποδηλώνει και μισαλλοδοξία και δεν ανήκει στο πνεύμα που πρέπει να διέπει την ορθόδοξη εκκλησία, αφού είναι, όπως λέτε, η χριστιανική θρησκεία, θρησκεία της αγάπης και της μετάνοιας. Read more…