Archive

Posts Tagged ‘Διεθνισμός’

Η πάλη για την ιδεολογική ηγεμονία

Ιανουάριος 29th, 2013 Comments off

Ο παγκοσμιοποιημένος εθνομηδενιστικός διεθνισμός της Ελληνικής αριστεράς

Αφορμές και αιτίες

 Είναι πράγματι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να μπορεί κάποιος, μέσα στη δίνη των ποικίλων προβλημάτων, να διατηρεί ως όαση, την ελευθερία της κριτικής του σκέψης, ώστε να έχει τη δυνατότητα να κρίνει πρόσωπα και πράγματα.

Ο γνωστός Έλληνας παιδαγωγός Αλέξανδρος Δελμούζος είχε πει κάποτε ότι «για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δε χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας». Δεν είναι δηλαδή απαραίτητη μόνο η γνώση (ως επιστήμη ή μη), αλλά και η ανεξαρτησία του πνεύματος από κάθε αρνητικό επηρεασμό, που θολώνει και διαστρεβλώνει τη σκέψη, είτε αυτό οφείλεται σε εμπάθειες, είτε προκαταλήψεις, είτε δογματισμούς ποικίλης μορφής, είτε μίση, πάθη και ούτω καθεξής.

Πράγματι. Μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος είναι σε θέση να είναι υπεράνω πάσης μικρότητας και μιζέριας, που χαρακτηρίζει έναν ανελεύθερο άνθρωπο. Γι’ αυτό η απελευθέρωση του ανθρώπου και η κατάκτηση της ελευθερίας είναι ο ανώτατος στόχος της ύπαρξης του, αλλά και της ύπαρξης και προκοπής (ευδαιμονίας με την αρχαιοελληνική σημασία) μιας κοινωνίας.

Αξίζει με αυτή την έννοια να επενδύεις όλες σου τις δυνάμεις, για να κατακτήσεις, ή μάλλον πιο σωστά, να προσεγγίσεις μια τέτοια ελευθερία!

Αυτά ως εισαγωγικές παρατηρήσεις για ό,τι ακολουθήσει. Read more…

Τα καθήκοντα ενός ιερωμένου

Νοέμβριος 24th, 2010 3 Σχόλια

Προς τον

Σεβασμιότατο μητροπολίτη Θεσσαλονίκης

Άνθιμο

Σεβασμιότατε Μητροπολίτα,

δεν πιστεύω στον Χριστό, ως υιό του θεού, όμως πιστεύω στην παράδοση του ελληνικού λαού, που σέβεται την χριστιανική παράδοση, που αποτελεί, θέλουμε, δε θέλουμε, στοιχείο της πολιτιστικής του κληρονομιάς, την οποία έχουν στόχο τους όλοι οι ανθέλληνες.

Θεωρώ ωστόσο τον Χριστό, έναν από τους μεγαλύτερους επαναστάτες, που γέννησε η ανθρωπότητα.

Πρώτον: για το «αγαπάτε αλλήλους» και

δεύτερο και σημαντικό, για τη μεγαλύτερη επαναστατική φράση που ειπώθηκε ποτέ και δεν ξεπεράστηκε ούτε από τον Μαρξ ούτε από τον Λένιν, οι οποίοι, δεν έλαβαν υπόψη τους το βαθύ επαναστατικό νόημα που εκφράζει αυτή η φράση.

«Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσετε άνθρωπος» (κατά Ματθαίον, 4, 4).

Πολλές φορές τοποθετείστε σε θέματα που άπτονται της πολιτικής, όπως αυτό που είπατε στον εκλεγέντα δήμαρχο κ. Γιάννη Μπουτάρη, με τη φράση: «Από μένα δεν θα δεις δημαρχεία» και δεν ξέρω τι άλλα σχετικά.

Ασφαλώς και δεν είμαι της υποκριτικής άποψης, ότι οι εκκλησιαστικοί άνδρες δεν δικαιούνται ως Έλληνες πολίτες, που είναι και αυτοί, να εκφράζουν την οποιαδήποτε άποψη, όπως πολλές φορές λαϊκίζουν πολλοί άσχετοι στο θέμα αυτό. Το αντίθετο ισχυρίζομαι μάλιστα.

Κάθε Έλληνας πολίτης έχει δικαίωμα και υποχρέωση όχι μόνο να λέει την άποψή του για τα κοινά, αλλά και να μετέχει στα κοινά.

Γιατί αλλιώς, όπως συνέβη με την αποχή, ισχύει αυτό που είπε ο Περικλής στον επιτάφιό του: «Οι ίδιοι εμείς, φροντίζουμε και τις ιδιωτικές μας υποθέσεις και τα δημόσια πράγματα, κι’ ενώ ο καθένας μας φροντίζει τις δουλειές του, τούτο δεν μας εμποδίζει να κατέχουμε και τα πολιτικά. Μόνο εμείς θεωρούμε πως είναι όχι μόνον αδιάφορος, αλλά και άχρηστος, εκείνος που δεν ενδιαφέρεται στα πολιτικά. ( ο τονισμός δικός μου). Εμείς οι ίδιοι κρίνουμε και αποφασίζουμε για τα ζητήματά μας…» (Θουκυδίδου, Ιστορία 39-41).

Όμως εδώ δεν πρέπει να συγχέουν οι θρησκευτικοί μας ταγοί, το εκκλησιαστικό τους καθήκον με το πολιτικό, ή με την αφωνία του προκαθήμενου της εκκλησίας της Ελλάδας, ως πολίτες, που πρέπει να έχουν άποψη, αν δεν θέλουν να είναι αδιάφοροι για το τι συμβαίνει στην πατρίδα μας και μάλιστα τώρα που κοντεύει να αφανιστεί. (Κανένας εισβολέας στη μακραίωνα ιστορία της Ελλάδας δεν κατάφερε να αλλοιώσει την εθνική σύνθεση του ελληνικού πληθυσμού και στον αφανισμό του, όπως αυτά διακυβεύονται τώρα).

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητός:

Ως εκκλησιαστικός άνδρας, θα έπρεπε βασικά να βλέπετε με κατανόηση τον κ. Γιάννη Μπουτάρη, (και κατ’ επέκταση τους Μπουτάρηδες) ως απολωλός πρόβατο, όπως είναι το ουσιαστικό πνεύμα της χριστιανικής θρησκείας, και να προσπαθείτε με την εκκλησιαστική σας νουθεσία και ευσπλαχνία, να τον φέρετε, τρόπος του λέγειν, στον ίσιο δρόμο, γιατί κατά τη γνώμη σας, έχει παραστρατήσει. Να τον βλέπετε δηλαδή με αγάπη και συμπόνια και να προσεύχεστε γι’ αυτόν (αν χρειάζεται τρεις μέρες και τρεις νύχτες, με το «πάτερ, άφες αυτόν. Ου γαρ οίδε, τι ποιεί), παρά να εκφράζετε στην ουσία κάποιο υποσυνείδητο μίσος σας, που υποδηλώνει και μισαλλοδοξία και δεν ανήκει στο πνεύμα που πρέπει να διέπει την ορθόδοξη εκκλησία, αφού είναι, όπως λέτε, η χριστιανική θρησκεία, θρησκεία της αγάπης και της μετάνοιας. Read more…

Διεθνισμός και Παγκοσμιοποίηση

Σεπτέμβριος 9th, 2009 Comments off

1. Εισαγωγή

Υπάρχει κρίση της Αριστεράς στην Ελλάδα; Και σε τι συνίσταται αυτή η κρίση;bbb

Είναι ένα καθοριστικό ερώτημα που η απάντησή του καθίσταται επιτακτική, για να ερευνηθούν αυτά τα αίτια, ιδίως μετά από το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών του Ιουνίου 2009, όπου τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχασαν αρκετά ποσοστά στην εκλογική αναμέτρηση.

Εκτός βέβαια, αν παραδεχτούμε μοιρολατρικά ότι δεν υπάρχει κρίση και συνεπώς ότι αυτή είναι πάνω κάτω η εκλογική τους δύναμη και επιρροή και περισσότερα δεν μπορούμε να περιμένουμε, οποιαδήποτε πολιτική κι αν εφαρμόσει η Αριστερά. Μια τέτοια απάντηση ωστόσο είναι όχι μόνο απαράδεκτη, αλλά και τελείως απαξιωτική, για ό,τι πρέπει να σημαίνει αριστερή πολιτική.

Η μόνη διέξοδος είναι η αναζήτηση των αιτίων αυτής της κρίσης και η κατ’ ακολουθία διέξοδος από αυτήν.

Στην ανάλυσή μου που σχετίζεται με τον ανωτέρω τίτλο, θα επικεντρωθώ σε εκείνες τις δυνάμεις της εκσυγχρονιστικής Αριστεράς που περιλαμβάνονται στους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και θεωρούν ότι ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία ή αντικειμενικά, με τις πράξεις τους, ότι εντάσσονται σ’ αυτήν.

Η διαχρονική εμπειρία έχει αποδείξει και θεωρείται πια ως αναμφισβήτητη αντικειμενική γνωσιολογική κατάκτηση ότι ο αυτοπροσδιορισμός οποιουδήποτε ανθρώπου δεν σημαίνει αυτομάτως και την αλήθεια. Μπορεί δηλαδή κάποιος να αυτοαποκαλείται αριστερός, κεντρώος, δεξιός, κ.λπ και να μην είναι στην πράξη αυτό που λέει. Κι αυτό, γιατί όπως προανέφερα, η πράξη καθενός είναι το κριτήριο για τον οποιοδήποτε προσδιορισμό. Συνεπώς, και για να γίνουμε πιο σαφείς, ένας που ονομάζει τον εαυτό του αριστερό, μπορεί με αντικειμενικά κριτήρια και με βάση τις πράξεις του να είναι ακόμη και φασίστας. Στην απόλυτη σύγχυση σε όλα τα επίπεδα, που ζούμε, αυτό δεν πρέπει να μας παραξενεύει. Ούτως ή άλλως ο καθένας μας, από την προσωπική του ζωή, έχει βιώσει πολλά τέτοια παραδείγματα, έστω κι αν δεν τα ομολογεί.

Μ’ ένα λόγο: Δεν μπορεί να είσαι ό,τι δηλώσεις. Read more…