Archive

Posts Tagged ‘διέξοδος’

Το εξαρτημένο δικομματικό σύστημα στην Ελλάδα και η διέξοδος

Απρίλιος 25th, 2014 Comments off

«Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», αναφέρει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 29.9.1973 σ’ ένα σεμινάριο του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος), «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όσο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί “δημιουργική” κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς».

Ο Σάκης Καράγιωργας είναι πιο συγκεκριμένος στο θέμα αυτό. Αποτιμώντας τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση τo 1981 και τον άκρατο ενθουσιασμό για την «αλλαγή», παλεύοντας θαρραλέα ενάντια στο λαϊκιστικό ρεύμα, που έβλεπε το ΠΑΣΟΚ ως πανάκεια και προσπαθώντας να «προσγειώσει» μάταια τους Έλληνες πολίτες στην αντικειμενική πραγματικότητα, αποφαίνεται τα ακόλουθα: «Τα κέντρα εξουσίας προετοίμασαν μια πολιτική διάρθρωση του εξής τύπου: Δύο αστικά κόμματα, που να έχουν βασικό στρατηγικό σκοπό τη διαχείριση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κυρίως τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής αστικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα. Αυτά τα κόμματα θα εναλλάσσονταν στην εξουσία. Γιατί δύο κόμματα; Γιατί κάθε εκσυγχρονισμός έχει ένα κόστος που πέφτει στις πλάτες κάποιας κοινωνικής ομάδας. Αυτή την κοινωνική δυσαρέσκεια θα την απορροφά μια το ένα μια το άλλο».
Ο Σάκης Καράγιωργας στον όρο «εκσυγχρονισμός» έδινε θετικό πρόσημο, όπως και πράγματι είναι. Όμως ο «εκσυγχρονισμός» που εφαρμόστηκε από το ΠΑΣΟΚ και κυρίως από την κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, κάθε άλλο παρά εκσυγχρονισμός ήταν. Μάλλον θα τον αποκαλούσαμε «καταστροφικό παρασιτικό αναχρονισμό», όπως πάλι το απέδειξε η πράξη.
Παρεμπιπτόντως πολλοί μιλούν για το τέλος του δικομματισμού. Αυτοί φυσικά πλανώνται πλάνην οικτράν, γιατί στα πλαίσια του δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος εκείνο που μπορεί να κάνει κάποιο «προοδευτικό» κόμμα, για να μη μιλήσουμε για ριζοσπαστικό ή επαναστατικό, είναι το πολύ ο εκσυγχρονισμός, με την έννοια των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων σ’ όλα τα επίπεδα δηλαδή το αυτονόητο που δεν έχει κάνει καμιά ελληνική κυβέρνηση.
Τι έχει αλλάξει από τότε, που ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Σάκης Καράγιωργας διατύπωναν αυτές τις σκέψεις και τι παραμένει, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές σήμερα, επίκαιρο από την αλήθεια αυτή, εκφρασμένη με τόσο σκληρό κυνισμό για την εποχή εκείνη; Θα ισχύσει αυτό που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς»;
Βρισκόμαστε και σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση ή υπάρχει διαφοροποίηση;
Έχει τεράστια σημασία η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί μπορούν να ερμηνεύσουν τόσο την κατανόηση της πραγματικής πολιτικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, όσο και να προδιαγράψουν την πολιτική εξέλιξη, η οποία μας περιμένει στο μέλλον. Read more…

Τα αίτια της κρίσης στην Ελλάδα και η διέξοδος

Ιούλιος 7th, 2013 Comments off

 

«Η εθνική στρατηγική δεν είναι ούτε “δεξιά” ούτε “αριστερή”, ούτε “εθνικιστική”, ούτε “διεθνιστική”. Είναι τα πάντα, ανάλογα με τις επιταγές της συγκεκριμένης περίστασης. Αλίμονο στη χώρα και στην πολιτική της ηγεσία, αν ερμηνεύει τη συγκεκριμένη κατάσταση με “δεξιές” ή “αριστερές” προτιμήσεις».

Παναγιώτης Κονδύλης

 

Οι παλιοί διαχωρισμοί «αριστερός – δεξιός» στην Ελλάδα και παγκόσμια δεν έχει πια νόημα. Ο σύγχρονος ταξικός διαχωρισμός είναι: τα φτωχά και κατατρεγμένα λαϊκά στρώματα από τη μια και η καταπιεστική και εκμεταλλευτική οικονομική και πολιτική ολιγαρχία εντός και εκτός Ελλάδας από την άλλη.

Τα φτωχά λαϊκά στρώματα βρίσκονται σ’ όλες τις πολιτικές παρατάξεις και δεν αποτελούν με κανένα τρόπο προνομιακό χώρο της «αριστεράς». Αυτό μπορεί να ίσχυε πριν τη μεταπολίτευση. Μετά την μεταπολίτευση αυτός ο διαχωρισμός, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έπαψε πια να υπάρχει. Όσοι τον προπαγανδίζουν δημιουργούν σκόπιμη σύγχυση και παραπληροφόρηση στον Έλληνα πολίτη.

    Η χώρα μας βρίσκεται στο πάρα πέντε, πριν από την ολοκληρωτική καταστροφή.

Την καταστροφή αυτή την δημιούργησε το φαύλο και υποταγμένο σε κέντρα του εξωτερικού, χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού.

Αυτό το σύστημα και οι φορείς του, που μας έφεραν στα πρόθυρα της καταστροφής, δεν μπορεί να μας σώσει, όπως ισχυρίζεται. Θα ήταν παράλογο και να το σκέφτεται κανείς. Κανείς πια δεν το εμπιστεύεται.

Ούτε οι νέοι σωτήρες που ξεφυτρώνουν ξαφνικά, και που βαρύνονται με τη συμμετοχή τους στα παλαιά πολιτικά σχήματα, μπορούν να αποτελέσουν παράγοντες σωτηρίας. Είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Αρκεί να θυμόμαστε το βίο και την πολιτεία τους στο παρελθόν.

Η ελληνική κοινωνία οδηγήθηκε στην πλήρη διαφθορά από τα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης μέσα από το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσαν οι άρχουσες τάξεις κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και στο οποίο ενσωματώθηκαν πλήρως και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Όλοι τους για να υφαρπάξουν την ψήφο του ελληνικού λαού.

Αυτός ο λαός που, λόγω πλύσης εγκεφάλου και ιδεολογικής τρομοκρατίας, ψηφίζει σαράντα χρόνια τώρα στην πλειοψηφία του, την καταστροφή του, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών του. Γιατί ποτέ δεν είχε ηγεσία αντάξια των οραμάτων και των προσδοκιών του. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, λέει ο θυμόσοφος λαός, ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος!

Οι συντεχνίες, πολιτικές, συνδικαλιστικές και άλλες διέλυσαν την κοινωνική συνοχή και ομοψυχία του ελληνικού λαού. Read more…