Archive

Posts Tagged ‘Δημοκρατία’

Ο αγώνας του Π.Α.Κ. στα χρόνια 1968-1974

Μάρτιος 20th, 2009 Comments off

Π.Α.Κ. Γερμανίας

Παραθέτω εδώ την ομιλία μου για το ΠΑΚ στα πλαίσια της εκδήλωσης για τα 41 χρόνια του ΠΑΚ με τίτλο: » Ο αγώνας του Π.Α.Κ. στα χρόνια 1968 – 1974, ο ρόλος του στη συγκρότηση ενός μαζικού σοσιαλιστικού πολιτικού χώρου και η σημασία του σήμερα».

Διαβάστε εδώ την ομιλία για τα 41 χρόνια Π.Α.Κ.

Φωτογραφίες από την εκδήλωση:


Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός ή αποκεντρωτισμός

Νοεμβρίου 17th, 2008 Comments off

Στην πάλη του για την εξουσία

το προλεταριάτο δεν έχει άλλο

όπλο, εκτός από την οργάνωση

Λένιν 1

Πρόλογος

Μια ιδεολογία που στοχεύει στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης, όπως λέει ο Μαρξ, πρέπει να αποτυπώνεται και στο ανάλογο οργανωτικό σχήμα, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις και βάζει σε ενέργεια τις διαδικασίες εκείνες που επιτρέπουν και κάνουν δυνατή τη χειραφέτηση. Υπάρχει μ’ ένα λόγο διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην ιδεολογία και την οργανωτική μορφή. Περιεχόμενο και μορφή πρέπει να αποτελούν ένα ενιαίο, συνεκτικό και αρμονικό σύνολο, απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία και εφαρμογή στην πράξη της απελευθερωτικής στρατηγικής των εργαζομένων.

Ένας αυταρχικά δομημένος πολιτικός φορέας, εκφράζει στην πράξη μια αυταρχική ιδεολογία, έστω κι αν οι διακηρυγμένες ιδεολογικές αρχές ανταποκρίνονται θεωρητικά σ’ ένα απελευθερωτικό θεωρητικό πρότυπο. Η πράξη είναι πάντοτε εκείνη που αποδεικνύει και επιβεβαιώνει τη θεωρία (ιδεολογία) και όχι το αντίθετο. Αυτό πρέσβευε ο Μαρξ και Ένγκελς, αυτό πρέσβευε και ο Λένιν.

Η πράξη πάλι απέδειξε στην πράξη, ότι ένας αυταρχικά δομημένος πολιτικός φορέας, εφόσον κατέχει την εξουσία, θα διαμορφώσει και την κοινωνία με τις ίδιες ή ανάλογες δομές, δηλαδή τελικά αντιδημοκρατικά και γραφειοκρατικά. Ούτε μπορεί να περιμένει κανείς ότι αρχικά μπορεί να είναι δομημένο συγκεντρωτικά και με την πάροδο του χρόνου θα εκδημοκρατιστεί. Τέτοια περίπτωση στην ιστορία δεν υπήρξε. Τα παραδείγματα άπειρα.

Με αυτή την έννοια έχει σημασία να ερευνήσουμε ποιο είναι το ενδεδειγμένο οργανωτικό σχήμα, που με βάση μια συγκεκριμένη ιδεολογία, θα οδηγήσει στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης ή των εργαζομένων γενικότερα ή αντιθέτως στην ποδηγέτηση και την υποταγή της.

Πώς και με βάση ποιες οργανωτικές αρχές λειτουργεί ένας πολιτικός φορέας, αλλά και ένα οποιοδήποτε συλλογικό όργανο, έχει ιδιαίτερη σημασία.

Στην έρευνά μας είμαστε υποχρεωμένοι να ανατρέξουμε σε θεωρίες οργάνωσης και εφαρμογής τους στην πράξη μέσα στην ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών. Βασικά θα πρέπει να προσφύγουμε στους μεγάλους επαναστάτες της ιστορίας και στις παρακαταθήκες που κληρονομήσαμε απ’ αυτούς, αλλά και στα παραδείγματα της άμεσης δημοκρατίας της κλασσικής Αθήνας και στα αποτελέσματα που είχαν οι παρακαταθήκες αυτές στις ιστορικές συνθήκες όπου εφαρμόστηκαν και στην τελική τους κατάληξη, για να χρησιμεύσουν ως πρότυπο στη σύγχρονη εποχή. Γιατί τελικά, όπως είπαμε, το αποτέλεσμα μετράει.

Μπορεί κάποιος να έχει τις καλύτερες προθέσεις και να επιδιώκει τους πιο ευγενικούς σκοπούς, όμως αν τα μέσα και οι μέθοδοι που ακολουθεί οδηγούν στο αντίθετο του επιθυμητού αποτέλεσμα, θα πρέπει να εξετάσουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή αμεροληψία, τι είναι λάθος και τι σωστό, τι δεν αντιστοιχεί και δεν συνταιριάζει στον επιδιωκόμενο σκοπό και απαιτεί συνεπώς αναθεώρηση και αλλαγή.

Μια τέτοια ενέργεια απαιτεί σθένος και αποφασιστικότητα και αντοχή.

Η σχέση προθέσεων και αποτελέσματος δεν είναι πάντοτε αρμονική. Πολλές φορές τα αποτελέσματα των ενεργειών μας δεν ανταποκρίνονται στις προθέσεις μας. Σ’ αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο η επιλογή των τρόπων και μεθόδων που χρησιμοποιούμε.2

Σημασία λοιπόν έχει να βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα, που θα μας βοηθήσουν να διαμορφώσουμε τη δική μας θεωρία, ως εναλλακτική πρόταση στη σημερινή συγκυρία.

Μπορεί τα πορίσματα να οδηγούν στην αποδοχή της αρχικής θεωρίας ή τα καινούργια ιστορικά δεδομένα να απαιτούν την προσαρμογή, την ανανέωσή ή την απόρριψής της και κατά συνέπεια τον επαναστοχασμό και τη διατύπωση μιας νέας θεωρίας, που να συνιστά τον απαραίτητο όρο χειραφέτησης όλων εκείνων που γίνονται αντικείμενο καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Μπορεί να χρειάζεται την προσαρμογή της στις καινούργιες συνθήκες, σύμφωνα με την εξελικτική πορεία των πραγμάτων. Στην κατηγορία αυτή εμπίπτει ασφαλώς η εργατική τάξη, αλλά κι άλλες τάξεις και στρώματα της κοινωνίας, σύμφωνα με το σημερινό επίπεδο της εξέλιξης της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.

Για να διαβάσετε όλη τη μελέτη πατήστε εδώ.

1 Β. Ι. Λένιν, Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω, στο Λένιν, Άπαντα, τόμ. 7, σ. 406

2 Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης: «Εκπλήσσομαι αν κάποιος συμφωνεί μαζί μου»,συνέντευξη στον Σπύρο Τσακνιά, περιοδικό «Διαβάζω», τ. 384, Απρίλιος 1998. Στη συνέντευξη αυτή αναπτύσσει την επιχειρηματολογία του σχετικά με αυτό το δίπολο: Αγαθή πρόθεση, κακό αποτέλεσμα.