Archive

Posts Tagged ‘Αριστερά’

Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα

Ιανουάριος 1st, 2018 Comments off

 

Η “αριστερά”, έχοντας μετατραπεί σε ουραγό ή σφογγοκωλάριο του αμερικανισμού, δεν αντλεί πλέον από ό,τι ζωντανότερο είχε η μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά τρέφεται από μιαν κοινωνική θεωρία που εν μέρει αντικατοπτρίζει  και εν μέρει συγκαλύπτει εξιδανικευτικά τις πραγματικές σχέσεις ισχύος  μέσα στην δυτική μαζική δημοκρατία

                                                                                                  Παναγιώτης Κονδύλης

Κατωτέρω θα προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε περιληπτικά τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη και την σημασία τους.

Στον χώρο που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή, η κύρια αντίθεση στη σημερινή εποχή του πολυπολικού κόσμου, αφορά την σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους.

Η σύγκρουση αυτή στόχο έχει τον στρατηγικό έλεγχο των πηγών και των αγωγών του πετρελαίου και φυσικού Αερίου, οι οποίες καθορίζουν και εξασφαλίζουν, στην παρούσα φάση, τις παγκοσμιοποιημένες αγορές.

Συνεπώς διαρκής και συνεπής στόχος της σύγκρουσης είναι η κατάκτηση, διατήρηση και εκμετάλλευση του μεγαλύτερου δυνατού μέρους της παγκοσμιοποιημένης αγοράς από μια παγκόσμια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, για την συσσώρευση πλούτου.

Στα πλαίσια αυτά όλες οι χώρες και τα κόμματα, που είχαν και έχουν ή θεωρούνται από τους δυτικούς ότι έχουν σχέση οποιασδήποτε μορφής, (θρησκευτικής, πολιτιστικής, εμπορικής, κυρίως στρατιωτικής και ενεργειακής (υδρογονάνθρακες) κ.λπ) με την Ρωσία πρέπει να αποδυναμωθούν παντοιοτρόπως, αποσταθεροποιηθούν, συρρικνωθούν ή καταστραφούν, όπως συνέβη πρώτα με το Ιράκ, κατόπιν με την πρώην Γιουγκοσλαβία και μετά με την Λιβύη και την Συρία, πριν από την επέμβαση της Ρωσίας στην τελευταία κ.λπ. Χώρες δηλαδή που διατηρούσαν φιλικές και συμμαχικές σχέσεις με την Ρωσία. Παράδειγμα η Ελλάδα και η Κύπρος, τις οποίες θεωρούν ως «Δούρειους Ίππους της Ρωσίας στην Ευρώπη», κατά δήλωση του Τζορτζ Σόρος. Αντικειμενικός στρατηγικός σκοπός είναι να μην υπάρχει στο ορατό και αόρατο μέλλον οποιαδήποτε, έστω και δυνητική προσέγγιση προς την Ρωσία, που οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ βλέπουν ως την κύρια απειλή αμφισβήτησης των συμφερόντων τους στην περιοχή. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, στην οποία εφαρμόζεται το μακροχρόνιο σχέδιο επαναχάραξης και αλλαγής συνόρων (βλ. ονομασία των Σκοπίων), μέσω της αλλαγής  (επικαιροποίησης) της συνθήκης της Λωζάννης.

Για τον ρόλο αυτόν ανέδειξαν κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, για να μην πάμε και στο απώτερο παρελθόν, κυβερνήσεις υποτακτικές στα σχέδιά τους, συμμαχώντας με την ντόπια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Τον ρόλο αυτόν έπαιξαν απαξάπαντες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και φυσικά και η σημερινή, διαπλεκόμενη με τα ντόπια και ξένα συμφέροντα, για να νέμεται την εξουσία και τα προνόμιά της ως αυτοσκοπό. Το θέμα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι κυρίαρχα και αποκλειστικά θέμα εθνικής ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας και όχι πρωταρχικά οικονομικό. Απ’ αυτές τις δύο προϋποθέσεις εξαρτώνται οι πάντες και τα πάντα.

Εξαρτάται φυσικά από τις ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές γεωστρατηγικές συνθήκες της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Όμως οι κυβερνήσεις της Ελλάδας ήταν πάντοτε, εκτός από  την περίπτωση της κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια και ορισμένων μικρών εξαιρέσεων ετεροκαθοριζόμενη και ετεροπροσδιοριζόμενη. Οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα ελληνικά κόμματα αλληθώριζαν άλλα προς την Δύση και άλλα προς την Ανατολή. Ποτέ δεν ήταν αυτοπροσδιοριζόμενα και αυτόφωτα και συνεπώς ανεξάρτητα

Η στρατηγική της καταστροφής του έθνους –κράτους, των ανοιχτών συνόρων, του πολυπολιτισμού, της υπεράσπισης δήθεν των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της «διεθνιστικής αλληλεγγύης» της αυτοαποκαλούμενης αριστεράς ταυτίζεται απόλυτα με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των συντηρητικών κομμάτων και με  τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των δυτικών δυνάμεων, από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά προς τον ίδιο στόχο. Στα πλαίσια αυτά οι πρωταρχικοί λόγοι, πού θέτουν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης, όπως είναι τώρα η ονομασία των Σκοπίων, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του εξαρτημένου πολιτικού συστήματος, κυρίως από τις ΗΠΑ και τους λοιπούς «άσπονδους φίλους και συμμάχους μας»,  με αντάλλαγμα την ανάδειξή τους στην κυβέρνηση και την προσωπική και κομματική νομή της εξουσίας σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.

 Η σχεδιασμένη ανάδειξη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝ.ΕΛ. από τις ΗΠΑ στην εξουσία,  (ουραγοί ή σφογκοκωλάριοι κατά Κονδύλη) υπηρετεί τα συμφέροντα αυτά, τα οποία δεν θα ήταν και δεν θα είναι εύκολο, και χωρίς κλυδωνισμούς και κινδύνους, να υλοποιηθούν από τις συντηρητικές δυνάμεις, οπότε πιθανόν θα υπήρχε αντίδραση και ανεξέλεγκτη εξέλιξη.

Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση και ορισμένα κόμματα –παραφυάδες, είναι αποφασισμένες σύμφωνα με τις επίσημες δηλώσεις των κομμάτων τους, να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με σύνθετη ονομασία, σύμφωνα με τις επιταγές των ΗΠΑ και των «συμμάχων μας».

Με το θέμα των Σκοπίων ωστόσο δίνεται στην Ελλάδα η μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί την επιτακτική ανάγκη που έχει η Αμερική να εντάξει τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και να θέσει ως προϋπόθεση για την λύση του προβλήματος την μη παραχώρηση του ονόματος «Μακεδονία» στο γειτονικό κράτος. Οι συνέπειες μόνο θετικές θα είναι και ποτέ αρνητικές.

Οι Αμερικανοί καίγονται  κυριολεκτικά να εντάξουν τα Σκόπια στη νατοϊκή συμμαχία, για να γλυτώσουν από την δημιουργία ενός ακόμα μετώπου στα Βαλκάνια από τους Ρώσους, οι οποίοι παίζουν γερό παιχνίδι παντού και αυτή τη φορά και στα Βαλκάνια, προσπαθώντας να επαναθεμελιώσουν την συμμαχία τους με τους Σέρβους, τους οποίους ενισχύουν στρατιωτικά, και προσεταιριστούν τα Σκόπια στον δικό τους χώρο επιρροής.

Πρέπει όλοι οι Έλληνες, να δράσουν για να αποτρέψουν αυτήν την καταστρεπτική εξέλιξη, που θα αποτελέσει μετά την Μικρασιατική και κυπριακή την τρίτη μεγάλη εθνική καταστροφή και ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται.

Οι εθνικοί μειοδότες είναι πέρα από βέβαιο ότι με την γκαιμπελίστικη προπαγάνδα τους θα αποδώσουν στη πλειοψηφία των Ελλήνων εθνικιστική ρητορική και υστερία, για λυγίσουν το πατριωτικό τους φρόνημα.

Όμως το πρόβλημα των Σκοπίων δεν έχει καμία σχέση με την οικονομική και γενικότερη κρίση στην Ελλάδα, για να δικαιολογεί τάχα κάποια εθνική υποχώρηση, για να αποφύγει η Ελλάδα τάχα τα χειρότερα, γιατί χειρότερα δεν υπάρχουν, αλλά μόνο με το φρόνημα του ελληνικού λαού, που πρέπει να διαλέξει, ανάμεσα στην υποταγή ή την εθνική του αξιοπρέπεια και ελευθερία.

 

Η μεγάλη απάτη της μεταπολίτευσης

Ιανουάριος 6th, 2016 Comments off

Με αφορμή το βιβλίο της Δήμητρας Λιάνη –Παπανδρέου: Η οργή του Ανδρέα

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού και ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, Γενικού Γραμματέα του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) Δυτικής Γερμανίας –Δυτικού Βερολίνου 1973-74, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, υπεύθυνου του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ) επί ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ, επιφορτισμένου για τη συγγραφή της 3ης του Σεπτέμβρη, στην οποία συνετέλεσε τα μέγιστα.

Παραιτήθηκε το 1977, διαπιστώνοντας οριστική απόκλιση της διακηρυγμένης θεωρίας από την πολιτική πρακτική του Κινήματος: Αριστερή φρασεολογία, δεξιά πολιτική πρακτική.

Για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας

                                                                                                  Αλέξανδρος Δελμούζος

Εισαγωγή

Το πρόβλημα που τίθεται, σε οποιονδήποτε ασκεί κριτική, είναι το πρόβλημα της αντικειμενικής αλήθειας. Στην περίπτωση αυτή, για την προσέγγιση και κατοχύρωση της αλήθειας, παρεμβαίνουν δύο καθοριστικοί παράγοντες.

Πρώτος παράγοντας είναι ο χαρακτήρας εκείνου που ασκεί την κριτική, όπως λέει ο Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού, μαζί με τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη: Ανεξάρτητος κριτής μπορεί να είναι μόνο εκείνος που έχει ήθος και ανιδιοτέλεια, του οποίου η κρίση δεν επηρεάζεται από κανέναν παράγοντα, εκτός από την θέληση, με κάθε κόστος, για την ανακάλυψη της αλήθειας. Βασικά ανιδιοτέλεια και αλήθεια βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση. Πρέπει με μια φράση να είναι πλήρως ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος με τις αδυναμίες και ιδιομορφίες του εαυτού του, καθώς και τις διάφορες επιδράσεις του περιβάλλοντος. Να είναι με μια λέξη και στην κυριολεξία ανεξάρτητος στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Αυτός είναι ο υποκειμενικός παράγοντας.

Ο δεύτερος είναι ο αντικειμενικός παράγοντας. Δηλαδή η διανοητική ικανότητα, οι γνώσεις και η εμπειρία (το μυαλό που λέει ο Αλέξανδρος Δελμούζος), που διαθέτει κάποιος, για να μπορεί να ανακαλύψει την αλήθεια. Εδώ τα πράγματα δεν είναι αυτονόητα. Βέβαια στην περίπτωση αυτή γίνεται μια θεωρητική αφαίρεση για λόγους μεθοδολογίας, γιατί τόσο ο υποκειμενικός όσο και ο αντικειμενικός παράγοντας είναι διαλεκτικά συνδεδεμένοι.

Έχω την εντύπωση, για να μην πω την βεβαιότητα, μιας και σκοπεύω να κάνω κριτική, ότι στην προκείμενη περίπτωση διαθέτω προσωπικά και εξασφαλίζω, σε επαρκή βαθμό τουλάχιστον, τον πρώτο παράγοντα σαν θέληση και στάση ζωής, βασισμένο και προσανατολισμένο σε κάποιες σταθερές αξίες, σε κάποια στερεή κοσμοθεωρία. Τον δεύτερο παράγοντα τον αφήνω σ’ εκείνους, που εξασφαλίζοντας οι ίδιοι τον υποκειμενικό σε ικανοποιητικό βαθμό, κρίνουν από τα γεγονότα που καταθέτω, την δυνατότητα σύλληψης της αλήθειας από μέρους μου. Κατά πόσο δηλαδή τα επιχειρήματα που παρουσιάζω με τον βαθμό της γνώσης και εμπειρίας που διαθέτω, ανταποκρίνονται στην αντικειμενική πραγματικότητα.

Στην δεύτερη αυτή περίπτωση, για να μπορέσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός, θα επικαλεστώ, πέρα από την κατάθεση των δικών μου επιχειρημάτων, που ανταποκρίνονται στην δική μου συγκρότηση, γνώση και ικανότητα, που μπορεί να μην επαρκεί, και την συμβολή ανθρώπων που θεωρώ ότι διαθέτουν τόσο τις υποκειμενικές όσο και τις αντικειμενικές προϋποθέσεις σε ύψιστο βαθμό. Με τον τρόπο αυτό ενισχύω την δική μου επιχειρηματολογία και την δυνατότητα μεγαλύτερης εγγύησης να προσεγγίσω την αλήθεια, χωρίς φόβο αλλά με «πάθος».

Για να διαβάσετε όλοκληρο το κείμενο πατήστε εδώ.

 

Η πάλη για την ιδεολογική ηγεμονία

Ιανουάριος 29th, 2013 Comments off

Ο παγκοσμιοποιημένος εθνομηδενιστικός διεθνισμός της Ελληνικής αριστεράς

Αφορμές και αιτίες

 Είναι πράγματι πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο να μπορεί κάποιος, μέσα στη δίνη των ποικίλων προβλημάτων, να διατηρεί ως όαση, την ελευθερία της κριτικής του σκέψης, ώστε να έχει τη δυνατότητα να κρίνει πρόσωπα και πράγματα.

Ο γνωστός Έλληνας παιδαγωγός Αλέξανδρος Δελμούζος είχε πει κάποτε ότι «για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δε χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας». Δεν είναι δηλαδή απαραίτητη μόνο η γνώση (ως επιστήμη ή μη), αλλά και η ανεξαρτησία του πνεύματος από κάθε αρνητικό επηρεασμό, που θολώνει και διαστρεβλώνει τη σκέψη, είτε αυτό οφείλεται σε εμπάθειες, είτε προκαταλήψεις, είτε δογματισμούς ποικίλης μορφής, είτε μίση, πάθη και ούτω καθεξής.

Πράγματι. Μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος είναι σε θέση να είναι υπεράνω πάσης μικρότητας και μιζέριας, που χαρακτηρίζει έναν ανελεύθερο άνθρωπο. Γι’ αυτό η απελευθέρωση του ανθρώπου και η κατάκτηση της ελευθερίας είναι ο ανώτατος στόχος της ύπαρξης του, αλλά και της ύπαρξης και προκοπής (ευδαιμονίας με την αρχαιοελληνική σημασία) μιας κοινωνίας.

Αξίζει με αυτή την έννοια να επενδύεις όλες σου τις δυνάμεις, για να κατακτήσεις, ή μάλλον πιο σωστά, να προσεγγίσεις μια τέτοια ελευθερία!

Αυτά ως εισαγωγικές παρατηρήσεις για ό,τι ακολουθήσει. Read more…

Λαθρομετανάστευση

Μάρτιος 29th, 2011 Comments off

Όταν η πατριωτική Αριστερά ανακτήσει την πολιτισμική (ιδεολογική) ηγεμονία απέναντι στην εθνομηδενιστική Αριστερά και την «εκσυγχρονιστική» δεξιά, τότε θα ανακάμψει και θα αποτελέσει πλειοψηφικό ρεύμα. Το ζητούμενο λοιπόν είναι η χαμένη τιμή της Αριστεράς.1

Ι. Η ουσία του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης

Αναμφίβολα η λαθρομετανάστευση αποτελεί το μεγαλύτερο κοινωνικό και εθνικό πρόβλημα της Ελλάδας. Ζήτημα επιβίωσης του Ελληνισμού.

Το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης δεν έχει καμία σχέση με τους ίδιους τους λαθρομετανάστες, των οποίων η έγνοια είναι πώς θα εξασφαλίσουν στον ήλιο μια καλύτερη μοίρα, έτσι όπως οι ίδιοι αντιλαμβάνονται το πεπρωμένο τους.

Είναι αντιθέτως καθαρά θέμα που αφορά την Ελλάδα, δηλαδή τις κυβερνήσεις, τα κόμματα και τους Έλληνες πολίτες, γενικά την ελληνική πολιτεία και κοινωνία.

Είναι κατανοητό: Κανείς ασφαλώς δεν είναι ευτυχισμένος όταν αφήνει την πατρίδα του, την οικογένειά του για να πάει στο άγνωστο, να θαλασσοπνιγεί, να πληρώσει μεγάλα χρηματικά ποσά στους δουλέμπορους και να περάσει, εφ’ όσον επιζήσει, σε μια ξένη χώρα.

Η πατρίδα μας, με το πλήθος που έχει μεταναστεύσει και τα δυσβάσταχτα προβλήματα που προκύπτουν από αυτή τη λαθραία είσοδο και όπου οι συνθήκες διαβίωσης για τους ίδιους τους Έλληνες είναι προβληματικές και γίνονται όλο και χειρότερες λόγω και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που πλήττει τη χώρα καίρια, είναι παρ’ όλα αυτά ακόμη φιλική προς τους λαθρομετανάστες.

Υπάρχουν βέβαια πλήθος κακοποιών στοιχείων: δουλεμπόρων, εμπόρων λευκής σαρκός και ναρκωτικών, διακίνησης όπλων και πολλών άλλων παράνομων ενεργειών (ληστειών κ.λπ). Οι λαθρομετανάστες είναι στην πλειοψηφία τους τα θύματα, που χρησιμοποιούνται για σκοπιμότητες, για τις οποίες οι ίδιοι δεν φέρουν κατά το μάλλον ή ήττον καμία σχεδόν ευθύνη. Δεν ενεργούν δηλαδή συνειδητά προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, θετικά ή αρνητικά.2 Γίνονται όμως εύκολα, λόγω της εξαθλίωσης και του χαμηλού πολιτιστικού τους επιπέδου, και της ισλαμικής τους θρησκείας, αντικείμενο εκμετάλλευσης από εξωθεσμικούς παράγοντες, που δεν έχουν σχέση με τη μοίρα τους. Τέλος η πείνα και η πλήρης εξαθλίωση μπορεί να τους οδηγήσει σε απεγνωσμένες ενέργειες, που ακόμη είναι νωρίς να συλλάβουμε την έκταση και το μέγεθός τους. Τα σημάδια ωστόσο είναι ήδη ορατά δια γυμνού οφθαλμού.

1 Το όλο πρόβλημα αναλύω στη θεωρητική και πρακτική του διάσταση στο βιβλίο μου που θα εκδοθεί προσεχώς από τις εκδόσεις ΚΨΜ με τίτλο: Ο Μαρξ – Ο Λένιν – Ο Γκράμσι και η πολιτισμική ηγεμονία της Αριστεράς.

2 Οι λαθρομετανάστες στην πλειοψηφία τους δεν έχουν καμία απολύτως ταξική συνείδηση, ενώ ο συνεκτικός τους κρίκος είναι η ισλαμική συνείδηση, την οποία τόσο προκλητικά έχουν επιδείξει καταλαμβάνοντας τις πλατείες της Αθήνας για να προσευχηθούν. Τέτοια φαινόμενα ζήσαμε ήδη και θα τα δούμε και στο μέλλον μπροστά μας. Read more…

Η αλήθεια για όποιον δεν θέλει να αυταπατάται ή να απατά τους άλλους σχετικά με τις ελληνογερμανικές σχέσεις και γενικότερα

Μάρτιος 7th, 2010 Comments off

Διαβάστε προσεκτικά τις δύο επιστολές, που στάλθηκαν με αφορμή τις γερμανικές επανορθώσεις και ερμηνεύουν στην ουσία τους τις σχέσεις της Γερμανίας με την Ελλάδα και γενικότερα.

Ανοιχτή επιστολή

Προς την

Κυρία Γκεζίνε Λετς (Gesine Letzsch)

του κόμματος Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ στην ομοσπονδιακή βουλή της Γερμανίας

Κοινοβουλευτική εκπρόσωπος και αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας τους κόμματος Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ στη Γερμανική Βουλή

Platz der Republik

11011 Berlin

Όποιος σπέρνει μίσος ανάμεσα στους λαούς, αυτός απεργάζεται την καταστροφή είτε του ενός είτε του άλλου είτε και των δύο μαζί.

Όποιος δεν καταλαβαίνει ότι αυτό το μίσος καλλιεργούν ανάμεσα στους λαούς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αυτός υπηρετεί εκών άκων αυτές τις δυνάμεις.

Αξιότιμη κ. Γκεζίνε Λετς, Read more…

Υποτέλεια και κόμματα στην Ελλάδα

Σεπτέμβριος 26th, 2009 Comments off

ipoteliaΜια επίκαιρη ανάλυση με αφορμή της εκλογές της 4ης Οκτωβρίου

Εύκολο είναι πια να κάνει κανείς τη διαπίστωση, ότι τα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα, δηλαδή Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο, τελούν  κάτω από το καθεστώς της υποτέλειας .

Υποτέλεια σε ποιον; Μας το αναλύει σε μια σημαδιακή του επισήμανση ο Ανδρέας Παπανδρέου σε λόγο που εξεφώνησε στις 29.9.1973 σε Σεμινάριο του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) στη Γερμανία.

Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», τονίζει επιγραμματικά ο Ανδρέας Παπανδρέου «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όλο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί ΄δημιουργική’ κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς. Read more…