Archive

Posts Tagged ‘Αγανακτισμένοι’

Δύο Ελλάδες

Ιούνιος 28th, 2011 Comments off

Ένα χρονογράφημα για τη σημερινή μέρα

Ενιάμισι το απόγευμα πήρα το δρόμο με τα πόδια (ορειβάτης και αγανακτισμένος ων)1 για την Πλατεία Συντάγματος.

Πέρασα σκόπιμα από παραδρόμους για να διαπιστώσω και επαληθεύσω ή διαψεύσω μια θεωρία μου περί την ελληνική κοινωνία και τη διαστρωμάτωσή της. Δηλαδή για να καταλάβετε το πρόβλημα που με απασχολεί βασανιστικά είναι το εξής:

Είμαστε ακόμη η κοινωνία των δύο τρίτων ή του ενός τρίτου; Και λέω ακόμη, γιατί πριν από την οικονομική κρίση σαφώς και ήμασταν η κοινωνία των δύο τρίτων, λόγω πολυποίκιλης και παντοειδούς παραοικονομίας. (πελατειακές σχέσεις, αρπαχτές, κλεψιές, απατεωνιές και λοιπά και λοιπά, που χρειάζονται πολλές κόλλες (τι λέω! Μάλλον τόμοι) για να απαριθμηθούν.

Το θέμα δεν είναι, αν είμαστε διεφθαρμένοι και αν τα εν οίκω ουκ εν δήμω. Το πρόβλημα είναι ποιοι είναι αυτοί που διέφθειραν την ελληνική κοινωνία.

Είναι απλούστατα οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Είναι βασικά όλες οι κυβερνήσεις μετά την μεταπολίτευση, αλλά και όλα τα άλλα κόμματα που λόγω συμμετοχής στο φαγοπότι με δανεικά μετείχαν πλουσιοπάροχα ή λόγω ανικανότητας να το αποτρέψουν. Είναι και ήταν οι τριακόσιοι της Βουλής. Άντε να υπάρχει εδώ κι’ εκεί καμιά εξαίρεση. Ας την ψάξει κάποιος με το φανάρι του Διογένη.

Επανέρχομαι όμως στο κυρίως θέμα, δηλαδή στο ερώτημα: Είμαστε ακόμη η κοινωνία των δύο τρίτων ή του ενός τρίτου;

Η δική μου άποψη και επειδή δεν συνηθίζω να λαϊκίζω και να εξαπατώ τουλάχιστον τον εαυτό μου είναι ξεκάθαρη: Είμαστε ακόμη η κοινωνία των δύο τρίτων, αλλά μπαίνουμε με αργό ή γρήγορο ρυθμό να γίνουμε η κοινωνία του ενός τρίτου. Δηλαδή για να το κάνω λιανά. Τα δύο τρίτα των Ελλήνων πολιτών δεν ξέρουν ακόμη λόγω παραοικονομίας τι έχουν. Τώρα αρχίζει και λιώνει το λίπος, όπως σαρκαστικά, αλλά και με καταφανή μελαγχολία ομολογώ.

Θα μου πείτε γιατί. Απλούστατα: Στο μόνο και μοναδικό πράγμα που ο Γιωργάκης είχε δίκαιο είναι η φράση του ότι «λεφτά υπάρχουν». Όμως δεν μας διευκρίνισε ποιοι τα έχουν και που υπάρχουν. Η απάντηση είναι απλή επίσης. Ποιοι κατέχουν τα 600 δισεκατομμύρια των Ελλήνων που βρίσκονται στις τράπεζες στο εξωτερικό; Πώς επαίρονται οι Άγγλοι μεσίτες ότι κάνουν χρυσές δουλειές σε ακίνητα με Έλληνες πελάτες σε καιρό κρίσης; Φυσικά είναι και άπειρες παρόμοιες περιπτώσεις.

Λεφτά υπάρχουν φυσικά για όσους έχουν καταληστέψει αυτόν τον τόπο και όχι μόνο μένουν ατιμώρητοι, αλλά οι ίδιοι θα είναι οι πρώτοι που θα καταληστέψουν την «πατρίδα» τους, με τα διάφορα μνημόνια και μεσοπρόθεσμα προγράμματα πάλι. Τώρα παρέα με τους ξένους.

Αυτά τα κόμματα που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν τα ψήφισε και τα ψηφίζει ο ελληνικός λαός και είναι ακόμη γύρω στο 70% .

Θα μου πείτε γιατί. Γιατί οι δημοσκοπήσεις έδειξαν και δείχνουν ότι και τα δύο κόμματα της δικομματικής εξουσίας αποτελούν το 40 με 44%. Εκείνοι που απέχουν είναι βέβαια διαφόρων κατηγοριών, αλλά η πλειοψηφία είναι οι αδιάφοροι, που είναι ματσωμένοι και προτιμούσαν να πιούνε τον καφέ τους στην καφετέρια ή να φάνε τον αγλέορά τους στην ταβέρνα, παρά να παν να ψηφίσουν. Μας κάνει σύνολο: Γύρω στο 70%. Δηλαδή τα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας. Αντε τώρα να κατεβαίνει σταδιακά το ποσοστό έως ότου δημιουργηθεί η κοινωνία του ενός τρίτου και ίσως με τον καιρό και λιγότερο.

Αυτή είναι η πάσα αλήθεια. Ο λόγος είναι απλός, απλούστατος. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, (πανέξυπνος ων) προκειμένου να βγαίνει στην εξουσία χρησιμοποίησε μια πολύ μελετημένη και αποτελεσματική μέθοδο:

  1. Να εφαρμόσει με δανεικά ένα καταναλωτικό μοντέλο, που θα αποκτήνωνε την ελληνική κοινωνία, πράγμα που πέτυχε και σαν πετυχημένο μοντέλο το εφάρμοσαν απαξάπαντες μετά και
  2. Να ισοπεδώσει το πολιτιστικό επίπεδο του Έλληνα προς τα κάτω, πράγμα που επίσης πέτυχε και το ακολούθησαν και απαξάπαντες μετά απ’ αυτόν.

Με τον τρόπο αυτό γουρουνοποιήθηκε η ελληνική κοινωνία, χωρίς να γίνεται διάκριση σε χρώματα, κόκκινα, πράσινα, γαλάζια, ροζ κ.λπ. Ο προλετάριος ήθελε να γίνει μικροαστός ή αστός και ο μικροαστός να γίνει μεγαλοαστός. Και ω του θαύματος τα κατάφεραν οι περισσότεροι.

Έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και προχωράμε ολοταχώς στα χειρότερα.

Με την έννοια αυτή ο Νέο – Έλληνας είναι ο αμαθής ή ημιμαθής νεόπλουτος Έλληνας, που τον ενδιαφέρει ο εαυτός του και τσιμέντο να γίνει η Ελλάδα. Όμως οι ίδιοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους περί της πατρίδας και χύνουν και κροκοδείλια δάκρυα γι’ αυτήν. Μπορεί όμως και όχι.

Όμως ξέφυγα πάλι από το χρονογράφημά μου. Συνεχίζω λοιπόν. Περνώντας τους παραδρόμους και ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά (το έκανα συνειδητά, γιατί δεν ήταν φευγαλέα και αδιάφορη η ματιά μου), διαπίστωνα συνεχώς ότι όλα τα μαγαζιά, δηλαδή καφετέριες, ταβέρνες, εστιατόρια κ.λπ ήταν καταγέμιστα. Δεν απόρησα φυσικά, γιατί το ήξερα. Και για να πω και του στραβού το δίκαιο, κάπου ένιωσα δυστυχώς και ικανοποίηση (κατά βάση και πεποίθηση δεν είμαι τέτοιος τύπος), γιατί και τώρα για μια πολλοστή φορά επιβεβαιωνόταν η θεωρία μου.

Τέλος πάντων έφθασα κάποια στιγμή στην Πλατεία Συντάγματος, όπου βρέθηκα σε έναν άλλο κόσμο. Παλμός και οργή και πολύ νεολαία. Με χαροποίησε. Και λέω πάλι μέσα μου. Μέσα στην Πλατεία άλλος κόσμος. Έξω από την Πλατεία παντελώς διαφορετικός.

Τότε είπα: Πραγματικά εδώ έχουμε να κάνουμε με δύο Ελλάδες.

Τελικά, ενώ οι διαμαρτυρίες των αγανακτισμένων ήταν τελείως ειρηνικές η αστυνομία κατά τακτά διαστήματα έριχνε χημικά για να διαλύσει τάχα τους διαδηλωτές. Όμως εμείς ξαναγυρνούσαμε με πρησμένα τα μάτια πάλι στις θέσεις μας.

Γιατί το έκαναν αυτό, αφού ήξεραν ότι δεν θα είχε αποτέλεσμα; Απλούστατα. Δεν το έκαναν για μας. Εμάς δεν μας τρόμαζαν. Μάλιστα το χαζεύαμε και λιγάκι, έτσι για να έχουμε και λίγη διασκέδαση μέσα στη μαύρη μαυρίλα, που πλάκωσε τον τόπο.

Δεν το έκαναν για μας. Το έκαναν για τον υπόλοιπο κόσμο, που θα ήθελε να κατέβει στο σύνταγμα και ήθελε να τον τρομοκρατήσει για να μην κατέβει. Και το πέτυχε, γιατί δεν υπήρχε πολύς κόσμος αυτή τη φορά (παλμός και αποφασιστικότητα μεγάλη) όμως λίγος κόσμος σχετικά.

Αργά το βράδυ πήρα πεζός πάλι (για ταξί δεν μου φτάνουν τα χρήματα. Τα λεφτά υπάρχουν, αλλά…) για το Νέο Ψυχικό, κάνοντας αυτή τη φορά έναν μεγαλύτερο στατιστικό γύρο. Είδα πια τα μαγαζιά όχι γεμάτα, αλλά οι πελάτες να στέκονται όρθιοι γιατί δεν υπήρχαν καρέκλες να καθίσουν, για να απολαύσουν αμέριμνοι, ανενόχλητοι και οχλοβοούντες από ευχαρίστηση: Καταλαβαίνετε τώρα τι εννοούσα με τις δύο Ελλάδες.

ΥΓ. Το έγραψα μόλις γύρισα και σας το προσφέρω φρέσκο πριν μπαγιατέψει.

Καλήν όρεξη!

Και κάτι ακόμη, να μην το ξεχάσω. Αν βαρυστομαχιάσετε, μη στενοχωριέστε. Υπάρχει μέθοδος θεραπείας.

Σας συμβουλεύω, αν μου επιτρέπετε, για να κρατήσουμε και τα προσχήματα: Ή πάρτε κόνιο ή καλύτερα ελάτε αύριο το βράδυ να ξεράσετε μπροστά και απέναντι από τη Βουλή.

Θα ήταν το καλύτερο φάρμακο, όσοι νιώθετε φαρμακωμένοι.

Και ένα τελευταίο, αλλά αυτή τη φορά πραγματικά τελευταίο και χωρίς μιζέρια, για τώρα τουλάχιστον:

Μπράβο στην κόρη του Λοϊζου και πάλι μπράβο! Για να διαβάσετε την επιστολή της Μυρσίνης Λοϊζου πατήστε εδώ.

Αυτό θα πει αξιοπρέπεια!

1 Βλέπετε οι εργατοπατέρες για να εμποδίσουν τον κόσμο να πάει στην Πλατεία Συντάγματος, δεν οργάνωσαν ορισμένα δρομολόγια. Εγώ είμαι ορειβάτης και στο κάτω κάτω της γραφής έκανα και εξάσκηση. Ο υπόλοιπος κόσμος που ήθελε να πάει;

Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: «Αποχαιρετισμός στα όπλα»

Ιούνιος 9th, 2011 1 comment

Για να διαβάσετε το άρθρο: «Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: Αποχαιρετισμός στα όπλα» κάντε κλικ στον ακόλουθο σύνδεσμο:

Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: «Αποχαιρετισμός στα όπλα».

Σχολιασμός:

Το κείμενο που μόλις διαβάσατε είναι πολύ διδακτικό. Έχει μόνο μερικά αρνητικά και παραπλανητικά που προσπαθούν να παγιδεύσουν τους αφελείς και ημιμαθείς.

Αφού αναλύει τα αδιέξοδα των αυθόρμητα «αγανακτισμένων» πολιτών στις πλατείες, οδηγεί τον αναγνώστη σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα με τις προτάσεις που καταθέτει, αφού ως πανάκεια αναφέρει τα κόμματα, τα συνδικάτα, την ταξική πάλη κ.λπ., δηλαδή τις συντεχνίες που συνετέλεσαν μαζί με την καθεστηκυία τάξη στην υποδούλωσή μας στην Τρόϊκα.

Το σωστό είναι αυτό που διακηρύττουμε εμείς: Δηλαδή ένα Παλλαϊκό, Πανεθνικό Μέτωπο, με προμετωπίδα τον πατριωτισμού,που δεν το θέλουν οι συντεχνίες των κομμάτων και των συνδικάτων.

Όσο για τα τελευταία η θέση μου είναι ότι ποτέ πια δεν πρέπει να ακούσουμε τις εντολές των συνδικάτων και των κομμάτων για απεργίες, που κατοχυρώνουν τα προνόμια των γραφειοκρατικών κομματαρχών, των εργατοπατέρων και των συντεχνιών.

Μόνο, αν η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών καλέσει σε γενική πανελλαδική απεργία πρέπει να κατέβουμε στους δρόμους. Φτάνει πια η απάτη και η εκμετάλλευση των εργατοπατέρων και των συνδικάτων τους. Φροντίζουν μόνο για τα δικά τους προνόμια, βάζοντάς μας μπροστά ως ηλιθίους για να τα ενισχύουμε και από την άλλη να εκτονώνουμε το λαϊκό κίνημα.

Το μόνο αληθές είναι ότι χωρίς οργάνωση, όπως τόνισα και τονίζω επανειλημμένα, δεν μπορεί κανένα αυθόρμητο κίνημα να πράξει οτιδήποτε ουσιαστικό και αποτελεσματικό, δηλαδή δεν μπορεί να δημιουργήσει διέξοδο από το αδιέξοδο.

Θετικό είναι φυσικά ότι σε ένα κάποιο βαθμό και από διάφορες αφορμές αφυπνίστηκε ο κόσμος, όμως αυτό δε λέει τίποτε χωρίς μια στρατηγική που θα δώσει σωστό προσανατολισμό και μια αντίστοιχη δυναμική οργάνωση, το λεγόμενο ιστορικό υποκείμενο, που θα εφαρμόσει στην πράξη αυτή τη στρατηγική.

Με την έννοια αυτή και αφού εμείς λίγο πολύ διατυπώσαμε με τις διακηρύξεις του Μίκη Θεοδωράκη και αποδεχτήκαμε το περίγραμμα αυτού του δημοκρατικού πατριωτικού οράματος και των αρχώ ν του απομένει η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΜΙΑΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ, ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ.

Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι δεν υπάρχει ακόμη ώριμη ηγεσία. Αυτοί που πιστεύουν σε κάτι τέτοιο, πρέπει να ξέρουν ότι κανείς δεν ωριμάζει, αν δεν μετέχει τόσο στο διάλογο όσο και στις αποφάσεις. Η πραγματική δημοκρατία ωριμάζει τους πολίτες, όχι η καθοδήγηση από τα πάνω που δημιουργεί εντολείς και εντολοδόχους, καθοδηγητές και καθοδηγούμενους, αφέντες και δούλους.

Χωρίς αυτή την προϋπόθεση δεν πρόκειται να γίνει τίποτε απολύτως .Θα ακολουθήσει πάλι η απογοήτευση και η ήττα. Και αυτή τη φορά, μετά από 37 έτη μετά τη μεταπολίτευση, η απογοήτευση θα μας οδηγήσει στον καιάδα.

Αν δεν το αντιληφθεί αυτό ο Μίκης Θεοδωράκης, κι’ εδώ έχω τις αμφιβολίες μου, καθώς και η Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή και οι Σπίθες κι’ εδώ έχω τις αμφιβολίες μου, τότε η τύχη της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών είναι προδιαγεγραμμένη.

Μελετείστε παρακαλώ τις προτάσεις μου άλλη μια φορά για να συνειδητοποιήσουμε ποιες είναι οι ενδεδειγμένες λύσεις.

Αλλιώς, καλή είναι η εργασιοθεραπεία, αλλά αυτή μας οδηγεί στην ψευδαίσθηση ότι κάτι κάνουμε, τελικά όμως θα οδηγήσει στην πλήρη απογοήτευση και αδράνεια και στην ανάδειξη μιας αυθαίρετης και ανεξέλεγκτης εξουσίας από τη βάση, η οποία τελικά δεν θα καταλήξει πουθενά.

Δεν κάνω δίκη προθέσεων. Ο Μίκης είναι ένα μεγάλο, τεράστιο κεφάλαιο, αναμφίβολα, και απαραίτητο στην παρούσα φάση, τουλάχιστον δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον ορίζοντα, αν και υπήρχαν και άλλοι υποψήφιοι επαναστάτες, να παίξουν τον ίδιο ρόλο με τον Μίκη, αλλά η επαναστατικότητά τους έσβησε.

Ο Μίκης απέδειξε ότι συνεχίζει να παραμένει επαναστάτης. Όμως πρέπει να πούμε ότι ο Μίκης είναι κομμουνιστής και επειδή ποτέ οι κομμουνιστές δεν γαλουχήθηκαν και ζυμώθηκαν στις δημοκρατικές διαδικασίες, παρά τα λεγόμενα θεωρητικά (δες τη την ιστορία του ΚΚΕ και του Ζαχαριάδη και μην κάνετε σύγχυση με το ΕΑΜ και την ΕΔΑ, που αποτελούν εξαιρέσεις), υπάρχει ο άμεσος κίνδυνος της από τα πάνω καθοδήγησης, όπως συνήθισαν πάντοτε να πράττουν οι κομμουνιστές. Το παράδειγμα του Πάγκαλου, που ήταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας μαζί με τον Μίκη, μας προσφέρει τις «αποχρώσες ενδείξεις» όπως λένε και οι νομικοί, ότι το ίδιο μπορεί να επαναληφθεί και τώρα, (παράδειγμα προς αποφυγήν), αν πραγματικά δεν δημιουργηθεί ένα πραγματικά δημοκρατικό κίνημα στην πράξη και όχι στα λόγια.

Ανέκαθεν το μόνο διακύβευμα σε όλα τα κινήματα από καταβολής κόσμου ήταν το θέμα της δημοκρατίας (όχι της άμεσοδημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας, που ξαφνικά κάποιοι ανακάλυψαν όψιμοι δημοκράτες, που δεν γνωρίζω, αν ποτέ την πίστευαν ή την εφήρμοσαν οι ίδιοι),

Πάντοτε η πράξη αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Αλλιώς ισχύει ο υποκριτικός φαρισαϊσμός και ο απαξιωτικός λαϊκισμός.

Όλα τα κινήματα, (δεν μιλούμε για τα αρχηγικά και πελατειακά αστικά) και τα κομμουνιστικά κατά κύριο λόγο, που επαγγέλονταν την απελευθέρωση των λαών, κατήργησαν μέσω των γραφειοκρατικών μηχανισμών την δημοκρατία, που ήταν και μέσο και σκοπός, δηλαδή το μόνο μέσο απελευθέρωσης και ο μόνος στόχος, που θα οδηγούσε στην πραγματική απελευθέρωση, δηλαδή στην ελευθερία, που αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρώπινη αξία και αξιοπρέπεια. Η ζωή, για να αξίζει, αποτελεί ένα συνεχή απελευθερωτικό αγώνα τόσο προσωπικά όσο και κοινωνικά. Μοναδική προϋπόθεση η δημοκρατία.

Όλοι οι τύραννοι από δεξιά και αριστερά αυτήν καταργούσαν για να επικρατήσουν πάνω στους ανθρώπους και τις κοινωνίες και εφαρμόσουν την καταπίεση και εκμετάλλευση.

Ο Μίκης έχει τεράστια ιστορική ευθύνη να συντελέσει ώστε να δημιουργηθεί το ιστορικό υποκείμενο της απελευθέρωσης. Αν μπορούσα να το κάνω εγώ θα το έπραττα και δεν θα περίμενα τον Μίκη. Η εμβέλεια η δική μου και πολλών άλλων δεν μπορεί να συγκριθεί με του Μίκη.

Περιμέναμε με εγκαρτέρηση και ελπίδα κάποια στιγμή να ξεσηκωθεί ο πολίτης από τον καναπέ. Έγινε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Προσπαθήσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση να δημιουργήσουμε το ιστορικό υποκείμενο που θα αποτελούσε τον υποδοχέα αυτού του αυθόρμητου ξεσηκωμού, γιατί τον περιμέναμε, επειδή πιστεύαμε σ’ αυτό που διατύπωσε πολύ σωστά ο μέγας ιστορικός της Αριστεράς, ίσως και ο μόνος τι ο Έλληνας έχει μέσα του την αντιστασιακή φύση. Το λέει εξάλλου και το τραγούδι με το περίφημο: «Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις….». Όμως εξίσου είναι ιστορικά καταγεγραμμένο ότι οι ηγεσίες του πρόδωσαν πάντοτε, μα πάντοτε, το Λαϊκό Κίνημα και το οδήγησαν στην καταστροφή.

Τα περιθώρια τώρα στενεύουν ασφυκτικά, γιατί τώρα διακυβεύεται για πρώτη φορά η ύπαρξη του Ελληνισμού. Όποιος δεν το έχει συνειδητοποιήσει είναι εκτός πραγματικότητας.

Την κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε πρέπει πρώτα εμείς να την εφαρμόσουμε στους κόλπους μας, για να γίνει υπόδειγμα, πρότυπο και παράδειγμα και για τους άλλους.

Αν αυτό δεν γίνει τότε πραγματικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Η αστική ιδεολογία θα κυριαρχεί απόλυτα και θα δημιουργεί με τα τεχνάσματά της την απαραίτητη συναίνεση στο σύστημα, αυτό το σύστημα που καλούμαστε τάχα να αλλάξουμε.

Θα πρέπει λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι χρειαζόμαστε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, οργανωμένη, πειθαρχημένη, με αυστηρούς και δεσμευτικούς κανόνες για όλους από τη βάση ως την κορυφή. Και αυτήν τη δημοκρατία και σ’αυτήν τη δημοκρατία πρέπει να πειθαρχήσει πρώτος από όλους ο ίδιος ο Μίκης: Παράδειγμα και υπόδειγμα και πρότυπο.

Αυτά μου δίδαξε εμένα η θεωρητική και πρακτική εμπειρία μου στο κίνημα από το 1967, καταγεγραμμένη σε βιβλία και σε πάμπολλες αναλύσεις, μερικές από τις οποίες είναι αναρτημένες στο ιστολόγιό μου.

 

 

Τι πρέπει να προσέξουν οι αγανακτισμένοι πολίτες!

Ιούνιος 5th, 2011 1 comment

Στην πολύ πετυχημένη αναφορά του Τάκη Μίχα «Πού ήσουν Αγανακτισμένε;«, θα ήθελα να προσθέσω και μερικά ακόμη σημεία σε όσα σωστά αναφέρει, γιατί ο λαϊκισμός και η υποκρισία περίσσεψαν σ’ αυτόν τον τόπο. Χωρίς αυτοκριτική δεν υπάρχει σωτηρία. Αλλά ποιος είναι τόσο επαναστάτης για να την κάνει. Γιατί πραγματικά πρέπει να είσαι επαναστάτης για να κάνεις αυτοκριτική.

Έχει γενική εφαρμογή το απόφθεγμα των αθάνατων ημών προγόνων, που δεν άφησαν τίποτε να μην έχει ειπωθεί έως σήμερα:

Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν.

(Το ήθος όλης της πολιτείας είναι το ίδιο με αυτό αυτών που την κυβερνούν)

Ισοκράτης

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας είχε πει ήδη το 1985 ότι το κράτος δεν έχει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις και όχι, όπως αναφέρει επανειλημμένα ο κ. Κώστας Μπέης, το 1989.

Όταν εσύ (και/ή οι γονείς σου)  κατανάλωνες  12% πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ, ενώ το εισόδημά σου ήταν 5% κάτω του μέσου όρου και η  παραγωγικότητα της εργασίας σου  20% χαμηλότερη;

Το ανωτέρω ισχύει για τα δύο τρίτα των Ελλήνων, δηλαδή για όσους διόρισε και ευνόησε το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.

Όλοι αυτοί «οι μη προνομιούχοι» ευνοημένοι από το καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης με πρωτεργάτη τον Ανδρέα Παπανδρέου (επί Ανδρέα φάγαμε ψωμί, εννοώντας ότι έφαγαν το ψωμί των επόμενων γενεών και των παιδιών μας) και οδήγησαν τον Έλληνα στην αποχαύνωση και την αποκτήνωση, δεν ξέρουν ακόμη τι έχουν λόγω πελατειακών σχέσεων και παραοικονομίας (αρπαχτής).

Τώρα αρχίζει και δημιουργείται η κοινωνία του ενός τρίτου, Τώρα αρχίζει και λιώνει το λίπος που συσσώρευσαν όλοι «οι μη προνομιούχοι» ληστοσυμμορίτες του συστήματος και όσοι εντάχθηκαν από αριστερά και δεξιά σ’ αυτό. Το ένα τρίτο που δεν είχε μπει στο φαγοπότι (δεν τα φάγαμε όλοι μαζί) από την οικονομική εξαχρείωση βρίσκονται στο στάδιο της βιολογικής επιβίωσης. Ποιοι έβγαλαν τα 600 δισεκατομμύρια στην Ελβετία και ποιοι Έλληνες αγοράζουν στο Λονδίνο σήμερα εν μέσω κρίσης ακίνητα για να διαιωνίζουν τα κλεψιμέα τους; Οι μεσίτες στο Λονδίνο, όπως παρουσιάστηκε δημοσίως κάνουν χρησές δουλειές με Έλληνες.

Όταν εσύ (και/ή οι γονείς σου) άρχισες να παίρνεις σύνταξη στα 55 σου παίρνοντας το σκανδαλώδες  ποσοστό του 96% των μέσων αποδοχών και επιβαρύνοντας το ΑΕΠ με 13,5% –ενώ αντίστοιχα οι “μη αγανακτισμένοι” μαλάκες στις χώρες του ΟΟΣΑ άρχιζαν να παίρνουν σύνταξη στα 63, έπαιρναν μόλις το 61% των αποδοχών τους και επιβάρυναν το ΑΕΠ με 10%;

Όταν εσύ(και/ή οι γονείς σου) είχατε στήσει την μεγάλη φιέστα των απεργιών την δεκαετία του 80 υπονομεύοντας έτσι την ανταγωνιστικότητα της χώρας; Σύμφωνα με στοιχεία  του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας  κατά την περίοδο 1976-1988 χάθηκαν, εξαιτίας νομίμων απεργιών και μόνο 0,36 εργάσιμες μέρες ανά 1 εκατομμύριο κατοίκων στην Ελλάδα έναντι 0,06 στις ΗΠΑ και 0,14 στην Ιταλία και την Ισπανία.

Όταν ο Ανδρέας έπαιρνε το δημόσιο χρέος της Ελλάδας στις αρχές της δεκαετίας του 80 στο 20% και το ανέβαζε μέσα σε μια δεκαετία σε 80%;-το μεγαλύτερο μέρος του οποίου δαπανήθηκε όχι σε επενδύσεις αλλά για τους μισθούς και συντάξεις των «πρασινοφρουρών » με τους οποίους γέμισε το δημόσιο;

Όταν  Παγκόσμια Τράπεζα κατέτασσε την Ελλάδα 81η από 202 χώρες στην πάταξη της διαφθοράς και  η Διεθνής Διαφάνεια την ταξινομούσε το 2009  σαν την χώρα με τον πιο διεφθαρμένο δημόσιο τομέα μεταξύ των EΕ-27;

Αν το είδωλο του Ανδρέα Παπανδρέου δεν το γκρεμοτσακίσει ο ελληνικός λαός από το βάθρο του, τότε δεν υπάρχει σωτηρία. Οι γελοίοι της Αριστερής Πρωτοβουλίας του ΠΑΣΟΚ, που μας περνάνε για ηλίθιους, (μάλλον έχουν δίκαιο, αφού το τολμούν), γέμισαν την Αθήνα από αφίσες, που πλήρωσε το ΠΑΣΟΚ, για να αναδείξουν τον άξιο ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου, σε αντίθεση, υποτίθεται, με τον σημερινό. Read more…