Archive

Archive for the ‘Π.Α.Κ. – ΠΑΣΟΚ’ Category

Συνειδησιακό πρόβλημα ή καριέρα;

Οκτώβριος 21st, 2011 Comments off

Με αφορμή το «συνειδησιακό πρόβλημα» της κ. Βάσως Παπανδρέου

Επανειλημμένα εκφράζεται από στελέχη του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο), τον τελευταίο καιρό, η επικαλούμενη δυσκολία τους, να ψηφίζουν «για τελευταία φορά» κ ά θ ε φ ο ρ ά, τα επαίσχυντα νομοσχέδια της κατοχικής κυβέρνησης της Ελλάδας υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου, γιου αυτή τη φορά της δυναστείας του πατρός Ανδρέα Παπανδρέου και εγγονού του Γεωργίου Παπανδρέου, με την επίκληση και προβολή του «συνειδησιακού προβλήματος». (υπήρξαν φυσικά και άλλες δυναστείες ως γνωστόν και ας ευχηθούμε κάποτε να εξαφανιστούν και να μην εμφανιστούν καινούργιες).

Ήταν πραγματικά να λυπάσαι την κ. Βάσω Παπανδρέου να «συνθλίβεται» κυριολεκτικά !!! κάτω από το βάρος του συνειδησιακού της προβλήματος, γεγονός που κοντεύει να δημιουργήσει και σε μάς το ίδιο πρόβλημα, για συμπαράσταση στην ίδια και σε όλους αυτούς που θέλουν σώνει και καλά να μας σώζουν στο διηνεκές, έως πια να μην υπάρχει δυνατότητα σωτηρίας λόγω εξαφάνισης μας από το προσκήνιο της ιστορίας, εφόσον δεν τους στείλουμε εμείς στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, τουλάχιστον.

Ας μιλήσουμε όμως τη γλώσσα της αλήθειας: Υπάρχει πραγματικά συνειδησιακό πρόβλημα, που αφορά την ευθύνη απέναντι στο κοινωνικό σύνολο ή απλώς είναι πρόβλημα αμαύρωσης της υστεροφημίας ορισμένων καιροσκόπων σοσιαληστών και όχι μόνο (επαναλαμβάνω).

Το έπαιζαν με το αζημίωτο επαναστάτες και τώρα, ως ακροδεξιοί νεοφιλελεύθεροι, θέλουν να ξεπλυθούν συνειδησιακά απέναντί στον ελληνικό λαό στην «κολυμπήθρα της λησμοσύνης» τρόπον τινά, για τα διαρκή και όχι στιγμιαία εγκλήματα που διέπραξαν και διαπράττουν ακόμη, με την ανοχή δυστυχώς του ελληνικού λαού, ενώ πριν διατηρούσαν το φωτοστέφανο του «επαναστάτη»

Τώρα αυτή η υστεροφημία τους διακυβεύεται. Γιατί και πλούτη απέκτησαν σε βάρος μας και εξουσία και αξιώματα, χωρίς και να το αξίζουν. Αυτό είναι το πρόβλημά τους. Και φυσικά το φέρουν βαρέως. Γιατί, ενώ το έπαιζαν σωτήρες, τώρα αποδεδειγμένα πλέον είναι οι νεκροθάφτες του ελληνικού λαού.

Το πρόβλημά τους στην ουσία είναι πώς θα τους δοξάζουν εκείνοι, που σήμερα ή αύριο θα είναι ήδη νεκροί!

Εδώ είναι το ερώτημα και η απάντηση είναι καθαρή και ξάστερη.

Όλους αυτούς που προφασίζονται συνειδησιακά προβλήματα ένα και μόνο τους ενδιέφερε και τους ενδιαφέρει: Η καριέρα τους και μόνο και τα προνόμια που τους έχει εξασφαλίσει και τους εξασφαλίζει ακόμη το ανάλγητο αυτό σύστημα (το αντιλαϊκό και νεοταξικό) που υπηρετούν συνειδητά σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Τον ελληνικό λαό τον είχαν και τον έχουν ΓΡΑΜΜΕΝΟ, σε απλά και κατανοητά ελληνικά!

Όμως αυτό το πράττουν οι περί ου ο λόγος, γιατί πιστεύουν ότι ο ελληνικός λαός εύκολα ξεχνάει και επιπλέον είναι τόσο ηλίθιος, ώστε είναι πανεύκολο να τον ξεγελάσουν με κάποια δόση ελαφρού ή βαρέως «συνειδησιακού προβλήματος»;

Είναι αλήθεια τόσο ηλίθιος ο ελληνικός λαός και τόσο πωρωμένος, ώστε να τον φτύνουν κατάμουτρα και να λέει ότι βρέχει;

Αυτό είναι το άλλο ερώτημα!

Την απάντηση δε σας την δίνω μασημένη. Καλό είναι να το σκεφτεί ο καθένας σε αντιπαράθεση με τη συνείδησή του, (μιας και μιλάμε για συνειδησιακά προβλήματα), αν του έχει μείνει ακόμη τσίπα, που λέει πάλι ο λαός σε απλά και κατανοητά ελληνικά.

Υστερόγραφο: Για τη Βάσω Παπανδρέου και την καριέρα της, βλέπε:

Δαμιανός Βασιλειάδης, Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2008, σ. 378 -380.

Υπόψη ότι παραιτήθηκα από το ΠΑΣΟΚ το 1977, καταγγέλλοντας τον Ανδρέα Παπανδρέου τότε για ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΦΡΑΣΕΟΛΟΓΊΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΉ, όταν σύμπας ο ελληνικός λαός από την αριστερά έως την δεξιά τον εξυμνούσε (και τον εξυμνούν πολλοί ακόμη) Βλ. στο ιστολόγιό μου και τα άρθρα μου: Ο Ανδρέας Παπανδρέου: Ο αρχιτέκτονας της διαφθοράς και ολετήρας της Ελλάδας, μέρος πρώτο και δεύτερο.

Έγκλημα και ατιμωρησία

Σεπτέμβριος 18th, 2011 Comments off

Ένα οργουελιανό σενάριο για την ελληνική νεολαία

Στην Ελλάδα έχει ενσκήψει μία επιδημία που η θεραπεία της χρειάζεται ριζικές λύσεις, αλλιώς η επιδημία αυτή θα αφανίσει την ελληνική κοινωνία.

Πρόκειται για τη φυγή της μορφωμένης, δυναμικής ελληνικής διανόησης στο εξωτερικό, για το άνθος της ελληνικής νεολαίας, προς αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης από την ανεργία την ανέχεια, την ανασφάλεια, την μιζέρια και τα ποικίλα άλλα αδιέξοδα που αποκλείουν κάθε άλλη διέξοδο εκτός από τη φυγή.

Ήδη έχουν αναχωρήσει τα τελευταία, χρόνια λόγω όλων αυτών των πολυποίκιλων αδιεξόδων, πάνω από ένα εκατ. Έλληνες: το πιο ζωντανό και δυναμικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Αυτός ο ρυθμός λόγω της παρατεταμένης κρίσης, όπου δεν φαίνεται φως στο τούνελ, αντίθετα μόνο σκοτάδι και η προοπτική είναι για περισσότερο σκοτάδι, θα αυξηθεί κατακόρυφα στο άμεσο μέλλον.

Μου θυμίζει η περίπτωση αυτή την φυγή όλης της διανόησης από το Ανατολικό Βερολίνο, όπου οι ανατολικοί έφευγαν κατά δεκάδες χιλιάδες από τον «κομμουνιστικό παράδεισο» της Ανατολικής Γερμανίας στην «καπιταλιστική κόλαση». Γι’ αυτό και οι Ανατολικογερμανοί έχτισαν το τοίχος και τα συρματοπλέγματα, μήπως και καταφέρουν με τη βία να ανακόψουν αυτό το ρεύμα.

Τότε είχαν κατακλύσει την Δυτική Γερμανία χιλιάδες γιατροί, μηχανικοί, επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων κ.λπ. Φυσικά πρόλαβαν να φύγουν πριν κτιστεί το τοίχος. Όσοι αποπειράθηκαν να φύγουν μετά, διακινδύνεψαν τη ζωή τους. Αρκετοί άφησαν τα κουφάρια τους στα συρματοπλέγματα ή τα υπόγεια τούνελ, προσπαθώντας απελπισμένα να δουν λίγη » καπιταλιστική κόλαση» πριν πεθάνουν.

Στην Ελλάδα τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει. Θα συμβεί το ίδιο φαινόμενο, χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος της αφαίρεσης ζωής. Απλώς θα αποδυθούν οι «φυγάδες» σε μια προσφυγιά με ένα αβέβαιο μέλλον, ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους, όπως λέει ο λαός. Για την άσπλαχνη πατρίδα που τους ρίχνει στους πέντε ανέμους, χωρίς καμία προστασία.

Το τραγικό είναι, και εδώ έγκειται το έγκλημα, θα ματώσει αυτός ο τόπος, έως ότου πια εξαντληθεί τελείως. Γιατί υπάρχει επιπλέον και επιδεινώνεται το πρόβλημα, λόγω κρίσης και σε έναν άλλο τομέα που συνήθως μένει εκτός προσοχής: Την υπογεννητικότητα. Πώς θα φτιάξει άλλος οικογένεια σε ένα τέτοιο αδιέξοδο ζόφο; Πώς θα γεννήσει παιδιά και θα τα αναθρέψει; Με τι εχέγγυα; Read more…

Ώδινεν όρος και έτεκε μυν

Ιούνιος 17th, 2011 Comments off

ώδινεν όρος και έτεκε μυν1

Σε προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο: «Τα ποντίκια εγκαταλείπουν το πλοίο του ΠΑΣΟΚ», έκανα λάθος στις εκτιμήσεις μου, εκφράζοντας την πεποίθησή μου ότι πολλοί θα εγκαταλείψουν το ΠΑΣΟΚ, προβλέποντας την επερχόμενη κατάρρευσή του.

Τελικά οι βουλευτές (βολευτές στην κυριολεξία) του ΠΑΣΟΚ προτίμησαν για την εξυπηρέτηση των καθαρά ιδιοτελών προσωπικών τους συμφερόντων να ξεπουλήσουν την πατρίδα, για την οποία δήθεν κόπτονται οι περισσότεροι. Δεν είναι φυσικά οι μόνοι.

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η φθορά της συνείδησης τους μπορούσε να φτάσει σε σημείο να μην αντιλαμβάνονται πια απολύτως τίποτε εκτός από το προσωπικό τους συμφέρον, κι’ ας αφανίζεται ο τόπος.

Ο εξανδραποδισμός τους και η πώρωση της συνείδησής τους έφθασε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τους γίνει δεύτερη φύση ή μάλλον – για να κυριολεκτώ -αυτή η ίδια η φύση τους.

Δεν είναι σε θέση πια λόγω διαφθοράς να αντιληφθούν το καταστροφικό έργο ενάντια στη χώρα μας που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας. Είναι πια επικίνδυνοι και γι’ αυτό το λόγο.

Το μόνο που απομένει είναι να εκδιωχθούν από την κυβέρνηση και την εξουσία με όποιον τρόπο είναι δυνατόν. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να τους αφήσει στην προδοτική τους συμπεριφορά. Πρέπει να αντιδράσει εγκαίρως, πριν είναι αργά.

Ήδη βρισκόμαστε στο παρά πέντε και τα σημάδια της καταστροφής κυρίως στα εθνικά θέματα είναι οφθαλμοφανή.3

Την εξέλιξη αυτή είχα επισημάνει ήδη με την παραίτησή μου από το ΠΑΣΟΚ το 1977, καταγγέλλοντας τότε τον Ανδρέα Παπανδρέου και την ηγετική του ομάδα, ότι πρόδωσε τις αρχές της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη και τα όνειρα και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού.

Στην παραίτησή μου, που πήρε τη μορφή βιβλίου, σε ένα σημείο αναφέρω τα εξής προφητικά: «Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, τα πρώτα αχνάρια, τις πρώτες αμυδρές ενδείξεις ότι ακολουθούμε λαθεμένη τακτική, άρχισα ν’ αποκτώ με το κυνήγι των παλαιοκομματικών και τη μέθοδο που ακολουθούσε το κίνημα τότε… Από κει και πέρα μου ήταν τελείως ξεκάθαρο ότι ακολουθούμε καθοδική πορεία… Και δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά απολύτως ένδειξη ότι ο κατήφορος αυτός θα σταματήσει».4 Αυτά για το ΠΑΣΟΚ τότε.

Έτσι όπως τα έγραψα τότε, δηλαδή στην παραίτησή μου το 1977, έτσι εξελίχτηκαν τα πράγματα στην πατρίδα μας έκτοτε.

Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ( η φαντασία μου και η ανεξάρτητη και ανιδιοτελής κριτική μου σκέψη δεν μπορούσε να φθάσει σε τέτοιο επίπεδο) ότι ο κατήφορος αυτός θα έφθανε έως το σημείο αφανισμού της πατρίδας μας, όπως προγραμματίστηκε συνειδητά από τον Ανδρέα Παπανδρέου και προγραμματίζεται επίσης συνειδητά από τον υιό του Ανδρέα Παπανδρέου Γιώργο Παπανδρέου και την οικογένειά του. Read more…

Το δίλημμα του Γιώργου Παπανδρέου: Υποταγή στην Τουρκία ή το Ισραήλ;

Μάρτιος 18th, 2011 Comments off

Πολλοί αναλυτές, αναφερόμενοι στην ακατανόητη πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μιλούν για ανεπάρκεια, για λάθη, για παραλήψεις, για ανικανότητα κ.λπ., θεωρώντας ότι η πολιτική που ακολουθεί ο Γεώργιος Παπανδρέου δεν έχει σχέση με μια συνειδητή πολιτική σχεδιασμένης υποτέλειας και εξυπηρέτησης συμφερόντων που αποφασίζονται από εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας και κυρίως από την «φίλη και σύμμαχο» Αμερική.

Βασικά πρόκειται για την εφαρμογή συγκεκριμένων εντολών που στο παρόν στάδιο αλληλοσυγκρούονται μεταξύ τους. Εξ’ ου και το δίλημμα του πρωθυπουργού.

Για να το διατυπώσουμε απλά και κατανοητά. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση, εξαπατώντας συνειδητά τον ελληνικό λαό, για να εφαρμόσει τα γεωστρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ, με στόχο τον πλήρη έλεγχό της. Ο έλεγχος αυτός είναι δυνατός μόνο, αν η Ελλάδα γίνει προτεκτοράτο της περιφερειακής ιμπεριαλιστικής δύναμης που ακούει στο όνομα Νέο – Οθωμανική Τουρκία.

Η πολιτική που ασκεί η κυβέρνηση στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό, την άμυνα, το μεταναστευτικό, την εξωτερική πολιτική και σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, κυρίως απέναντι στην Τουρκία, υπηρετεί αυτόν τον στρατηγικό στόχο. Το σχέδιο αυτό υλοποιείται σταδιακά και μελετημένα ώστε να μη γίνει απόλυτα συνείδηση από τους Έλληνες «Νεοραγιάδες», που η διαφθορά, που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, έχει αλλοτριώσει. Η αλλοτρίωση αυτή οφείλεται φυσικά στην καταναλωτική «αποκτήνωση» του Έλληνα που προώθησαν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις με δανεικά. Read more…

Ανδρέας Παπανδρέου: Ο αρχιτέκτονας της διαφθοράς

Ιανουάριος 16th, 2011 5 Σχόλια

[poll id=»4″]

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού, ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) και του ΠΑΣΟΚ (Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος)1

Η σημερινή διαφθορά στην Ελλάδα δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Έχεις βαθιές τις ρίζες της στο παρελθόν.

Η σημερινή δραματική κατάσταση της πατρίδας μας είναι άμεσα συνυφασμένη με την πολιτική που εφάρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο απίστευτο και φανταστικό και αν φαίνεται αυτό. Έχω γράψει πολλά βιβλία και πολλές αναλύσεις για να εξηγήσω το φαινόμενο αυτό, αλλά συνήθως βρίσκομαι μπροστά σε ένα απροσπέλαστο τείχος, που έχτισαν οι διαπλεκόμενοι εξωθεσμικοί παράγοντες (οι λεγόμενοι κατά το λαϊκόν «νταβατζήδες», εντός και εκτός Ελλάδας).

Όμως χωρίς την αποκαθήλωση από το βάθρο του, δεν πρόκειται η Ελλάδα να βγει από την βαθιά και πολυποίκιλη κρίση που την διαπερνά σ’ όλους τους τομείς και σ’ όλα τα επίπεδα. Γιατί σε τελευταία ανάλυση η κρίση δεν είναι πρωταρχικά οικονομική και πολιτική, ή μάλλον δεν είναι καν οικονομική ή πολιτική, αλλά καθαρά πολιτισμική και ακούει στο όνομα «δ ι α φ θ ο ρ ά», δηλαδή κατάπτωση των ηθικών αξιών μιας κοινωνίας.

Αυτήν την διαφθορά καλλιέργησε συνειδητά και επέβαλε πανούργα ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να πετύχει την κατάκτηση και τη νομή της εξουσίας, ως αυτοσκοπού.

Το ερώτημα είναι: Είναι δυνατό μια πολιτική προσωπικότητα να μπορεί να προξενήσει γενικά μια τόσο μεγάλη καταστροφή; Η απάντηση: Μόνη της ασφαλώς όχι. Αλλά μόνη της, εφόσον πρόκειται για εξαιρετική προσωπικότητα -δεν έχει σημασία προς το καλό ή το κακό- μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και τους συσχετισμούς εκείνους, που θα την οδηγήσουν στην επιτυχία του σκοπού της.2

Οι μεγάλες προσωπικότητες στην ιστορία είχαν αυτή τη δύναμη και τη δυναμική. Σε ένα βαθμό και στο μέγεθος της Ελλάδας ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν μια τέτοια προσωπικότητα. Κατάφερε να σαγηνέψει από τη μια και να ελέγξει από την άλλη έναν ολόκληρο λαό και να θεμελιώσει τις μετέπειτα αρνητικές εξελίξεις. Ακόμη και τα θετικά μέτρα (π.χ. η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης κ.λπ) χρησιμοποιήθηκαν σκόπιμα για την εξυπηρέτηση της μοναδικής του επιδίωξης, δηλαδή της εξουσίας ως αυτοσκοπού. Γι’ αυτό και κάποιος ισχυρίστηκε ότι ή Ελλάδα θα ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα, χωρίς την παρουσία του Ανδρέα Παπανδρέου. Read more…

Μαζί τα φάγατε! Δεν τα φάγαμε κ. Πάγκαλε, μαζί!

Νοέμβριος 8th, 2010 Comments off

Ο «κυρίαρχος» λαός απεφάνθη. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7.11.2010 ο δικομματισμός θριάμβευσε. Τα δύο κόμματα εξουσίας έφθασαν μαζί περίπου το 70% των ψήφων. Δηλαδή τα δύο τρίτα του εκλογικού σώματος.

Θα ξεκινήσουμε την ανάλυσή μας κάνοντας αναφορά σε έναν θριαμβευτικό τίτλο, για την ήττα του δικομματισμού, που δημοσιεύει ο Γιώργος Καραμπελιάς στην εφημερίδα «Ρήξη».

Ο επιθανάτιος ρόγχος της μεταπολίτευσης

Στον δήμο της Αθήνας η αποχή ξεπέρασε το 55%, στη Θεσσαλονίκη το 46%, στην Αττική το 45% και στο σύνολο της επικράτειας το 40%, ενώ στην περιφέρεια Αττικής οι «εκλεκτοί» των δύο μεγάλων κομμάτων δεν ξεπέρασαν το 45% και οι δύο μαζί. Παράλληλα, τα άκυρα–λευκά –η ενεργός απόρριψη– έφτασαν το ιστορικό ρεκόρ του 9%! Σύνολο απόρριψης 50%!

Δυστυχώς οι εύλογες ευχές μας δεν αποτελούν ανάλυση της σκληρής πραγματικότητας, την οποία, θέλουμε δε θέλουμε, πρέπει να παραδεχτούμε.

Γι’ αυτό και η δική μου σταθερή θέση: Βλέπω την πραγματικότητα, όπως είναι, δε συμβιβάζομαι μαζί της και προσπαθώ να την αλλάξω.

Αν υπολογίσουμε ότι όσοι απείχαν από τις εκλογές με μέσο όρο 40% ανήκουν κατά μεγάλη πλειοψηφία στο ΠΑΣΟΚ, σε μικρότερο ποσοστό στη Νέα Δημοκρατία και το υπόλοιπο είναι οι αδιάφοροι, που δεν νοιάζονται για τίποτε, τότε μπορούμε να πούμε ότι ο το «μονοκομματικό κράτος» του δικομματισμού κατήγαγε περιφανή νίκη, σε αντίθεση με όλες τις επικρατούσες απόψεις, ότι ο δικομματισμός υπέστη ήττα.

Τα δύο τρίτα λοιπόν περίπου της αποχής αποτελούν δυνητικούς ψηφοφόρους των δύο κομμάτων εξουσίας και ενισχύουν αντικειμενικά, είτε το θέλουν είτε όχι οι απέχοντες της κάλπης, τα δύο κόμματα. Ούτε λίγο ούτε πολύ ένα 80% των εκλογέων, εξασφαλίζουν τα κόμματα αυτά, με αυτούς τους υπολογισμούς.

Δεν μπορούμε κάποιον, ο οποίος προτιμά να παίζει τάβλι ή να πίνει άνετα τον καφέ του και να μην πάει να ψηφίσει, να τον χαρακτηρίσουμε συνειδητοποιημένο πολίτη. Η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων ανήκει στην κατηγορία όσων είναι βολεμένοι με το σύστημα και δεν έχουν πρόβλημα, κυρίως οικονομικό ή όσων πιστεύουν ότι στο μέλλον θα βολευτούν, όπως πριν.

Βασικά πρόκειται για τα δύο τρίτα του ελληνικού λαού που ασπάζεται αυτό το κομματικό κράτος και εγκρίνει, παρά την πανθομολογούμενη «γκρίνια» του την πολιτική των δύο κομμάτων εξουσίας, με μία λέξη την πολιτική του μνημονίου. Ουσιαστική διαφορά των δύο δεν υπάρχει, γι’ αυτό μιλάμε για «μονοκομματικό κράτος» του δικομματισμού. Διαφορά υπάρχει μόνο στην τακτική.

Συνεπώς ο δικομματισμός καλά κρατεί, παρ’ όλη την παγκόσμια και εσωτερική κρίση.

Το τεράστιο ερώτημα που αναφύεται είναι: Πώς εξηγείται ένα τέτοιο φαινόμενο, που είναι αδύνατο να το συλλάβει κανείς με οποιαδήποτε λογική; Και όμως υπάρχει εξήγηση.

Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε την απάντησή μας. Read more…