Archive

Archive for the ‘Πολιτική’ Category

Αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης και τις δυνατότητες διεξόδου

Μάρτιος 6th, 2017 Comments off

Όταν οι άνθρωποι επιθυμούν κάτι, συνηθίζουν να στηρίζονται στην άλογη ελπίδα, ενώ εκείνο που είναι αντίθετο προς την επιθυμία τους, το αποδιώχνουν από τη σκέψη τους με αυθαίρετους συλλογισμούς

                                                                                    Θουκυδίδης, (Ιστορία, Δ΄, 108)

Οι Έλληνες ζουν με ψευδαισθήσεις, τις οποίες δεν θέλουν να αποβάλουν, θεωρώντας λανθασμένα ότι έτσι γλυτώνουν από το πρόβλημα που τους βασανίζει. Δεν θέλουν να αντικρίσουν την αλήθεια κατάματα. Προτιμούν ως παρηγοριά το απατηλό ψεύδος. Αναζητούν τις αιτίες εκεί που δεν υπάρχουν, γιατί έτσι τους βολεύει, γεγονός ωστόσο που δεν αποτελεί λύση.

Το ζήτημα της Ελλάδας, πρέπει να το καταλάβουμε καλά, δεν είναι πρωταρχικά οικονομικό ή καθαρά οικονομικό, ώστε να μας το λύσουν οικονομολόγοι ή κάποιοι θαυματοποιοί. Με αυτή την έννοια δεν είναι θέμα ευρώ ή δραχμής, ωσάν να είναι πανάκεια. Είναι απλό. Και στην δραχμή να ήμασταν και να μην υπήρχε η ευρωζώνη και να μην υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα καταλήγαμε εδώ που καταλήξαμε, με την πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά από τα κόμματα και τους πολιτικούς, αλλά και τον λαό που άγεται και φέρεται απ’ αυτούς κατά το του Ισοκράτους: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν».

Η βασική αιτία είναι το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσε το πολιτικό σύστημα μετά την μεταπολίτευση, με μια λέξη: τα κόμματα και οι πολιτικοί, που κυβέρνησαν την Ελλάδα. Δηλαδή τα δάνεια που πήραν οι μεταχουντικές κυβερνήσεις και τα σκόρπισαν, υπερχρεώνοντας την χώρα. Χωρίς την υπερχρέωση δεν θα υπήρχε η κρίση.

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι πρωταρχικά πολιτικό. Φαίνεται ότι η πολιτική εξουσία είναι η πηγή και η αιτία της κρίσης, γιατί αυτή είναι, που καθορίζει τα πάντα σ’ ένα κράτος, ακόμη και τον πολιτισμό μιας χώρας. Βασικά όλες μα όλες του τις λειτουργίες και σε όλους τους τομείς. (Παιδεία, υγεία, παραγωγή και λοιπά και λοιπά). Η οικονομία (ευρώ ή δραχμή) είναι το αποτέλεσμα της κρίσης και όχι η αιτία. Μάλιστα θα έλεγα ότι το πρόβλημα πέρα από την πολιτική είναι πολιτιστικό, γιατί οι αρχές και αξίες που διέπουν την πολιτική των κομμάτων εξουσίας είναι εκείνες ρυθμίζουν και τις πολιτικές τους. Στην ουσία πρόκειται για πάλη ανάμεσα σε δύο ιδεολογίες. Από την μια η ιδεολογία του εθνομηδενισμού, δηλαδή της κατάργησης του έθνους –κράτους και από την άλλη η διατήρηση του με όλες τις αξίες που ένα έθνος αντιπροσωπεύει για την επιβίωση και την προκοπή του.

Στη συνέχεια είναι πολιτιστικό, δηλαδή πρόβλημα διαπλοκής και διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας από τα κόμματα που άσκησαν πολιτική εξουσία και από την κατά καιρούς αντιπολίτευση που εντάχθηκε συνειδητά σ’ αυτό το μοντέλο της κατανάλωσης, χωρίς παραγωγή. Η πολιτική, μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς, κατάφερε να οδηγήσει την χώρα στο χείλος του γκρεμού, γιατί μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς πέτυχε να χειραγωγήσει την ελληνική κοινωνία. Σε τρίτη θέση έρχεται η οικονομία, ώστε το πρόβλημα από πρόβλημα πολιτικής και πολιτικών να γίνει οικονομικό με μέσο το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο, δηλαδή το οικονομικό μοντέλο που βασίστηκε στα δανεικά. Το παρασιτικό όμως αυτό μοντέλο, που οδήγησε στην καταστροφή, επαναλαμβάνουμε, δεν το υλοποίησε η οικονομία η ίδια, ωσάν να ήταν κάποια πολιτική εξουσία, αλλά η πολιτική και οι πολιτικοί. Με την έννοια αυτή το πρόβλημα δεν θα μας το λύσουν οι οικονομολόγοι, γιατί δεν είναι θέμα τεχνοκρατικό, όπου έχουν λόγο οι οικονομολόγοι, ούτε οι ακαδημαϊκοί.

Η πολιτική εξουσία δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές στους οικονομολόγους, να αναπτύξουν το άλφα ή βήτα οικονομικό μέτρο ή να το ακυρώσουν, με βάση τις πολιτικές αποφάσεις.

Το είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου, που παρεμπιπτόντως είναι ο βασικός ολετήρας της Ελλάδας, ο οποίος ως πολιτικός και όχι ως οικονομολόγος «στραγγάλισε» κυριολεκτικά και την οικονομία, αλλά ισοπέδωσε τα πάντα προς τα κάτω. Όταν φτάσαμε στο απροχώρητο εξαιτίας του βασικά, είχε πει το περίφημο: «Η θα πρέπει να μειώσουμε  δραστικά το δημόσιο χρέος ή διαφορετικά το δημόσιο χρέος θα αφανίσει την Ελλάδα» (βλ. εφημ. «Ελευθεροτυπία, 23.6.2006). Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις! Εφάρμοσε όμως κάτι άλλο, που οδήγησε στην χρεοκοπία. Σε μια ερώτηση του καθηγητή Τζέιμς Πέτρας, ενός συνετού πατριώτη, όταν τον ρώτησε ότι εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα ο Ανδρέας Παπανδρέου απάντησε με τα εξής λόγια: «Η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας». (Βλ. Τζέιμς Πέτρας, Συνέντευξη στην εφημ «Αντιφωνητής», 5 Απριλίου 2010). Οπότε εφάρμοσε το καταστροφικό καταναλωτικό μοντέλο με δανεικά. Δεν ήταν η οικονομία που αποφάσισε γι’ αυτό, αλλά αυτός που είχε την πολιτική εξουσία, δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου και μετά φυσικά οι επίγονοί του, που ακολούθησαν το παράδειγμα και το υπόδειγμά του. Ας το «χωνέψουμε» κάποια στιγμή, για να ξέρουμε που πατάμε. Η μαρτυρία του Δημήτρη Κουλουριάνου, του πρώτου υπουργού οικονομίας του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ χαρακτηριστική:    

Όταν ήµουν υπουργός Οικονοµικών, είδα ότι το χρέος άρχισε να παίρνει διαστάσεις πολλαπλασιαστικές. Το 1981 το δηµόσιο χρέος έφθανε το 30% του ΑΕΠ – το 1989 ανήλθε σε 72% και σήµερα πλησιάζει το 170%. Το “προπατορικό αµάρτηµα” της υπερχρέωσης συνέβη τη δεκαετία του 1980… Οδήγησε όµως σε νοοτροπίες και πρακτικές που σήµερα θεωρούνται από πολλούς η αρχή των δεινών που υφίσταται τώρα η Ελλάδα.

[1] Ο Κουλουριάνος τελικά μιλάει για «νοοτροπίες και πρακτικές», που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σκόρπισε των πακτωλό των χρημάτων από τα ευρωπαϊκά ταμεία για την εξαγορά ψήφων, καταστρέφοντας παράλληλα την εγχώρια παραγωγή. Τον ενδιέφερε η εξουσία και τίποτε πέραν τούτου, όπως και τους επιγόνους φυσικά κατά το μάλλον ή ήττον. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα τόσο τραγικά. Ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, αλλά θα έλεγα της πολιτείας ολόκληρης χρειαζόταν κόπο, μόχθο, θυσίες, αξιοκρατία, τελικά ήθος και ανιδιοτέλεια, που θα είχαν ενδεχομένως κάποιο κόστος, το οποίο όμως δεν ήταν πρόθυμος να αναλάβει ο ίδιος και οι επίγονοί του, για να βάλουν υγιείς βάσεις τόσο στην κοινωνία, όσο και στην οικονομία, όσο και σε κάθε τομέα της λειτουργίας του κράτους.

Θα άλλαζε τίποτε στην καταστροφική πορεία, αν είχαμε κάτω από τις ίδιες συνθήκες, δραχμή, αντί για ευρώ; Όχι φυσικά, είναι η απάντηση. Μήπως η δραχμή μας έκανε στο παρελθόν ή θα μας κάνει στο μέλλον πιο ηθικούς; Πιστεύει κανείς σε μια τέτοια βλακεία;

Οι οικονομολόγοι δεν είναι εκείνοι που θα αποφασίσουν πώς θα βγούμε από τα αδιέξοδα. Τι να σου κάνουν οι οικονομολόγοι, αν η πολιτική εξουσία έχει αποφασίσει την υπερχρέωση της χώρας; Ακόμη και ο Αριστοτέλης τονίζει:  « … η ζωή είναι ενέργεια, όχι υλική δημιουργία. Άρα σκοπός της ζωής δεν είναι η κατασκευή, η παραγωγή αγαθών, αλλά η επιδίωξη της ηθικής, μέσω των υλικών αγαθών …». Συνεπώς δεν έχουν πρώτο λόγο για την προκοπή μιας κοινωνίας οι οικονομολόγοι, αλλά η ηθική των πολιτικών.  Read more…

Η μεγάλη απάτη της μεταπολίτευσης

Ιανουάριος 6th, 2016 Comments off

Με αφορμή το βιβλίο της Δήμητρας Λιάνη –Παπανδρέου: Η οργή του Ανδρέα

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού και ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, Γενικού Γραμματέα του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) Δυτικής Γερμανίας –Δυτικού Βερολίνου 1973-74, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, υπεύθυνου του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ) επί ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ, επιφορτισμένου για τη συγγραφή της 3ης του Σεπτέμβρη, στην οποία συνετέλεσε τα μέγιστα.

Παραιτήθηκε το 1977, διαπιστώνοντας οριστική απόκλιση της διακηρυγμένης θεωρίας από την πολιτική πρακτική του Κινήματος: Αριστερή φρασεολογία, δεξιά πολιτική πρακτική.

Για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό, παρά και χαρακτήρας

                                                                                                  Αλέξανδρος Δελμούζος

Εισαγωγή

Το πρόβλημα που τίθεται, σε οποιονδήποτε ασκεί κριτική, είναι το πρόβλημα της αντικειμενικής αλήθειας. Στην περίπτωση αυτή, για την προσέγγιση και κατοχύρωση της αλήθειας, παρεμβαίνουν δύο καθοριστικοί παράγοντες.

Πρώτος παράγοντας είναι ο χαρακτήρας εκείνου που ασκεί την κριτική, όπως λέει ο Δελμούζος, ένας από τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού, μαζί με τον Δημήτρη Γληνό και τον Μανώλη Τριανταφυλλίδη: Ανεξάρτητος κριτής μπορεί να είναι μόνο εκείνος που έχει ήθος και ανιδιοτέλεια, του οποίου η κρίση δεν επηρεάζεται από κανέναν παράγοντα, εκτός από την θέληση, με κάθε κόστος, για την ανακάλυψη της αλήθειας. Βασικά ανιδιοτέλεια και αλήθεια βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση. Πρέπει με μια φράση να είναι πλήρως ασυμβίβαστος και ανυποχώρητος με τις αδυναμίες και ιδιομορφίες του εαυτού του, καθώς και τις διάφορες επιδράσεις του περιβάλλοντος. Να είναι με μια λέξη και στην κυριολεξία ανεξάρτητος στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Αυτός είναι ο υποκειμενικός παράγοντας.

Ο δεύτερος είναι ο αντικειμενικός παράγοντας. Δηλαδή η διανοητική ικανότητα, οι γνώσεις και η εμπειρία (το μυαλό που λέει ο Αλέξανδρος Δελμούζος), που διαθέτει κάποιος, για να μπορεί να ανακαλύψει την αλήθεια. Εδώ τα πράγματα δεν είναι αυτονόητα. Βέβαια στην περίπτωση αυτή γίνεται μια θεωρητική αφαίρεση για λόγους μεθοδολογίας, γιατί τόσο ο υποκειμενικός όσο και ο αντικειμενικός παράγοντας είναι διαλεκτικά συνδεδεμένοι.

Έχω την εντύπωση, για να μην πω την βεβαιότητα, μιας και σκοπεύω να κάνω κριτική, ότι στην προκείμενη περίπτωση διαθέτω προσωπικά και εξασφαλίζω, σε επαρκή βαθμό τουλάχιστον, τον πρώτο παράγοντα σαν θέληση και στάση ζωής, βασισμένο και προσανατολισμένο σε κάποιες σταθερές αξίες, σε κάποια στερεή κοσμοθεωρία. Τον δεύτερο παράγοντα τον αφήνω σ’ εκείνους, που εξασφαλίζοντας οι ίδιοι τον υποκειμενικό σε ικανοποιητικό βαθμό, κρίνουν από τα γεγονότα που καταθέτω, την δυνατότητα σύλληψης της αλήθειας από μέρους μου. Κατά πόσο δηλαδή τα επιχειρήματα που παρουσιάζω με τον βαθμό της γνώσης και εμπειρίας που διαθέτω, ανταποκρίνονται στην αντικειμενική πραγματικότητα.

Στην δεύτερη αυτή περίπτωση, για να μπορέσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικός, θα επικαλεστώ, πέρα από την κατάθεση των δικών μου επιχειρημάτων, που ανταποκρίνονται στην δική μου συγκρότηση, γνώση και ικανότητα, που μπορεί να μην επαρκεί, και την συμβολή ανθρώπων που θεωρώ ότι διαθέτουν τόσο τις υποκειμενικές όσο και τις αντικειμενικές προϋποθέσεις σε ύψιστο βαθμό. Με τον τρόπο αυτό ενισχύω την δική μου επιχειρηματολογία και την δυνατότητα μεγαλύτερης εγγύησης να προσεγγίσω την αλήθεια, χωρίς φόβο αλλά με «πάθος».

Για να διαβάσετε όλοκληρο το κείμενο πατήστε εδώ.

 

Η πρόβλεψη για τη συμφωνία

Αύγουστος 10th, 2015 Comments off

Είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση, για μένα, ότι η συμφωνία ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους δανειστές θα γίνει και πολύ πιθανόν να ψηφιστεί την ερχόμενη Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2015. Η πρόβλεψη αυτή, όπως οι όλες οι προηγούμενες προβλέψεις μου, που έχουν επαληθευτεί από την πραγματικότητα, στηρίζεται σε δύο επιχειρήματα.

Το πρώτον ότι τα ψηφισθέντα προαπαιτούμενα, με την επέμβαση των Αμερικανών, έχουν προδιαγράψει την εξέλιξη της δανειακής σύμβασης ή του νέου μνημονίου, του τρίτου μνημονίου, που θα υπογραφεί.

Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι δεν ακούγεται καμία απολύτως παρέμβαση των Αμερικανών. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Αφού πίεσαν ασφυκτικά την Γερμανία, την Γαλλία και τις άλλες κυβερνήσεις, να κρατήσουν την Ελλάδα στο Ευρώ, όπως είχαν αποφασίσει, δεν χρειάζεται πια να παρέμβουν. Είναι βέβαιοι ότι η περαιτέρω πορεία είναι εξασφαλισμένη εκ των προτέρων και γι’ αυτό δεδομένη, οπότε δεν χρειάζεται καμία παρέμβαση. Η έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ σταματάει εδώ πέρα. Παρεμπίπτοντος θα ήθελα να τονίσω αυτό που είχε πει κάποτε ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Κανείς δεν γίνεται πρωθυπουργός στην Ελλάδα, αν δεν τον εγκρίνει η αμερικανική Πρεσβεία».

Θα ισχυριστεί κανείς εύλογα: Και που τα ξέρεις εσύ αυτά και πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι όλα αυτά τα δύσκολα και περίπλοκα θα γίνουν τόσο απλά. Η απάντησή μου είναι επίσης απλή: Έχω τις «απόρρητες» πηγές μου από το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων, τις οποίες δεν έχω κανένα πρόβλημα να φανερώσω: Τα πράγματα έχουν γίνει ως εξής: Παίρνει ο Ομπάμα την Μέρκελ και της λέει. «Άκου αγαπητή μου Μέρκελ, πες του Σόιμπλε να σταματήσει τα παιχνίδια με το 3ο και 4ο Ράιχ. Εμείς αποφασίζουμε για την γεωπολιτική και γεωστρατηγική πολιτική της Ευρώπης και της Ελλάδας φυσικά. Συνεπώς η Ελλάδα θα μείνει στην Ευρώπη. Τελεία και παύλα!

Οπότε του απαντάει η καγκελάριος Μέρκελ. Yes, Minister President!.

Παίρνει μετά τον Ολανανδρέα τηλέφωνο και του ανακοινώνει την απόφασή του με την Μέρκελ. Οπότε στον Ολαναδρέα επιτέλους του δίνεται η δυνατότητα να το παίξει πρωτεργάτης της συμφωνίας και να πάρει ρεβάνς από τους Γερμανούς, για τις συνεχείς ταπεινώσεις που υφίσταται. Τηλεφωνεί στον Τσακαλώτο και του ανακοινώνει ότι τα έχει κανονίσει όλα τα προαπαιτούμενα και δεν χρειάζεται να στενοχωριέται. Θα τα ετοιμάσει όλα αυτός και μόνο την υπογραφή του χρειάζεται να βάλει ο ίδιος. Μάλιστα του συνέστησε φιλικά (αυτό λένε οι «έγκυρες» πηγές μου) να μάθει καλύτερα ελληνικά στο μεσοδιάστημα, ώστε να μην ρεζιλεύεται στην ελληνική βουλή, ρωτώντας δεξιά και αριστερά πώς μεταφράζεται η άλφα ή βήτα λέξη από τα αγγλικά στα ελληνικά.
Τέλος παίρνει ο Ομπάμα τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα στο τηλέφωνο και του λέει: Άκου σύντροφε Αλέξη, (οι «απόρρητες» πηγές μου δεν μου λένε ακριβώς, αν τον αποκάλεσε σύντροφο ή απλώς κ. Τσίπρα, αλλά δεν έχει σημασία), τέρμα τα παιχνίδια με τον μπαρούφα Μπαρουφάκη και τον Παναγιωτάκη, που νομίζει ότι θα κάνει την επανάσταση, επειδή απλώς σηκώνει την γροθιά του στον αέρα, για επιστροφή στην δραχμή και τα τοιαύτα. Η Ελλάδα είναι δικό μας οικόπεδο και κάνουμε ότι θέλουμε. Η γεωστρατηγική και γεωπολιτική της θέση το υπαγορεύει αντικειμενικά. Θυμήσου τι είχε γίνει με τον άφρονα σταλινιστή σας ηγέτη Ζαχαριάδη, που ήθελε το οικόπεδο που λέγεται Ελλάδα να το δωρίσει στην Σοβιετική Ένωση και έγινε ο εμφύλιος. Αν δεν το θυμάσαι, γιατί ήσουν αγέννητος, σου το λέω εγώ. Την καταστρέψαμε την Ελλάδα. Τώρα αν δεν βάλλεται μυαλό και θέλετε σώνει και καλά να την οδηγήσετε στην Ρωσία του Πούτιν, θα την αφανίσουμε. Και έχουμε, δόξα το θεώ πολλούς τρόπους. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τα ίδια, όπως κάναμε στην Γιουγκοσλαβία. Έχουμε χίλιους δυο άλλους τρόπους να σας συνετίσουμε. Ας πούμε ότι βάζουμε έναν προβοκάτορα στην Πλατεία Συντάγματος μπροστά στις κάμερες να σκίσει το κοράνι. Σίγουρα θα τιναχτεί η Ελλάδα στον αέρα. Μπορεί όμως να σας στείλουμε όλους τους πυρομανείς της υφηλίου, αλλά και άλλους, (εύκολα βρίσκεις προθύμους για όλες τις δουλειές με τα αμερικάνικα ή αραβικά ή τούρκικα Ντόλαρς) να κάψουν την Ελλάδα απ’ άκρου εις άκρον. Συγκεκριμένα μάλλον θα έλεγα το 15αυγουστο. Αν δεν συμμορφωθείτε, τότε έχε υπόψη σου ότι μπορούμε να κόψουμε το κεφάλι το δικό σου, της οικογένειάς σου και τα κεφάλια των Ελλήνων, αν είναι απαραίτητο. Σ’ αυτό δεν πρέπει να έχετε καμία αμφιβολία. Να θυμάστε τον Καραμανλή για να έχετε μια ιδέα, αλλά και τι συνέβη στο Ιράκ, την Συρία κ.λπ. Να πεις μάλιστα στον Παναγιωτάκη, να μην μας κουνάει την γροθιά, γιατί θα του κόψουμε το δεξί χέρι και αν αποτολμήσει να σηκώσει και το αριστερό, θα χάσει και το αριστερό. Όσο για τον υπουργό σας της Εθνικής Άμυνας μήνυσέ του ότι εμείς θα κάνουμε με κάποιους τζιχαντιστές που θα στείλουμε την Ελλάδα ολόκληρη Κιούγκι και τότε θα δούμε ποιος θα περπατάει με τα τέσσερα.

Αν παρ’ όλα αυτά δεν συμμορφωθείτε, γιατί θέλετε να το παίζεται ανοήτως τζάμπα μάγκες, τότε θα βάλουμε Αλβανούς, Σκοπιανούς, ίσως τους Βούλγαρους, αλλά σίγουρα τους Τούρκους, να σας αλλάξουν τα φώτα. Ποιος θα μας εμποδίσει; Μήπως η Ρωσία. Ξεχάστε το. Ξεχάστε την Ρωσία, ξεχάστε τον αγωγό από την Ρωσία. Οπότε ο σύντροφος Τσίπρας είδε το φως το αληθινόν και είπε: Yes, Minister President! Read more…

Η γεωστρατηγική και γεωπολιτική θέση της Ελλάδας

Ιούλιος 30th, 2015 Comments off

Εισαγωγικό σημείωμα

Επειδή υπάρχει πλήρης σύγχυση για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, θα προσπαθήσω και από την δική μου πλευρά να αναλύσω ορισμένα φαινόμενα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, που είναι εκτός συζήτησης, γιατί έτσι βολεύει το σύστημα.

Θα ξεκινήσω με ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη, που πολλές φορές υπήρξε προφητικός:

 ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ

 Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,

με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,

λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε

για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο

τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.

Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο,

ψεύτικα ήταν τα μηνύματα

(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).

Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,

εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,

κι ανέτοιμους – πού πια καιρός – μας συνεπαίρνει.

Αυτά έγραφε ο ποιητής, που ανταποκρίνονται απόλυτα στην πραγματικότητα που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες σήμερα. Παρεμπιπτόντως πρέπει να τονίσω ότι ποτέ δεν έχω διαψευστεί στις προβλέψεις μου κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης.

Τα περισσότερα άρθρα αποτελούν κεφάλαια από διάφορα βιβλία μου ή προηγούμενες αναλύσεις, που δημοσιεύτηκαν στο διαδίκτυο, γιατί, για το σύστημα και τα υποτακτικά του, ήταν απαγορευμένα.

Θα ξεκινήσω στην παράθεση των κειμένων που θα λάβουν χώρα ανά δύο ημέρες, ξεκινώντας από σήμερα με μια διατύπωση που έχει την έννοια αξιώματος και αποτελεί την θέση της Αριστερής Πλατφόρμας: ΕΑΝ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ «ΣΥΜΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ» ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΩΡΊΑ ΤΟΣΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Οι προγραμματικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στην Θεσσαλονίκη και γενικότερα αποτελούν ένα πρόγραμμα παροχών, που έχει σχέση με το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο όλης της μεταπολίτευσης, (εκτός από τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης) που βασικά ισχυριζόταν ότι «λεφτά υπάρχουν», απλώς τα λεφτά αυτά ήταν δυστυχώς δανεικά. Μερικοί τα θεωρούσαν μάλιστα «δανεικά και αγύριστα». Τους διέψευσε όμως η σκληρή πραγματικότητα, που δεν έχει σχέση με ιδεοληπτικές φαντασιώσεις και βέβαια με την διεθνή και εσωτερική πραγματικότητα. Όλοι αυτοί από όλες τις ιδεολογικές κατευθύνσεις ζούσαν σε έναν κόσμο φανταστικό, εκτός τόπου και χρόνου και μάλλον θέλουν με την μέθοδο της φυγής, να συνεχίζουν να ζουν σ’ αυτόν τον ανύπαρκτο παραδεισένιο χρόνο και τόπο.

Όλα αυτά τα φαινόμενα πρόκειται στην σειρά των αναλύσεών μου να καταθέσω στο επόμενο χρονικό διάστημα. Μπορείς βέβαια, για να πω και το τελευταίο στο εισαγωγικό αυτό σημείωμα, να υπόσχεσαι στον καθένα λαγούς με πετραχήλια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι η πραγματικότητα.

Εκ προοιμίου ωστόσο δηλώνω καθαρά και ξάστερα και θα προσπαθήσω να αποδείξω με την παράθεση των αναλύσεών μου ότι τα μνημόνια και αντιμνημόνια δεν ήταν και δεν είναι το πρόβλημα της Ελλάδας, γιατί έτσι όπως πολιτευτήκαν τα κόμματα της μεταπολίτευσης, απαξάπαντα, δεν υπήρχε διαφυγή, δηλαδή θα τα υπέγραφαν, εκτός αν οδηγούσαν την χώρα στην πλήρη και οριστική καταστροφή. Κι’ αυτό επειδή όπως λεν διάφοροι στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Και πράγματι. Ο ένας δρόμος οδηγεί στην διέξοδο και ο άλλος στην καταστροφή. Το πρόβλημα λοιπόν είναι τι κάνεις για να βγεις απ’ αυτά. Με ευχολόγια φυσικά δεν γίνεται ούτε με «αριστερές ή δεξιές» φαντασιώσεις. Το βασικό πρόβλημα είναι η πρωτοφανής παρακμιακή μας πορεία από συστάσεως του ελληνικού κράτους, βασικά η παρασιτική μας νοοτροπία. Γιατί ο παρασιτισμός δεν εντρυφά μόνο στην οικονομία, αλλά κυρίως στα μυαλά μας. Η Ελλάδα στην μεταπολίτευση απετέλεσε ένα τεράστιο φρενοκομείο, όπως έλεγε ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος. Με αυτήν την έννοια τα φαινόμενα δεν μπορείς να τα εξηγήσεις πάντοτε με πολιτικούς ή οικονομικούς όρους, παρά με όρους της ψυχοπαθολογίας του Έλληνα. Read more…

Υποψήφιος βουλευτής στην Β΄ Αθηνών, συνεργαζόμενος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες

Ιανουάριος 11th, 2015 Comments off

Ανοιχτή επιστολή

στους απανταχού Ποντίους και Ποντιακούς Συλλόγους

Αγαπητοί συμπατριώτες,

απευθύνομαι σε σας να στηρίξετε την υποψηφιότητά μου, είτε είσαστε στην Β΄ Αθηνών, είτε έχετε φίλους και συγγενείς, που θα ήθελαν να ψηφίσουν έναν Πόντιο, που σε όλη του την ζωή και διαδρομή αγωνίστηκε για το καλό της πατρίδας του και συγχρόνως για λύση των κρίσιμων θεμάτων του Ποντιακού Ελληνισμού, αποδεδειγμένα στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια. Με παρούσα την ανθρωπιστική κρίση: ηθική, πνευματική, πολιτική, κοινωνική, εθνική, θεωρώ την παρεμβολή και συμβολή μου, στην υπέρβαση αυτής της πολυεπίπεδης κρίσης, πέραν από το μέτρο του δυνατού, απαραίτητη.

Υπήρξα ιδρυτικό στέλεχος της Ποντιακής Λέσχης Μονάχου στη Γερμανία και ως Γενικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης» στην Ελλάδα, συνέχισα τους αγώνες στα πλαίσια της κοινής μας προσπάθειας, κυρίως για την αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας, αλλά και γενικότερα την αναγνώριση της Γενοκτονίας όλων των Ελλήνων, ακόμη και της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γιατί πρέπει να υπάρχει κοινή προσπάθεια.

Ο πατέρας μου ήταν πέντε φορές πρόσφυγας. Έχω εκδώσει την βιογραφία του με τίτλο: Ο Λάμπον α σο Καρς ή Η Οδύσσεια ενός Ποντίου από τον Καύκασο.

Όσοι θέλετε να υπάρχει και μια άλλη ποντιακή παρουσία στην Ελληνική Βουλή, που αγωνίζεται για τα προβλήματα, που αφορούν τους Ποντίους και όχι μόνο, τους καλώ να εξετάσουν το κείμενο της υποψηφιότητάς μου και αποφασίσουν, κατά την κρίση που αρμόζει στην γνήσια παράδοσή μας, για τα δέοντα.

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Δαμιανός Βασιλειάδης

 

 

 

Εκλογές 2015. Υποψηφιότητα στην Β Αθηνών

Ιανουάριος 7th, 2015 1 comment

Αγαπητέ συμπατριώτη,

υποβάλλω υποψηφιότητα στην  Β΄ Αθηνών ως εκπρόσωπος των Πατριωτικών Δυνάμεων του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, συνεργαζόμενος με τους Ανεξάρτητους Έλληνες:

Σε αντίθεση με Έλληνες πολίτες που ακολουθούν προσωπική ή κομματική στρατηγική και τους διακρίνει ιδιοτέλεια, επιλέγω και στηρίζω μια ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, η οποία  δεν είναι ούτε δεξιά, ούτε αριστερή, ούτε εθνικιστική, ούτε διεθνιστική, αλλά καθαρά πατριωτική, γιατί συνδυάζει τα θέματα της Εθνικής Ανεξαρτησίας με τα κοινωνικά, δηλαδή τα εθνικά με τα οικονομικά.

Συνεργάζομαι με τα πατριωτικά κινήματα, στα οποία συγκαταλέγονται και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Η επιλογή σου θα καθορίσει τις εξελίξεις στην Ελλάδα, θετικές ή αρνητικές.

Αν θέλεις άξιους αντιπροσώπους (με ήθος και ανιδιοτέλεια) στην Βουλή, μάθε ότι ένας απ’ αυτούς είναι και o Δαμιανός Χ. Βασιλειάδης.

Κρίνε και πράξε!

Φωτογραφίες από το συνέδριο των ΑΝ.ΕΛ. με τα συνεργαζόμενα πατριωτικά κινήματα 22-23 Νοεμβρίου 2014