Archive

Archive for the ‘Νέος Φορέας’ Category

Πατριωτική συσπείρωση

Μάρτιος 11th, 2016 Comments off

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΡΧΩΝ

Ποτέ ο Ελληνισμός στην υπέρ τρισχιλιετή ιστορία του δεν αντιμετώπισε ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ όμοια με την σημερινή, στο βαθμό και την έκταση που η ιστορική συγκυρία της εποχής διαμορφώνει. Σήμερα δεν κινδυνεύει μόνον η εθνική ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας, αλλά η ίδια η ύπαρξή και επιβίωσή της (Αιγαίο, Θράκη, Μακεδονικό, Ήπειρος κ.α.), συνάμα και η ύπαρξη του Ελληνισμού  (Κύπρος, Βόρειος Ήπειρος κ.α.). Η απειλή δεν προέρχεται μόνο από εξωτερικούς κινδύνους, αλλά και από τον εκπατρισμό χιλιάδων νέων μας και όχι μόνο, από την  γιγάντωση του δημογραφικού προβλήματος κ.λπ.

Αναγκαία κατά συνέπεια είναι η ενεργοποίηση των δυνάμεων στα πλαίσια μιας ευρείας Πατριωτικής Συσπείρωσης, για τη δημιουργική αναμόρφωση και ανασυγκρότηση της χώρας σε όλα τα επίπεδα: ηθικά, πνευματικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτιστικά.

Δύο είναι οι πυλώνες, πάνω στους οποίους στηρίζεται ο αγώνας μας:

  1. Τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, δηλαδή τα εθνικά θέματα.
  2. Τα οικονομικά, κοινωνικά, παιδείας, πολιτικά και πολιτιστικά.

Αυτοί οι δύο στόχοι αποτελούν την εθνική στρατηγική, όπως τη διατυπώνει ο Παναγιώτης Κονδύλης: «Η εθνική στρατηγική δεν είναι ούτε “δεξιά” ούτε αριστερή”, ούτε “εθνικιστική”, ούτε “διεθνιστική”. Είναι τα πάντα, ανάλογα με τις επιταγές της συγκεκριμένης περίστασης. Αλίμονο στη χώρα και την πολιτική της ηγεσία, αν ερμηνεύει την συγκεκριμένη κατάσταση με “δεξιές” ή “αριστερές” προτιμήσεις».

Στο ανωτέρω πνεύμα εντάσσονται οι ακόλουθες αρχές:

1.Διαφύλαξη της Πατρίδας και του Ελληνισμού.

Πιστεύουμε στον δημοκρατικό πατριωτισμό. Οι εθνικιστικές, ρατσιστικές και σοβινιστικές  πρακτικές δεν έχουν καμιά σχέση με τον πατριωτισμό.

  1. Σεβασμός και στήριξη του θεσμού της Οικογένειας και των θρησκευτικών πεποιθήσεων του κάθε πολίτη, όπως αυτές προβλέπονται και καθορίζονται από το Σύνταγμα της Ελλάδας.

Σεβόμαστε και στηρίζουμε το θεσμό της οικογένειας γιατί θεωρούμε ότι είναι η βάση για μία σταθερά δομημένη και υγιή κοινωνία. Αποδεχόμαστε συνάμα την διαφορετικότητα των θρησκευτικών αντιλήψεων, μέσα σε πλαίσια αλληλοσεβασμού και προστασίας της προσωπικότητας ενός εκάστου.

  1. Προώθηση της κλασικής Ελληνικής παιδείας.

Προωθούμε τις αρχές της  ελληνικής παιδείας, πιστεύοντας ότι πλάθει συνειδητοποιημένους και υπεύθυνους Έλληνες πολίτες.

  1. Σεβασμός στις αρχές που εμπεριέχονται στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ

Πιστεύουμε στις διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες όπως διατυπώθηκαν στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και απαιτούμε τον σεβασμό στους κανόνες που θεσπίστηκαν στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και αφορούν στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών.

  1. Αληθινή και γνήσια Δημοκρατία

Αγωνιζόμαστε για μία  Πολιτεία  που θα σέβεται το Σύνταγμα , θα νομοθετεί και θα εφαρμόζει νόμους για την ευημερία  των πολιτών.

  1. Διακριτός και ουσιαστικός διαχωρισμός των τριών εξουσιών (Νομοθετικής, Εκτελεστικής, Δικαστικής)

Αξιώνουμε το διακριτό και ουσιαστικό διαχωρισμό των τριών εξουσιών (Νομοθετικής, Εκτελεστικής, Δικαστικής) γιατί είναι η βάση για την εύρυθμη λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.

  1. Κοινωνική ,πολιτική ευαισθητοποίηση και δικαιοσύνη.

Λειτουργούμε και ενεργούμε, αφουγκραζόμενοι τα προβλήματα και τις ευαισθησίες των συνανθρώπων μας και στηρίζουμε όλα τα μέτρα και τις δράσεις που στοχεύουν στην διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, στην προστασία των αδυνάτων, την κοινωνική δικαιοσύνη και την δημιουργία πνεύματος αλληλεγγύης και οικολογικής συνείδησης.

Βασιζόμενοι σε αυτές τις αναλλοίωτες και διαχρονικές αρχές και αξίες διακηρύσσουμε ότι οργανωτικά:

  1. Είμαστε κινήσεις πολιτών και συμμετέχουμε ως πρόσωπα που συντονίζονται με ανοικτές διαδικασίες (κάθετη και οριζόντια ενημέρωση), δίχως εγγραφές και διαγραφές. Οι πόρτες είναι ανοικτές για το δημοκρατικό πατριωτικό χώρο.
  2. Η διακριτή και διακριτική σχέση αλληλοσεβασμού και συνύπαρξης, δεν οδηγούν την ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ σε λογικές μετεξέλιξης σε κομματικό φορέα, αλλά σε εκλογική και κινηματική συμπόρευση με όλα τα πατριωτικά κινήματα διατηρώντας την ανεξαρτησία μας.
  3. Στους προβληματισμούς δεν υπάρχει αποκλεισμός σε κανέναν, ούτε φυσικά σε εκείνους που ανήκουν σε κόμματα ή οργανώσεις. Συστεγαζόμαστε και πραγματοποιούμε τις συσκέψεις της Πατριωτικής Συσπείρωσης, όπου μας δίνεται η δυνατότητα και δεν μας δημιουργεί εξαρτήσεις. Διατηρούμε αυστηρά την ανεξαρτησία μας.
  4. Οι συντονιστικές επιτροπές της Πατριωτικής Συσπείρωσης ανά γεωγραφική ενότητα της χώρας δεν είναι διοικητικά όργανα, αλλά συνεδριάζουν ανοικτά μπροστά σε όλους και αναλαμβάνουν την υλοποίηση των συλλογικών αποφάσεων. Δεν εκλέγονται αλλά ορίζονται και προκύπτουν από την εθελοντική προσφορά των στελεχών των κινημάτων. Δεν έχουμε ιεραρχία, πρόεδρο, γραμματέα κλπ μεταξύ των συντονιστικών επιτροπών, αλλά ισότιμη συμμετοχή όλων ανεξαιρέτως.

Οι ανωτέρω διακηρύξεις στόχο έχουν:

  1. Να είμαστε σε εγρήγορση, προκειμένου να αποτρέψουμε τους μεγάλους εθνικούς κινδύνους, που αντιμετωπίζει η χώρα σε όλα τα εθνικά και κοινωνικά μέτωπα. Οφείλουμε να είμαστε ευαίσθητοι δέκτες των μηνυμάτων της κοινωνίας και άμεσοι μετασχηματιστές της δράσης στην πολιτική συγκυρία, μέσω των ενωμένων δυνάμεων μας.
  2. Να προτάσσουμε όλα όσα μας ενώνουν, να έχουμε ανεξάρτητη κρίση και άποψη και να τροφοδοτούμε με ό,τι πιο χρήσιμο απορρέει από τη σχέση μας με τους πολίτες, σύμφωνα με το αριστοτελικό ρητό: «Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής».
  3. Να μετασχηματίζουμε το λαϊκό αίσθημα σε ορθή πολιτική πρόταση, που θα εξυπηρετεί αποκλειστικά το συμφέρον του ελληνικού λαού και έθνους.

Ενωμένοι, καλόπιστοι, υπεύθυνοι, ώριμοι, αποφασιστικοί, είμαστε σε θέση να επιτύχουμε τους σκοπούς μας: Να ανακτήσουμε και να εδραιώσουμε την Εθνική Ανεξαρτησία και την Λαϊκή Κυριαρχία στο πνεύμα της εθνικής στρατηγικής.

Έμπνευσή μας και οδηγός μας εν κατακλείδι είναι το ακροτελεύτιο  άρθρο του Συντάγματος: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
Για την Πατριωτική Συσπείρωση
Δαμιανός Βασιλειάδης, εκπαιδευτικός, συγγραφέας
Ηλεκτρ. Διεύθυνση: patriot_sispyr@yahoo.gr

 

 

Πανεθνικό – Παλλαϊκό Κίνημα

Ιανουάριος 2nd, 2014 Comments off

Βασικές ιδεολογικές και οργανωτικές αρχές ενός νέου πολιτικού Κινήματος

          

Gandi Πρώτα σε αγνοούν

  Μετά σε κοροϊδεύουν

  Μετά σε πολεμούν

  Μετά τους νικάς

             Μαχάτμα Γκάντι

                                                                             

 

 

Εισαγωγή

Η λανθασμένη πολιτική ανάγνωση του νεοφιλελευθερισμού πηγάζει από τα συστηματικά λάθη στο επίπεδο εννοιών και θεωριών

Γκρέγκορι Άλμπο[1]

Ο φιλόσοφος Αντισθένης είχε πει μια φράση που έχει την ισχύ αξιώματος και αφορά όλους τους ανθρώπους και τους φορείς που πρέπει να έχουν σαφή γνώση και επίγνωση των εννοιών και θεωριών που καθορίζουν την πρακτική τους δράση: Είχε διατυπώσει τη θέση, που λέει: «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις».[2] Σαφής ορισμός των εννοιών και θεωριών. Σύγχυση στις θεωρητικές αρχές συνεπάγεται σύγχυση και στην πράξη. Υπάρχει δηλαδή διαλεκτική σχέση μεταξύ τους, που μπορεί να διατυπωθεί και αντιθέτως. Δηλαδή σύγχυση στην πράξη, συνεπάγεται και σύγχυση στη θεωρία. Χωρίς την σωστή αξιολόγηση των εννοιών και θεωριών ελλοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος εφαρμογής μιας λανθασμένης και επιζήμιας πολιτικής, ακόμη και όταν υπάρχει αγαθή πρόθεση.

Είμαστε υποχρεωμένοι, αναζητώντας την αλήθεια των θεωριών και την πρακτική τους εφαρμογή στην αντικειμενική πραγματικότητα να ασχοληθούμε απαραιτήτως με τις σχετικές κοινωνικές θεωρίες.

Ένα Πανεθνικό – Παλλαϊκό Κίνημα προϋποθέτει αυτό το ξεκαθάρισμα των εννοιών και των θεωριών, με τις οποίες θα ασχοληθούμε στο παρόν κεφάλαιο, ξεκινώντας από τις έννοιες της παγκοσμιοποίησης, της Νέας Τάξης και της ταξικής πάλης.

Την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση δεν προωθούν μόνο τα αστικά κόμματα, αλλά και τα αριστερά ή κομμουνιστικά, όσο παράξενη και παράλογη κι αν φαντάζει μια τέτοια επιχειρηματολογία, η οποία παρ’ όλα αυτά βασίζεται αδιάψευστα στη μαρξιστική θεωρία.

Ο ίδιος ο Μαρξ είχε διατυπώσει αξιωματικά τη θέση ότι ο αστικός τρόπος παραγωγής αποτελεί προοδευτική εξέλιξη ενός κοινωνικού σχηματισμού. Ασφαλώς και η παγκοσμιοποίηση περιλαμβάνεται στους τρόπους παραγωγής του καπιταλισμού, ως ανώτερή του μορφή. Το τόνισε και ο μαρξιστής φιλόσοφος Κονστάντσο Πρέβε: «Είμαστε σε φάση μετάβασης από τη μια μορφή του καπιταλισμού σε μια άλλη μορφή του, γενικότερη και παγκοσμιοποιημένη. Περνάμε στον απόλυτο καπιταλισμό».[3] Ο ισχυρισμός αυτός βέβαια είναι υπερβολικός, εκφράζει ωστόσο την τάση προς την απόλυτη κυριαρχία του καπιταλισμού σήμερα.

Για να διαβάσετε τη συνέχεια του άρθρου πατήστε εδώ: Πανεθνικό – Παλλαϊκο Κίνημα



[1] Βλ. Γκρέγκορυ Άλμπο, «Ο νεοφιλελευθερισμός και η Αριστερά», Άρθρο του καθηγητή πολιτικής οικονομίας Γκρέγκορυ Άλμπο στο «Εντός Εποχής», της εφημ. «Αυγή», 24.2.2008.

[2] Το αρχαίο ρητό με τον παραστατικό αυτό τρόπο έκφρασης δηλώνει ότι η απαρχή της σοφίας είναι η επίσκεψη στους ορισμούς των εννοιών, στην ενασχόληση μαζί τους για τον ακριβή τους προσδιορισμό.

[3] Βλ. Κοστάντσο Πρέβε, Συνέντευξη στην εφημ. «Ελευθεροτυπία», στις 19.11.2011, με τίτλο: Περνάμε από μια φάση του καπιταλισμού σε μια άλλη».

Στοχασμοί για τη χάραξη εθνικής στρατηγικής

Δεκέμβριος 28th, 2013 Comments off

 

Εισαγωγή στην μέθοδο ανάλυσης.

Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης είχε διατυπώσει την μέθοδο έρευνας που εφάρμοζε ο ίδιος και που συνιστούσε και στους άλλους επιστήμονες ή όσους είχαν την επιθυμία να ασχολούνται επιστημονικά με τα θέματα της αντικειμενικότητας: «Ορθώς απορείν». Δηλαδή από μεθοδολογικής πλευράς πρέπει να αμφιβάλεις για τα πάντα, έως το ανυπόθετον, και να εφαρμόζεις την ανεξάρτητη κριτική σου σκέψη, αλλά και το ελεύθερο φρόνημά σου, να είσαι «απελεύθερος», για να αναλύεις την αντικειμενική αυτή πραγματικότητα.

Έκτοτε πολλοί μαρξιστές και μη αναγνώρισαν, ίσως μετά από πολλά εγκληματικά λάθη που έκαναν, την απλή αυτή μεθοδολογική αλήθεια. Ενώ πριν είχαν μια δογματική και ολοκληρωτική άποψη για πρόσωπα και πράγματα, ανακάλυψαν στο τέλος της ζωής τους συνήθως ότι όλη τους η ζωή και δράση ήταν ένα εγκληματικό λάθος. Σχετικά με τους αριστερούς αυτό αφορά κυρίως όσους εντάχθηκαν στον ολοκληρωτισμό του σταλινισμού. Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα από δηλώσεις «μετανοίας» ηγετικών διανοουμένων και στελεχών της Αριστεράς.

Ένα δεύτερο και σημαντικό χαρακτηριστικό εκτός από το «ορθώς απορείν» είναι και το πρόβλημα της κριτικής και αυτοκριτικής. Συνήθως οι αστοί και μικροαστοί αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, την κριτική και αυτοκριτική και την απωθούν στο υποσυνείδητό τους, αλλά κατά τον ίδιο τρόπο αποφεύγουν την κριτική και αυτοκριτική, όσοι είναι γαλουχημένοι και διακατέχονται και από τον σταλινισμό. Επειδή έχω την πεποίθηση ότι στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό είναι κυρίαρχο, ακόμη και σήμερα, καλυμμένο (καμουφλαρισμένο), γι’ αυτό θεωρώ ότι ο διάλογος και αντίλογος που διεξάγεται συνήθως είναι προσχηματικός και υποκριτικός. Με μια λέξη: Οι πραγματικοί και γνήσιοι δημοκράτες είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Κι αυτό χωρίς καμιά υπερβολή.

Τέλος για να έχεις ανεξάρτητη κριτική σκέψη πρέπει να έχεις αυτό που είπε ο εθνικός μας ποιητής Κάλβος: «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία», δηλαδή να έχεις «αποθέματα ψυχής».[1] Ένας δειλός (ή ένας θρασύδειλος) για παράδειγμα και ψεύτης μπορεί να γίνει και υποκριτής και όλα τα κακά της μοίρας του. Είναι δηλαδή επιπρόσθετα και θέμα ψυχοσύνθεσης και χαρακτήρα. Γι’ αυτό είχε πει ο μεγάλος δάσκαλος του εκπαιδευτικού δημοτικισμού Αλέξανδρος Δελμούζος ότι «για να κρίνεις πρόσωπα και έργα δεν χρειάζεται μονάχα μυαλό παρά και χαρακτήρας». Την αλήθεια αυτής της φράσης του Δελμούζου έρχεται να συμπληρώσει και ο Φρειδερίκος Νίτσε, που είπε ότι «πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια, γιατί δεν θέλουν να καταστρέψουν τις ψευδαισθήσεις τους».

Κατωτέρω, επειδή θεωρώ ότι η κριτική, με την οποία θα ασχοληθώ, έτσι όπως την προσδιόρισα πιο πάνω, έχει θετικό πρόσημο πάντοτε, προβαίνω στην κατάθεση των κατωτέρω σκέψεων, με την πρόθεση, ει δυνατόν, να συμβάλω σε έναν εποικοδομητικό και δημιουργικό διάλογο και αντίλογο. Να φανταστεί κανείς ότι ακόμη και η κακοπροαίρετη κριτική, για κάποιον που μπορεί να την αξιοποιήσει, έχει θετικό πρόσημο.

Δεν θεωρώ ότι αυτά που παραθέτω είναι πανάκεια. Και για να προλάβω τους κακοπροαίρετους με την καλή πρόθεση λέω αυτό που είχε πει κάποτε ο Παναγιώτης Κονδύλης, τον οποίο εκτιμώ για τη ανεξάρτητη και συγκροτημένη του σκέψη: «Απορώ, αν συμφωνεί κανείς μαζί μου». Φυσικά ήθελε να δηλώσει ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία, στην οποία έπρεπε να υποταχθούν ασυζητητί οι άλλοι.

Read more…

Το εξαρτημένο δικομματικό σύστημα στην Ελλάδα και η διέξοδος

Οκτώβριος 10th, 2013 Comments off

«Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», αναφέρει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 29.9.1973 σ’ ένα σεμινάριο του ΠΑΚ, «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όσο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί ΄δημιουργική’ κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς».[1]

Τι έχει αλλάξει από τότε, που ο Ανδρέας Παπανδρέου διατύπωνε αυτές τις σκέψεις και τι παραμένει, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές σήμερα, επίκαιρο από την αλήθεια αυτή, εκφρασμένη με τόσο σκληρό κυνισμό για την εποχή εκείνη;

Βρισκόμαστε και σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση ή υπάρχει διαφοροποίηση;

Έχει τεράστια σημασία η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί μπορούν να ερμηνεύσουν τόσο στην κατανόηση της πραγματικής πολιτικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, όσο και στην πολιτική εξέλιξη, η οποία μας περιμένει στο μέλλον. Read more…

«Ο θείος από την Αμερική»

Αύγουστος 9th, 2013 Comments off

Ζούμε ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα. Καμία αμφιβολία, όπως τότε και τώρα το κεντρικό ζήτημα για τις χώρες της Δύσης και κυρίως για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, είναι η Ρωσία.[1]Ας ανασκαλέψει κανείς την ιστορία του Ανατολικού Ζητήματος και θα το διαπιστώσει αμέσως

Όλη η στρατηγική των Αμερικανών στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου στρέφεται κατά πρώτον στον πλήρη και οριστικό αποκλεισμό της Ρωσίας από τις πηγές και τον έλεγχο των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου και κατά δεύτερο λόγο στην πλήρη απεξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο εγγύς και απώτερο μέλλον από το φυσικό αέριο και πετρέλαιο της Ρωσίας.

Όπως είχα αναλύσει στη μελέτη μου Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός το βασικό στρατηγικό όπλο παγκόσμια είναι η ενέργεια και η βάση της ενέργειας είναι και παραμένει ο μαύρος χρυσός, δηλαδή οι υδρογονάνθρακες.

Χώρες που ιστορικά και πολιτιστικά διατηρούσαν και διατηρούν επαφή με τη Ρωσία, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία, η Ελλάδα, η Κύπρος και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, μπήκαν κατά καιρούς στο στόχαστρο των ΗΠΑ και υπέστησαν καταστροφές. Αρκεί να θυμίσω ως πρώτο θύμα την Κύπρο με τον Μακάριο, τον λεγόμενο Κάστρο της Μεσογείου.

Η Κύπρος έπρεπε να διχοτομηθεί από τις τρεις νατοϊκές χώρες, Αγγλία, Τουρκία και Ελλάδα (δυστυχώς συνέργησε και η ελληνική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, λόγω αντικομουνισμού σ’ αυτό), για να μην υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος, αυτό το στρατηγικής σημασίας αεροπλανοφόρο στην καρδιά της Νοτιοανατολικής Μεσογείου με την ύψιστη στρατηγική σημασία, να περιπέσει στην επιρροή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και τώρα της Ρωσίας. Έπρεπε η Κύπρος να ελέγχεται απόλυτα από τη Δύση.

Ακολούθησε το Ιράκ, μετά αμέσως η πρώην Γιουγκοσλαβία, μετά η Ελλάδα με τον οικονομικό της στραγγαλισμό και την ακύρωση του αγωγού Νοβοροσίσκ, Μπουργκάς, Αλεξανδρούπολη, κατόπιν την ακύρωση συμφωνίας για την ΔΕΣΠΑ κ.λπ. Ασφαλώς και την Ελλάδα θα βομβάρδιζαν οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας», αν δεν ήταν στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ. Επέλεξαν όμως έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο, να την ελέγξουν: Το οικονομικό στραγγαλισμό και όχι μόνο.

Όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία. Ένας ήταν και είναι ο στόχος: Η Ρωσία. Ο αγωγός ΤΑΡ ελέγχεται απόλυτα από τη Δύση. Γι’ αυτό και εγκρίθηκε η κατασκευή του.

Οι ΗΠΑ ως καταρρέουσα αυτοκρατορία οικονομικά, αλλά στρατιωτικά ακόμη πανίσχυρη, την μόνη χώρα που φοβάται στον χώρο της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής είναι η Ρωσία. Γιατί η Ρωσία και είναι και θα αναπτυχθεί στο μέλλον ως η πιο ισχυρή στρατιωτικά χώρα του κόσμου, επειδή έχει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές για την υλοποίηση του σκοπού αυτού. Αν δεν είχε μεσολαβήσει το κομμουνιστικό καθεστώς, τώρα η Ρωσία θα ήταν αναμφισβήτητα η πρώτη οικονομικά και στρατιωτικά χώρα του κόσμου.

Τώρα που απεφάσισαν οι Αμερικανοί να βάλουν μπρος την αξιοποίηση του φυσικού αερίου και πετρελαίου στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, του Αιγαίου και του Ιονίου, για την προμήθεια της Ευρώπης με φυσικό αέριο και τον αποκλεισμό της Ρωσίας, θα ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις από τις ΗΠΑ, οι οποίες θα έχουν άμεσες επιπτώσεις για την Κύπρο και την Ελλάδα και για την περιοχή ολόκληρη.

Ποιες είναι αυτές οι κρίσιμες αποφάσεις. Πέραν του Σκοπιανού προβλήματος και ενός νέου σχεδίου Ανάν, που ήδη γνωρίζουμε ότι θα πιέσουν οι Αμερικανοί για λύση, εικασίες μόνο μπορούμε να κάνουμε για τον τρόπο που θα λυθούν τα προβλήματα που έχουν σχέση με το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο της περιοχής που περιγράφουμε. Read more…

Προβλέψεις και σενάρια για την κρίση και την έξοδο από την κρίση

Αύγουστος 4th, 2013 Comments off

Η σημερινή κρίση στην πραγματικότητα δεν ξεκινάει από το 2009 και δώθε.

Αυτή η κρίση που βιώνουμε τώρα με τόσο δραματικό τρόπο είναι η κορυφή του παγόβουνου, όπως συνηθίζουμε να λέμε, που αποτελεί το μικρό μόνο μέρος μιας «παγερής» αλήθειας που κρύβεται στο βάθος της ιστορίας. Η σημερινή κρίση έχει την προϊστορία της, που ξεκινάει από την αρχή της μεταπολίτευσης, επωάζεται και εκτρέφεται ως καρκίνος όλο αυτό το χρονικό διάστημα έκτοτε και καταλήγει στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, που ζούμε σήμερα.

Δεν προήλθε με άλλα λόγια ως «κεραυνός εν αιθρία», όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν οι διάφοροι επιτήδειοι, που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και συνείδηση, δηλαδή τα πολιτικά κόμματα και τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης, που κατέχουν οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι νταβατζήδες, που κόπτονται υποτίθεται στα ηλεκτρονικά μέσα που κατέχουν, υπέρ του «δύστυχου» Έλληνα, ενώ στην ουσία αποτελούν μαζί με τα χρεοκοπημένα και φαύλα πολιτικά κόμματα, τους κύριους υπαίτιους αυτής της καταστροφικής πορείας προς ίδιον όφελος.

Αυτά τα εξωθεσμικά λεγόμενα κέντρα, εντός και εκτός Ελλάδας, που οδηγούν με την γκεμπελική προπαγάνδα τους, να ψηφίζουν οι Έλληνες σαράντα χρόνια τώρα της καταστροφή τους.

Στο σημείο αυτό φυσικά υπεισέρχεται το πρόβλημα των υπαιτίων της κρίσης. Ποια δηλαδή είναι η ιεράρχηση των ευθυνών; Έχουν οι Έλληνες πολίτες την ίδια ευθύνη με όσους άσκησαν εξουσία όπως κόμματα, συνδικάτα, δημόσιοι οργανισμοί, ΜΜΕ κ.λπ. Έχουν λιγότερη αναλογικά, δεν έχουν καμία ευθύνη και ούτω καθεξής.

Το τελευταίο είναι ένα θέμα που θα το εξετάσουμε ξεχωριστά, παρ’ όλο που κατά καιρούς έχουμε κάνει ορισμένες επισημάνσεις, γιατί είναι πολύ σημαντικό, να κάνουμε έναν καταμερισμό ευθυνών. Σ’ αυτό ακούει κανείς επιχειρήματα και ευφυολογήματα μέχρι βαθμού παράκρουσης.[1]

Όμως εκ προοιμίου θα πρέπει να τονίσουμε ότι το ψάρι βρωμάει πρώτα από το κεφάλι. Και το «κεφάλι» είναι όσοι άσκησαν εξουσία είτε άμεσα είτε έμμεσα. Όσοι υπηρέτησαν αυτό το σύστημα, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, που μας οδήγησε εδώ που βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή.  Και δυστυχώς δεν βλέπουμε φως στο τούνελ! Read more…