Archive

Archive for the ‘Ιδεολογία’ Category

Εθνική προδοσία

Νοέμβριος 15th, 2013 Comments off

«Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος, όχι γιατί το κράτος διευρύνθηκε, αλλά γιατί το έθνος ακρωτηριάστηκε και συρρικνώθηκε, γιατί αφανίστηκε ή εκτοπίστηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μικράς Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945) και την Βόρειο Κύπρο (1974, ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου».[1]

Προφητικά τα λόγια του Παναγιώτη Κονδύλη, Όμως δεν ήταν σε θέση να προβλέψει ότι σήμερα δεν είναι το έθνος που συρρικνώνεται στα κρατικά του όρια, αλλά και το κράτος, που εμπεριέχει το εναπομείναν έθνος, κινδυνεύει (τα σημάδια είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού) να συρρικνωθεί, χάνοντας όχι μόνο την εθνική του ανεξαρτησία, αλλά και ευρισκόμενο στα πρόθυρα του ακρωτηριασμού και του διαμελισμού. Οι γείτονές μας θέλουν να μας φτάσουν στα σύνορα, πριν τους βαλκανικούς πολέμους. Μάλλον κάπου στην Ελλάδα του 1864 και ακόμη πιο πίσω.

Σκοπιανοί διεκδικούν την Ελληνική Μακεδονία, (μη σας παραξενεύσει το εφιαλτικό σενάριο ενός άλλου «συνωστισμού στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Η αποτελεσματική μέθοδος με τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης είναι γνωστή). Αλβανοί εποφθαλμιούν την Ήπειρο (Τσαμουριά κατ’ αυτούς), οι Τούρκοι διεκδικούν την Δυτική Θράκη, το μισό Αιγαίο, και την Κύπρο, μη αναγνωρίζοντας μάλιστα ότι υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος. Και οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις και ο Ελληνικός Λαός σε πλήρη αφασία.

Η Ελλάδα βρίσκεται στην χειρότερη παρακμιακή της πορεία από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Και αυτή η παρακμή, μάλλον πρέπει να μιλάμε κυριολεκτικά, για ηθική, πνευματική, πολιτική, οικονομικοκοινωνική και πολιτισμική σήψη, δεν έχει τέλος. Γιατί το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο της μεταπολίτευσης που εφάρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και ακολούθησαν όλα τα κόμματα από δεξιά και αριστερά, σύμφωνα με το παράδειγμά του, συνεχίζει να επικρατεί. Δεν έχει αλλάξει τίποτε στην νοοτροπία του Έλληνα στο ζήτημα αυτό.

Ένας νέος εμφύλιος εμφανίστηκε μετά την μεταπολίτευση, με βάση την πολυπολιτισμική νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, την οποία υπηρετούν συνειδητά οι εθνοκάπηλοι της δεξιάς, που πουλούν την Ελλάδα και οι εθνομηδενιστές της Αριστεράς, που λόγω ενός βλακώδους και ανιστόρητου «διεθνισμού», δεν τους ενδιαφέρει αυτό που λέγεται έθνος – κράτος. Συγχέουν την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς με την παγκοσμιοποίηση και την Νέα Τάξη. Δεν καταλαβαίνουν το απλό ότι δηλαδή τα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα βρίσκονται σε διαλεκτική (αξεδιάλυτη) σχέση μεταξύ τους. Όλα παραδομένα στον Μαμωνά του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού.

Συνεπώς η πληθυσμιακή και εδαφική συρρίκνωση της Ελλάδας, που βρίσκεται προ των θυρών, γι’ αυτές τις δύο κατηγορίες, δεν παίζει κανένα ρόλο και δεν έχει καμία σημασία. Το διακηρύττουν και οι δύο πλευρές με πάμπολλες τοποθετήσεις, τις οποίες εδώ δεν χρειάζεται να τις αναπαράγουμε. Έχουμε αναφερθεί σε άλλα μας κείμενα και αναλύσεις στα σχετικά θέματα και αρκετοί πατριώτες έχουν περιγράψει με τα μελανότερα χρώματα το φαινόμενο.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης στο σύνολό του είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση, είναι ο κύριος υπεύθυνος αυτής της καταστροφικής πορείας του τόπου. Και τα δεινά δεν φαίνεται, στον εθνικό και κοινωνικό ορίζοντα, να έχουν τέλος. Το αντίθετο μάλιστα. Τα φαινόμενα της παρακμής συνεχίζουν με ακάθεκτο ρυθμό και ένταση. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τελικά από συρρίκνωση, αλλά από πλήρη αφανισμό ως έθνος και ως λαός. Δεν μας φταίνε οι ξένοι για την κατάντια μας. Το άλλοθι ότι για όλα φταίνε οι ξένοι, μας αποπροσανατολίζει πάντοτε από τις πραγματικές αιτίες και τις δυνατότητες διεξόδου, γιατί μας οδηγεί στην απάθεια.. Πρώτα φταίμε εμείς ως Έλληνες, γιατί εμείς δίνουμε δικαιώματα στους ξένους να μας φέρονται, όπως μας φέρονται, δηλαδή ως υποτελείς ραγιάδες. Η Ελλάδα έγινε αποικία χρέους και προτεκτοράτο της Γερμανίας και των ξένων γενικά από δική μας υπαιτιότητα.

Δεν κουνιέται φύλο. Πλήρης αφασία. Η σήψη δημιούργησε και το καρκίνωμα της Χρυσής Αυγής και έπεται και συνέχεια.

Με βάση αυτά τα δεδομένα μόνο ένα πατριωτικό κίνημα, ναι πατριωτικό κίνημα, είναι σε θέση να ανατρέψει αυτήν την πορεία και δημιουργήσει προϋποθέσεις αναστροφής και ηθικής, πνευματικής και παραγωγικής ανάταξης και ανασυγκρότησης της χώρας. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν, λείπει το ιστορικό υποκείμενο της αλλαγής.

Το γρηγορότερο δυνατό πρέπει να δημιουργηθεί ένα Πανεθνικό – Παλλαϊκό Κίνημα για να σωθεί η πατρίδα μας από τον πλήρη αφανισμό, πριν είναι αργά.

Ένα είναι γεγονός: Όσοι υπηρέτησαν με τον ένα ή άλλο τρόπο αυτό το σύστημα της παρασιτικής οικονομίας της αγοράς από όλες τις πολιτικές παρατάξεις, δεν είναι δυνατόν, θα ήταν παράλογο και να το σκεφτούμε, ότι είναι σε θέση να μας σώσουν.

Πρέπει να το πάρει απόφαση ο Ελληνικός Λαός. Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης σάπισε οριστικά και αμετάκλητα. Τελείωσε. Τελεία και παύλα! Οι ψηφοφόροι που ζητούν καταφύγιο, εγκαταλείποντας το ένα κόμμα και προστρέχοντας στο άλλο δεν πρόκειται να σωθούν με τον καιροσκοπισμό τους.

Αν θέλει να σωθεί ο Ελληνικός Λαός, ας αλλάξει ρότα. Με ξόρκια και ευχολόγια, με παθητικότητα και αναλγησία και επίκληση των κομμάτων και της μεταλλαγής των κομμάτων, δεν πρόκειται να προκύψει κανένα θαύμα. Το είπαμε και το ξαναλέμε. Το φαύλο και χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης τετέλεσται.

Μόνο η ενεργοποίηση των υγειών δυνάμεων του Ελληνικού Λαού μπορούν να αναστρέψουν και αναχαιτίσουν όλη αυτή την επικίνδυνη πορεία, που αφορά βέβαια όλους.

Η Ελλάδα είναι ένας ευλογημένος τόπος και έχει όλες τις προϋποθέσεις εν δυνάμει, χρειάζεται όμως άλλη εθνική στρατηγική.

Αρκεί να σταματήσουμε την προδοσία!



[1] Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του πολέμου, εκδ. «Θεμέλιο», β΄ εκδ., Αθήνα 1998, σ. 384.

Γεωπολιτιή πραγματικότητα και ιδεολογικά προτάγματα

Ιούνιος 17th, 2013 Comments off

 Διάλογος και αντίλογος με τον Λουκά Αξελό

Αν εθνικισμός είναι να σέβεσαι την εθνότητα όλων και να διαφυλάττεις τη δική σου, τότε δηλώνω αδιόρθωτος εθνικιστής

                                                                                                     Βάσος Λυσαρίδης

 Εισαγωγή

 Ο Λουκάς Αξελός δημοσίευσε στην εφημερίδα «Αυγή» δύο άρθρα, το πρώτο στις 26.5. και το δεύτερο στις 28.5. 2013. Ο τίτλος: «Γεωπολιτική πραγματικότητα και ιδεολογικά προτάγματα» με υπότιτλο: «Σκέψεις και διλήμματα για τη χάραξη πολιτικής στα εθνικά και διεθνή ζητήματα».

Ο διάλογος και ο αντίλογος βοηθούν πάντοτε προς τη σωστή κατεύθυνση. Eπιπλέον ο προβληματισμός που αναπτύσσεται είναι πάντοτε γόνιμος, γι’ αυτό θα επιχειρήσω να ανταποκριθώ στην πρόκλησή του.

Θα ξεκινήσω εισαγωγικά από μια άποψη που εξέφρασε ο ισραηλινός διανοούμενος και συγγραφέας Ισραήλ Σαχάκ: «Για κείνους που αποκαλούν τους εαυτούς τους λενινιστές, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ιστορία ακολουθεί τις αρχές που έθεσαν ο Μαρξ και ο Λένιν. Δεν είναι μόνο η πεποίθηση καθεαυτή, όσο κι αν είναι δογματική, αλλά η ίδια η άρνηση της δυνατότητας να αμφισβητηθεί,, που αποκλείοντας κάθε ανοιχτό διάλογο, δημιουργεί έναν ολοκληρωτικό τρόπο σκέψης».[1]

Το λέω αυτό για να εκφράσω την προσπάθειά μου (άλλο, αν τα καταφέρω) να αποφύγω αυτό που υπονοεί ο Ισραήλ Σαχάκ για τους δογματικούς διανοητές, είτε αυτοί αυτοαποκαλούνται λενινιστές είτε μαρξιστές – λενινιστές. Για τους σταλινικούς δε χρειάζεται να γίνεται λόγος. Αν και πολλές φορές ο σταλινισμός κρύβεται πίσω από τον μαρξισμό – λενινισμό (εμπειρία δεκαετιών).

Στα επόμενα δεν θα αντιπαρατεθώ σε όλα τα ζητήματα που θέτει στα άρθρα του ο Λουκάς Αξελός, αλλά σ’ ότι έχει να κάνει με αυτό που αναφέρει στην αρχή της ανάλυσής και το προσδιορίζει ως «ανάγκη ύπαρξης αφετηριακού πλαισίου αναφοράς». Από τα τέσσερα αφετηριακά πλαίσια που θέτει θα ξεχωρίσω πάλι ένα που έχει σχέση με το αντικείμενο της δικής μου ανάλυσης (του δικού μου αντιλόγου) και ο ίδιος το χαρακτηρίζει ως τρίτο, γράφοντας τα ακόλουθα: «Το τρίτο σχετίζεται με την οπτική μας για τον ρόλο μας ως ανεξάρτητου κράτους. Η ακεραιότητα του εθνικού μας χώρου και η ανεξαρτησία της πατρίδας μας οφείλουν να είναι τα αφετηριακά,  σταθερά και μη διαπραγματεύσιμα σημεία της εξωτερικής μας πολιτικής κι ο ενωτικός δεσμός όλου του ελληνικού λαού και των ενόπλων του δυνάμεων. Αναπτύσσουμε μιαν ανεξάρτητη, πολυδιάστατη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική που εδράζεται στην εθνική ανεξαρτησία και προστατεύει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας». Read more…

Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: «Αποχαιρετισμός στα όπλα»

Ιούνιος 9th, 2011 1 comment

Για να διαβάσετε το άρθρο: «Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: Αποχαιρετισμός στα όπλα» κάντε κλικ στον ακόλουθο σύνδεσμο:

Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: «Αποχαιρετισμός στα όπλα».

Σχολιασμός:

Το κείμενο που μόλις διαβάσατε είναι πολύ διδακτικό. Έχει μόνο μερικά αρνητικά και παραπλανητικά που προσπαθούν να παγιδεύσουν τους αφελείς και ημιμαθείς.

Αφού αναλύει τα αδιέξοδα των αυθόρμητα «αγανακτισμένων» πολιτών στις πλατείες, οδηγεί τον αναγνώστη σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα με τις προτάσεις που καταθέτει, αφού ως πανάκεια αναφέρει τα κόμματα, τα συνδικάτα, την ταξική πάλη κ.λπ., δηλαδή τις συντεχνίες που συνετέλεσαν μαζί με την καθεστηκυία τάξη στην υποδούλωσή μας στην Τρόϊκα.

Το σωστό είναι αυτό που διακηρύττουμε εμείς: Δηλαδή ένα Παλλαϊκό, Πανεθνικό Μέτωπο, με προμετωπίδα τον πατριωτισμού,που δεν το θέλουν οι συντεχνίες των κομμάτων και των συνδικάτων.

Όσο για τα τελευταία η θέση μου είναι ότι ποτέ πια δεν πρέπει να ακούσουμε τις εντολές των συνδικάτων και των κομμάτων για απεργίες, που κατοχυρώνουν τα προνόμια των γραφειοκρατικών κομματαρχών, των εργατοπατέρων και των συντεχνιών.

Μόνο, αν η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών καλέσει σε γενική πανελλαδική απεργία πρέπει να κατέβουμε στους δρόμους. Φτάνει πια η απάτη και η εκμετάλλευση των εργατοπατέρων και των συνδικάτων τους. Φροντίζουν μόνο για τα δικά τους προνόμια, βάζοντάς μας μπροστά ως ηλιθίους για να τα ενισχύουμε και από την άλλη να εκτονώνουμε το λαϊκό κίνημα.

Το μόνο αληθές είναι ότι χωρίς οργάνωση, όπως τόνισα και τονίζω επανειλημμένα, δεν μπορεί κανένα αυθόρμητο κίνημα να πράξει οτιδήποτε ουσιαστικό και αποτελεσματικό, δηλαδή δεν μπορεί να δημιουργήσει διέξοδο από το αδιέξοδο.

Θετικό είναι φυσικά ότι σε ένα κάποιο βαθμό και από διάφορες αφορμές αφυπνίστηκε ο κόσμος, όμως αυτό δε λέει τίποτε χωρίς μια στρατηγική που θα δώσει σωστό προσανατολισμό και μια αντίστοιχη δυναμική οργάνωση, το λεγόμενο ιστορικό υποκείμενο, που θα εφαρμόσει στην πράξη αυτή τη στρατηγική.

Με την έννοια αυτή και αφού εμείς λίγο πολύ διατυπώσαμε με τις διακηρύξεις του Μίκη Θεοδωράκη και αποδεχτήκαμε το περίγραμμα αυτού του δημοκρατικού πατριωτικού οράματος και των αρχώ ν του απομένει η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΜΙΑΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ, ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ.

Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι δεν υπάρχει ακόμη ώριμη ηγεσία. Αυτοί που πιστεύουν σε κάτι τέτοιο, πρέπει να ξέρουν ότι κανείς δεν ωριμάζει, αν δεν μετέχει τόσο στο διάλογο όσο και στις αποφάσεις. Η πραγματική δημοκρατία ωριμάζει τους πολίτες, όχι η καθοδήγηση από τα πάνω που δημιουργεί εντολείς και εντολοδόχους, καθοδηγητές και καθοδηγούμενους, αφέντες και δούλους.

Χωρίς αυτή την προϋπόθεση δεν πρόκειται να γίνει τίποτε απολύτως .Θα ακολουθήσει πάλι η απογοήτευση και η ήττα. Και αυτή τη φορά, μετά από 37 έτη μετά τη μεταπολίτευση, η απογοήτευση θα μας οδηγήσει στον καιάδα.

Αν δεν το αντιληφθεί αυτό ο Μίκης Θεοδωράκης, κι’ εδώ έχω τις αμφιβολίες μου, καθώς και η Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή και οι Σπίθες κι’ εδώ έχω τις αμφιβολίες μου, τότε η τύχη της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών είναι προδιαγεγραμμένη.

Μελετείστε παρακαλώ τις προτάσεις μου άλλη μια φορά για να συνειδητοποιήσουμε ποιες είναι οι ενδεδειγμένες λύσεις.

Αλλιώς, καλή είναι η εργασιοθεραπεία, αλλά αυτή μας οδηγεί στην ψευδαίσθηση ότι κάτι κάνουμε, τελικά όμως θα οδηγήσει στην πλήρη απογοήτευση και αδράνεια και στην ανάδειξη μιας αυθαίρετης και ανεξέλεγκτης εξουσίας από τη βάση, η οποία τελικά δεν θα καταλήξει πουθενά.

Δεν κάνω δίκη προθέσεων. Ο Μίκης είναι ένα μεγάλο, τεράστιο κεφάλαιο, αναμφίβολα, και απαραίτητο στην παρούσα φάση, τουλάχιστον δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον ορίζοντα, αν και υπήρχαν και άλλοι υποψήφιοι επαναστάτες, να παίξουν τον ίδιο ρόλο με τον Μίκη, αλλά η επαναστατικότητά τους έσβησε.

Ο Μίκης απέδειξε ότι συνεχίζει να παραμένει επαναστάτης. Όμως πρέπει να πούμε ότι ο Μίκης είναι κομμουνιστής και επειδή ποτέ οι κομμουνιστές δεν γαλουχήθηκαν και ζυμώθηκαν στις δημοκρατικές διαδικασίες, παρά τα λεγόμενα θεωρητικά (δες τη την ιστορία του ΚΚΕ και του Ζαχαριάδη και μην κάνετε σύγχυση με το ΕΑΜ και την ΕΔΑ, που αποτελούν εξαιρέσεις), υπάρχει ο άμεσος κίνδυνος της από τα πάνω καθοδήγησης, όπως συνήθισαν πάντοτε να πράττουν οι κομμουνιστές. Το παράδειγμα του Πάγκαλου, που ήταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας μαζί με τον Μίκη, μας προσφέρει τις «αποχρώσες ενδείξεις» όπως λένε και οι νομικοί, ότι το ίδιο μπορεί να επαναληφθεί και τώρα, (παράδειγμα προς αποφυγήν), αν πραγματικά δεν δημιουργηθεί ένα πραγματικά δημοκρατικό κίνημα στην πράξη και όχι στα λόγια.

Ανέκαθεν το μόνο διακύβευμα σε όλα τα κινήματα από καταβολής κόσμου ήταν το θέμα της δημοκρατίας (όχι της άμεσοδημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας, που ξαφνικά κάποιοι ανακάλυψαν όψιμοι δημοκράτες, που δεν γνωρίζω, αν ποτέ την πίστευαν ή την εφήρμοσαν οι ίδιοι),

Πάντοτε η πράξη αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Αλλιώς ισχύει ο υποκριτικός φαρισαϊσμός και ο απαξιωτικός λαϊκισμός.

Όλα τα κινήματα, (δεν μιλούμε για τα αρχηγικά και πελατειακά αστικά) και τα κομμουνιστικά κατά κύριο λόγο, που επαγγέλονταν την απελευθέρωση των λαών, κατήργησαν μέσω των γραφειοκρατικών μηχανισμών την δημοκρατία, που ήταν και μέσο και σκοπός, δηλαδή το μόνο μέσο απελευθέρωσης και ο μόνος στόχος, που θα οδηγούσε στην πραγματική απελευθέρωση, δηλαδή στην ελευθερία, που αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρώπινη αξία και αξιοπρέπεια. Η ζωή, για να αξίζει, αποτελεί ένα συνεχή απελευθερωτικό αγώνα τόσο προσωπικά όσο και κοινωνικά. Μοναδική προϋπόθεση η δημοκρατία.

Όλοι οι τύραννοι από δεξιά και αριστερά αυτήν καταργούσαν για να επικρατήσουν πάνω στους ανθρώπους και τις κοινωνίες και εφαρμόσουν την καταπίεση και εκμετάλλευση.

Ο Μίκης έχει τεράστια ιστορική ευθύνη να συντελέσει ώστε να δημιουργηθεί το ιστορικό υποκείμενο της απελευθέρωσης. Αν μπορούσα να το κάνω εγώ θα το έπραττα και δεν θα περίμενα τον Μίκη. Η εμβέλεια η δική μου και πολλών άλλων δεν μπορεί να συγκριθεί με του Μίκη.

Περιμέναμε με εγκαρτέρηση και ελπίδα κάποια στιγμή να ξεσηκωθεί ο πολίτης από τον καναπέ. Έγινε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Προσπαθήσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση να δημιουργήσουμε το ιστορικό υποκείμενο που θα αποτελούσε τον υποδοχέα αυτού του αυθόρμητου ξεσηκωμού, γιατί τον περιμέναμε, επειδή πιστεύαμε σ’ αυτό που διατύπωσε πολύ σωστά ο μέγας ιστορικός της Αριστεράς, ίσως και ο μόνος τι ο Έλληνας έχει μέσα του την αντιστασιακή φύση. Το λέει εξάλλου και το τραγούδι με το περίφημο: «Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις….». Όμως εξίσου είναι ιστορικά καταγεγραμμένο ότι οι ηγεσίες του πρόδωσαν πάντοτε, μα πάντοτε, το Λαϊκό Κίνημα και το οδήγησαν στην καταστροφή.

Τα περιθώρια τώρα στενεύουν ασφυκτικά, γιατί τώρα διακυβεύεται για πρώτη φορά η ύπαρξη του Ελληνισμού. Όποιος δεν το έχει συνειδητοποιήσει είναι εκτός πραγματικότητας.

Την κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε πρέπει πρώτα εμείς να την εφαρμόσουμε στους κόλπους μας, για να γίνει υπόδειγμα, πρότυπο και παράδειγμα και για τους άλλους.

Αν αυτό δεν γίνει τότε πραγματικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Η αστική ιδεολογία θα κυριαρχεί απόλυτα και θα δημιουργεί με τα τεχνάσματά της την απαραίτητη συναίνεση στο σύστημα, αυτό το σύστημα που καλούμαστε τάχα να αλλάξουμε.

Θα πρέπει λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι χρειαζόμαστε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, οργανωμένη, πειθαρχημένη, με αυστηρούς και δεσμευτικούς κανόνες για όλους από τη βάση ως την κορυφή. Και αυτήν τη δημοκρατία και σ’αυτήν τη δημοκρατία πρέπει να πειθαρχήσει πρώτος από όλους ο ίδιος ο Μίκης: Παράδειγμα και υπόδειγμα και πρότυπο.

Αυτά μου δίδαξε εμένα η θεωρητική και πρακτική εμπειρία μου στο κίνημα από το 1967, καταγεγραμμένη σε βιβλία και σε πάμπολλες αναλύσεις, μερικές από τις οποίες είναι αναρτημένες στο ιστολόγιό μου.

 

 

Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες!

Νοέμβριος 11th, 2010 Comments off

Το πραγματικό νόημα του Πολυτεχνείου

Ο τίτλος σίγουρα ξενίζει, γιατί δεν αντιλαμβάνεται κανείς, τι εννοεί.

Η εξήγηση.

Επί χουντικής περιόδου 1967 -1974 το άνθος της ελληνικής νεολαίας βρισκόταν στην Γερμανία κυρίως. Οι περισσότεροι από τις αγροτικές περιοχές που πήγαν εκεί με συμβάσεις και όχι ως λαθρομετανάστες, ήταν διαλεγμένοι από τους Γερμανούς, με κριτήρια το νεαρό της ηλικίας, την υγεία και την ευρωστία τους.

Όταν άρχισαν να δρουν οι αντιδικτατορικές οργανώσεις και να μετέχει ένα μεγάλο μέρος σ’ αυτές από τους Έλληνες εργάτες, έστειλε η χούντα στρατιές τραμπούκων από την Ελλάδα, μαζί με ορισμένους, που ήταν δίπλα στα προξενεία Γερμανίας, για να τους τρομοκρατήσουν.

Για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα αυτό βάλαμε μπρος ένα σχέδιο αντεπίθεσης, με σύνθημα: «Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες», που στέφθηκε με πλήρη επιτυχία.

Σήμερα στην Ελλάδα υπάρχει ένα κλίμα τρομοκράτησης, που αυτή τη φορά δεν ξεκινά από δικτατορικούς ή φασιστικούς κύκλους, αλλά κυρίως ή αποκλειστικώς από κάτι πολυπολιτισμικούς ανθελληνικούς κύκλους, που τάχτηκαν στην υπηρεσία της Νέας Τάξης, για να ξεπουλήσουν την Ελλάδα.

Είναι άτομα, κινήσεις και μερίδες ενός συμπλέγματος εξουσίας, ενός συμπαγούς μπλοκ, που απεργάζεται την καταστροφή της Ελλάδας, μιας νέας μορφής χούντα.

Ένα μπλοκ που ενσωματώθηκε και υπηρετεί με ανταλλάγματα την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την παγκόσμια διακυβέρνηση.

Διακηρύττει μια πολυπολιτισμική και πολυεθνική Ελλάδα, στην οποία οι Έλληνες θα είναι μια μειοψηφία υπό εξαφάνιση.

Όλοι αυτοί επειδή είναι εναντίον του έθνους – κράτους, βλέπουν την Ελλάδα ως χώρο και όχι ως χώρα, ως ένα ξέφραγο αμπέλι.

Αυτή η κατηγορία των «εκσυγχρονιστών» και «ανανεωτών» αριστεροκεντροδεξιών εθνομηδενιστών, όπως τους ονομάζω, γιατί περί αυτού πρόκειται, κατηγορούν τους πατριώτες Έλληνες ως εθνικιστές, σοβινιστές, ρατσιστές κ.λπ. Όμως είναι θρασύδειλοι, γιατί είναι ραγιάδες.

Και στο Πολυτεχνείο το καθεστώς προσπάθησε να τους τρομοκρατήσει. Όμως η νεολαία μας τότε δεν τα έβαλε κάτω. Αγωνίστηκε αψηφώντας του κινδύνους και νίκησε, γιατί είχε οράματα και αξίες.

Με ελληνικές σημαίες φώναζε, ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Εθνική Ανεξαρτησία. Κάτω η χούντα! Έξω οι Αμερικάνοι!

Αυτοί αντιστάθηκαν στην κατοχή.

Σήμερα σκύβει η πλειοψηφία της νεολαίας το κεφάλι. Τους περισσότερους ήρωες του Πολυτεχνείου αλλοτρίωσε το σύστημα. Πολλοί δεν άντεξαν τις πιέσεις και εξαργύρωσαν τους αγώνες τους. συμβιβάστηκαν και προσαρμόστηκαν στις καινούργιες συνθήκες.

Όλοι οι θεσμοί έχουν διαφθαρεί. Μηδέ της εκκλησίας και της δικαιοσύνης εξαιρουμένης.

Η οικογένεια ίσως κρατάει κάποιες αξίες. Κι’ εκεί τα πράγματα δεν είναι, όπως πρέπει. Πάντως η μόνη προστασία που απομένει για την νέα γενιά είναι η οικογένεια.

Το σχολείο έχει τελειώσει. Σε λίγο με τη φόρα της αποεθνοποίησής του θα καθιερώσουν τα τουρκικά ως υποχρεωτική γλώσσα και αντί για ελληνική ιστορία θα μαθαίνει η τρυφερή ηλικία τα κατορθώματα του Νέο- Οθωμανισμού. Εκεί μας οδηγούν. Δεν είναι αποκυήματα φαντασίας. Τα δείγματα ήδη υπάρχουν. Οι προσπάθειες γίνονται και θα ενταθούν με τη βοήθεια του Σόρος και κάποιων Ελλήνων Σόρος.

Έτσι όπως φαίνονται τα πράγματα, αν δεν κάνουμε ένα δεύτερο Πολυτεχνείο ενάντια στην κατοχή και τη σημερινή χούντα των αποδομητών της εθνικής μνήμης και συνείδησης, θα έχουμε εθνικές καταστροφές, όπως είχαμε το 1974 στην Κύπρο.

Ήδη έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν τόση ζημιά !

Μη βρίσκοντας αντίδραση, αποθρασύνονται σε τέτοιο βαθμό, που αν δεν τους σταματήσει κανείς, θα προκαλέσουν μεγάλη καταστροφή στον τόπο. Και η καταστροφή θα είναι εθνική.

Η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει με τα ίδια και παρόμοια συμπτώματα αρκετές φορές, όμως δεν υπέστη εθνικό ακρωτηριασμό και εθνική καταστροφή, όπως διαφαίνεται τώρα.

Γι’ αυτό πρέπει αποκαλύπτοντας τα άνομα σχέδιά τους και την υποκρισία τους, όχι μόνο να προβάλουμε αντίσταση, αλλά να οργανώσουμε την εξέγερση σ’ αυτό το διεφθαρμένο και υποτελές καθεστώς.

Εξέγερση πρέπει να είναι το σύνθημα.

Οι 13οοο Μουσουλμάνοι που μαζεύτηκαν «αυθόρμητα!!!» στις πλατείες της Αθήνας, με την καθοδήγηση σκοτεινών θεσμικών και εξωθεσμικών κέντρων, είναι μέγας προάγγελος κακών.

Μας περιμένουν ανεξέλεγκτες και πρωτόγνωρες καταστάσεις, αν δεν αντιδράσουμε.

Πρέπει, αν θέλουμε να τιμήσουμε το Πολυτεχνείο και όσους πολέμησαν την χούντα, να υψώσουμε την ελληνική σημαία, σύμβολο της ελευθερίας και των αγώνων υπέρ των δικαίων του ελληνικού λαού με τη φράση του ακρίτα πατριώτη αγωνιστή του ελληνισμού, Βάσου Λυσσαρίδη:

«Αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν!»

Ένα είναι το σύνθημα, που πρέπει να ακουστεί απ’ άκρου σε άκρο της Ελλάδας:

Τρομοκρατείστε τους τρομοκράτες! Αυτούς που προσπαθούν να ασκήσουν ιδεολογική τρομοκρατία εναντίον του ελληνικού λαού.

Έτσι θα τιμήσουμε το Πολυτεχνείο, όπως του αξίζει.

Το νέο παγιδευτικό δίπολο εθνικισμού και αποεθνοποίησης

Φεβρουάριος 18th, 2010 Comments off

΄Ενα άρθρο που με περισσή σαφήνεια και παρρησία ξεκαθαρίζει σε τι συνίσταται ο εθνικισμός και σε τι συνίσταται η αποεθνοποίηση. Τις συνέπειες για την Ελλάδα.

Το νέο παγιδευτικό δίπολο εθνικισμού και αποεθνοποίησης « Φιλελεύθερη λαλιά….

Διεθνισμός και Παγκοσμιοποίηση

Σεπτέμβριος 9th, 2009 Comments off

1. Εισαγωγή

Υπάρχει κρίση της Αριστεράς στην Ελλάδα; Και σε τι συνίσταται αυτή η κρίση;bbb

Είναι ένα καθοριστικό ερώτημα που η απάντησή του καθίσταται επιτακτική, για να ερευνηθούν αυτά τα αίτια, ιδίως μετά από το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών του Ιουνίου 2009, όπου τόσο το ΚΚΕ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχασαν αρκετά ποσοστά στην εκλογική αναμέτρηση.

Εκτός βέβαια, αν παραδεχτούμε μοιρολατρικά ότι δεν υπάρχει κρίση και συνεπώς ότι αυτή είναι πάνω κάτω η εκλογική τους δύναμη και επιρροή και περισσότερα δεν μπορούμε να περιμένουμε, οποιαδήποτε πολιτική κι αν εφαρμόσει η Αριστερά. Μια τέτοια απάντηση ωστόσο είναι όχι μόνο απαράδεκτη, αλλά και τελείως απαξιωτική, για ό,τι πρέπει να σημαίνει αριστερή πολιτική.

Η μόνη διέξοδος είναι η αναζήτηση των αιτίων αυτής της κρίσης και η κατ’ ακολουθία διέξοδος από αυτήν.

Στην ανάλυσή μου που σχετίζεται με τον ανωτέρω τίτλο, θα επικεντρωθώ σε εκείνες τις δυνάμεις της εκσυγχρονιστικής Αριστεράς που περιλαμβάνονται στους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και θεωρούν ότι ανήκουν σ’ αυτή την κατηγορία ή αντικειμενικά, με τις πράξεις τους, ότι εντάσσονται σ’ αυτήν.

Η διαχρονική εμπειρία έχει αποδείξει και θεωρείται πια ως αναμφισβήτητη αντικειμενική γνωσιολογική κατάκτηση ότι ο αυτοπροσδιορισμός οποιουδήποτε ανθρώπου δεν σημαίνει αυτομάτως και την αλήθεια. Μπορεί δηλαδή κάποιος να αυτοαποκαλείται αριστερός, κεντρώος, δεξιός, κ.λπ και να μην είναι στην πράξη αυτό που λέει. Κι αυτό, γιατί όπως προανέφερα, η πράξη καθενός είναι το κριτήριο για τον οποιοδήποτε προσδιορισμό. Συνεπώς, και για να γίνουμε πιο σαφείς, ένας που ονομάζει τον εαυτό του αριστερό, μπορεί με αντικειμενικά κριτήρια και με βάση τις πράξεις του να είναι ακόμη και φασίστας. Στην απόλυτη σύγχυση σε όλα τα επίπεδα, που ζούμε, αυτό δεν πρέπει να μας παραξενεύει. Ούτως ή άλλως ο καθένας μας, από την προσωπική του ζωή, έχει βιώσει πολλά τέτοια παραδείγματα, έστω κι αν δεν τα ομολογεί.

Μ’ ένα λόγο: Δεν μπορεί να είσαι ό,τι δηλώσεις. Read more…