Archive

Archive for the ‘Ιδεολογία’ Category

Ο Χριστός, όπως και να το κάνουμε, ήταν ένας πραγματικός επαναστάτης

Απρίλιος 14th, 2017 Comments off

Η επαναστατικότητά του συμπυκνώνεται σε μία και μόνο φράση:

«Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται ο άνθρωπος» (κατά Λουκάν, 4.5)

Το τι σημαίνει αυτή η φράση μας εξηγεί ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά με τα εξής λόγια:

Στο βαθμό που κατανοούσα καλύτερα τους μηχανισμούς της ιδεολογικής και ουτοπικής σκέψης , την κλασσική αρχαιότητα την έφερνε κοντύτερά μου ένα ακόμη γνώρισμα της: η απουσία εσχατολογίας και ευθύγραμμων αντιλήψεων για το ιστορικό γίγνεσθαι, οι οποίες ως γνωστόν έχουν ιουδαιοχριστιανική προέλευση και εκκοσμικεύθηκαν τόσο από τον σοσιαλισμό, όσο και από τον καπιταλιστικό φιλελευθερισμό».[1] Και σε άλλο σημείο συνεχίζει, εξηγώντας ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο οικονομική μονάδα: « Έτσι, η άρνηση της εσχατολογίας συνεπέφερε και την άρνηση του πρωτείου της οικονομίας, τουλάχιστον όπως το εννοούσε ο μαρξισμός. Η Ιστορία γίνεται τώρα ανοιχτή ως προς τις πιθανές εκβάσεις (όχι αναγκαστικά ως προς τους δρώντες μηχανισμούς), γιατί δεν δρα εντός της μία πάγια ιεραρχία παραγόντων, όπου ο ένας είναι πάντα πιο καθοριστικός από κάποιον άλλον, αλλά το βάρος και η σπουδαιότητά τους ποικίλλουν συνεχώς ανάλογα με τη συγκυρία. Τούτο δεν σημαίνει διόλου την άρνηση μιας επιστήμης της ιστορίας και των ανθρωπίνων πραγμάτων, δηλαδή δεν σημαίνει διόλου την άρνηση της αιτιότητας – όμως άλλο πράγμα είναι η αιτιότητα που ισχύει σε κάθε περίπτωση και άλλο πράγμα είναι η νομοτέλεια που πάει να υποτάξει όλες τις περιπτώσεις σε μια και μόνη τελολογικά αρθρωμένη αλυσίδα. Η οικονομία δεν παύει φυσικά να έχει το ιδιαίτερο βάρος της μέσα στους διαμορφωτικούς παράγοντες της κοινωνικής ζωής, όμως υποτάσσεται στη γενική λογική και στη γενική μορφολογία των κοινωνικών σχέσεων, των σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπινες υπάρξεις που ζουν κοινωνικά. Μιλώντας κανείς για ανθρώπους, για σχέσεις μεταξύ τους, για δυνάμεις που συγκροτούν και συγκρατούν κοινωνίες, εισέρχεται στο βαθύ και έσχατο επίπεδο της ανάλυσης, δηλαδή στο επίπεδο της κοινωνικής οντολογίας.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έγκειται στην κατάργηση της ελληνοχριστιανής παράδοσης, όπως τον επιδιώκουν οι αποδομητές του έθνους, αλλά στον εκσυγχρονισμό της.

Μια «πνοή» αυτής της ελληνοχριαστιανικής αίσθησης μας προσφέρει ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης.

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Την εκκλησίαν αγαπώ – τα εξαπτέρυγά της,

τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,

τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των  Γραικών,

με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες

με τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,

τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες

και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό-

λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό-

ο νους μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,

στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

[1] Β. Παναγιώτης Κονδύλης, συνέντευξη στο περ. «Διαβάζω», τεύχ. 384, Απρίλιος 1998.

Επιστολή στον Γιώργο Καραμπελιά, με αφορμή την συζήτησή του με τον Αλέκο Αλαβάνο

Μάρτιος 26th, 2016 Comments off

Αγαπητέ Γιώργο,
παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την συζήτησή σου με τον Αλαβάνο στον Ιανό, που έγινε την Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016, και τα σχόλια που έκαναν οι προσκεκλημένοι.
Θέλω εκ προοιμίου να τονίσω ότι ήταν πάρα πολύ καλή και χρήσιμη η ανάλυσή σου και μου δίνει την ευκαιρία να τονίσω ότι θα πρέπει μεθοδικά και προγραμματισμένα να καλέσουμε σε διάλογο και αντιπαράθεση όλο αυτό το εθνοαποδομητικό μέτωπο γενικά από αριστερά και δεξιά και απ’ όπου αλλού κι αν προέρχεται, γιατί δεν είναι φυσικά μόνο από την Αριστερά, με τα κοσμητικά επίθετα που την κόσμησες εσύ, αλλά κυρίως ο ίδιος ο Αλαβάνος σε υπερβολικό βαθμό.

Εσύ κράτησες μια αξιοπρεπή στάση απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και τους Συριζαίους, παρ’ όλο που τους άσκησες πιο αυστηρή και ουσιαστική κριτική από τον ίδιο τον Αλαβάνο, αλλά επί της ουσίας.
Οι απόψεις σου με βρίσκουν σύμφωνο, άλλωστε με βάση και τα δικά μου κείμενα, ξέρεις πολύ καλά, ότι σχεδόν σε όλα συμφωνούμε, οπότε δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω και μάλιστα ορισμένα τονίζω εγώ που εσύ άρχισες να συνειδητοποιείς συντοχρόνω, πριν καταλήξεις στα τελικά σου συμπεράσματα, που είναι τα ίδια με τα δικά μου.

Θέλω να τονίσω ότι ίσως είσαι ο μόνος, ή για να μην αδικήσω κάποιον που δεν ξέρω, είσαι από τους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού, που έχει κάνει υπέρβαση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, χωρίς φυσικά να την αγνοείς στις αναλύσεις σου, αφήνοντάς σου ορισμένα ακόμη κατάλοιπα (κουσούρια). Και όταν λέω υπέρβαση εννοώ το εξής κα αποτελεί το κριτήριο εκτίμησης όσων γαλουχήθηκαν από  την κομμουνιστική ιδεολογία, όπως εσύ.

Όσοι λοιπόν γαλουχήθηκαν από την κομμουνιστική ιδεολογία είναι βαθιά μέσα τους διαποτισμένοι (είναι στο DNA τους) από τον λενινισμό, αλλά κυρίως από τον σταλινισμό, που σημαίνει ότι είναι κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας και διαχειριστές της, ενώ όλοι οι άλλοι είναι μια ακαθόριστη και αδιαμόρφωτη μάζα, της οποίας ο ρόλος είναι να υπακούει και να εκτελεί τις εντολές των «πεφωτισμένων» με την ανωτέρω έννοια. Παράδειγμα ό Μίκης Θεοδωράκης, που είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Τις Σπίθες τις ακύρωσε και τις κατέστρεψε και το λέγω μετά παρρησίας, (παρ’ όλο τον σεβασμό που τρέφω για την μεγάλη του προσφορά), λόγω αυτής της νοοτροπίας, που αποτελεί επαναλαμβάνω δεύτερη φύση στους γαλουχημένους από  την μαρξιστική ιδεολογία.

Η συνέπεια τούτου είναι ότι οι αριστεροί βασικά, με διαβαθμίσεις αυτήν την φορά, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που λέγεται δημοκρατία. Έχω «άπειρα» παραδείγματα να το αποδείξω, που θα μας πήγαιναν μακριά. Όταν φεύγουν από το μαντρί, όπως π.χ. από το σταλινικό ΚΚΕ διαλύονται διαδοχικά ως μηχανισμοί εις τα εξ ων συνετέθησαν. Δηλαδή η διάσπαση της διάσπασης. Read more…

Παράνομη μετανάστευση

Μάρτιος 1st, 2016 Comments off

Ο εποικισμός της Ελλάδας με μουσουλμάνους, μέσω της παράνομης μετανάστευσης

Θα ξεκινήσουμε με ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη με τίτλο: ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ, που πολλές φορές υπήρξε προφητικός:

ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΑ

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,

με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,

λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε

για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο

τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.

Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο,

ψεύτικα ήταν τα μηνύματα

(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).

Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,

εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,

κι ανέτοιμους – πού πια καιρός – μας συνεπαίρνει.

Αυτά έγραφε ο ποιητής, που ανταποκρίνονται απόλυτα στην πραγματικότητα που βιώνουμε οι Έλληνες πολίτες σήμερα.

Πρόλογος

«Οι συμφωνίες διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας υπήρχαν και περίμεναν την ώρα. Υπάρχουν όμως και για σάς!».[1]

Οι ανωτέρω αποκαλυπτικές δηλώσεις προέρχονται από τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Τα προφητικά του λόγια βρίσκουν την τραγική τους επαλήθευση στην Ελλάδα. Oι Αμερικανοί και οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» του ΝΑΤΟ, με αιχμή του δόρατος την Γερμανία, που, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν ανέκαθεν και χωρίς εξαίρεση εναντίον μας, και αυτό έχει την σημασία του, θα έκαναν τα ίδια και με την Ελλάδα με ό,τι εγκληματικό έπραξαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία, δηλαδή θα την βομβάρδιζαν, αν η Ελλάδα δεν ανήκε στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.[2]

Όμως επέλεξαν για το λόγο αυτό άλλα μέσα, που σε ένα βαθμό είναι πιο αποτελεσματικά, πιο επώδυνα και πιο θανατηφόρα:

Πρώτον, τον οικονομικό στραγγαλισμό της πατρίδας μας και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Δεύτερον, τον εποικισμό της Ελλάδας με αλλοεθνείς μουσουλμάνους και ό,τι αυτό συνεπάγεται και

Τρίτον, την εδαφική συρρίκνωση της Ελλάδας και τον ακρωτηριασμό.

Με απόσπαση εδαφών στο Αιγαίο, την Θράκη, την Μακεδονία, την Ήπειρο και την προσπάθεια εφαρμογής ενός νέου σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, στα πλαίσια ενός Νέου Ανατολικού Ζητήματος, που όπως και τότε στο επίκεντρο βρίσκεται η σύγκρουση αυτή τη φορά Αμερικής – Ρωσίας.[3]

Τα πάντα εξηγούνται με κριτήριο αυτήν την κυρίαρχη αντίθεση, την οποία θα προσπαθήσουμε σε μια σειρά αναλύσεων να εξηγήσουμε, η οποία βασίζεται στην προσπάθεια ελέγχου της ενέργειας, που συνιστούν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές διενέξεις και πόλεμοι για την εξασφάλιση ενεργειακών πόρων, καθώς και των χερσαίων η θαλασσίων οδών και ο άμεσος ή έμμεσος έλεγχός τους, αποτελούν τον προσδιοριστικό παράγοντα για την στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων σε παγκόσμια κλίμακα. Καθορίζουν συνάμα, σ’ ένα μικρό ή μεγάλο βαθμό, και την τύχη των μικρών κρατών, που εμπλέκονται λόγω στρατηγικής θέσης, στο «παιχνίδι» των ζωνών επιρροής και ελέγχου. Άμα δεν αναλύσεις το πλέγμα των μηχανισμών και της λειτουργίας του παγκόσμιους συστήματος δεν μπορείς να αναλύσεις την πραγματικότητα της πατρίδας σου, για να καταλάβεις απλώς τι συμβαίνει. Δεν ζούμε μετέωροι στην ατμόσφαιρα!

Η Αμερική με το ΝΑΤΟ προσπαθούν στην περιοχή μας που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή, να δημιουργήσουν ένα αρραγές μέτωπο απέναντι στον κύριο αντίπαλο που είναι η Ρωσία. Αυτή η πραγματικότητα αποτελεί το κριτήριο όλων όσων συμβαίνουν στην περιοχή μας.

Εάν το κριτήριο αυτό είναι λάθος, τότε είναι λάθος εν όλω ή εν μέρει  η ανάλυσή μας.

Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής είναι αποφασισμένες ο ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να δημιουργήσουν με βάση την Τουρκία ένα συμπαγές ανάχωμα προς την Ρωσία. Όπως ακριβώς είχε γίνει και κατά την διάρκεια του Ανατολικού Ζητήματος, του οποίου τις συνέπειες, λόγω αυτής της στρατηγικής, πλήρωσαν με γενοκτονία όλοι οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με βασικό ηθικό αυτουργό και όχι μόνο την Γερμανία. Για την υλοποίηση αυτού του σχεδίου έχουν μαζί τους τα γνωστά προτεκτοράτα που δημιούργησαν στα Βαλκάνια. Μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας απομένει μόνο η Ελλάδα, που κατέχει εξέχουσα γεωστρατηγική θέση και πρέπει να υποταγεί πλήρως. Για να επιτύχουν αυτό το σχέδιο σε μια χώρα που έχει παραδοσιακούς ιστορικούς δεσμούς με την Ρωσία είναι αποφασισμένοι να εφαρμόσουν όλα αυτά τα σχέδια που προαναφέραμε. Σχέδια που πρέπει να επιβάλουν σε έναν ατίθασο λαό, του οποίου θέλουν να κάμψουν τις οποιεσδήποτε αντιστάσεις, που όπως έλεγε ο ιστορικός της Αριστεράς Νίκος Σβορώνος έχει, παρ’ όλη την παρακμιακή κατάσταση, που βιώνει σήμερα, την διαχρονική αντιστασιακή φύση μέσα του. Μια αχτίδα ελπίδας ότι οι «οι Μήδοι» τελικά δεν θα περάσουν, σε αντίθεση με αυτά που γράφει ο Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημα του: Θερμοπύλες.

Ήδη ωστόσο και οι τρεις περιπτώσεις, που προαναφέραμε, βρίσκονται κατά το μάλλον ή ήττον σε εξέλιξη. Η τραγική πραγματικότητα έχει προ πολλού ξεπεράσει το στάδιο των «αποχρωσών ενδείξεων».

Αυτά είναι τα σχέδια των φίλων μας Αμερικανών, Τούρκων και Γερμανών, καθώς και όλων των άλλων κολαούζων που τους συνδράμουν. Αν θα υλοποιηθούν, εξαρτάται από μας και από τον τρόπο που θα δράσουμε και θα αντιδράσουμε. Read more…

Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας

Φεβρουάριος 22nd, 2016 Comments off

Μη ξεγελιόμαστε, κατά το «φοβού τους Δαναούς (Γερμανούς) και δώρα φέροντας».
Δεν είναι δυνατόν η Γερμανία που ανέκαθεν και χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση να μην τάσσεται στο πλευρό των Τούρκων. Δεν υπήρξε σε ολόκληρη την ιστορία παράδειγμα που να μας στήριξε η Γερμανία. Άμα αναλύσει κανείς το τι συνέβη στο παρασκήνιο για την επέμβαση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, θα καταλάβει ότι προσπαθούν να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια μας,  για να μην δούμε την τραγική αλήθεια, ότι οι Γερμανοί και με την έγκριση της Αμερικής θέλουν να βάλουν την Τουρκία από το παράθυρο ή από την πίσω πόρτα στο Αιγαίο για δυο λόγους. Πρώτον για να ικανοποιήσουν τις επεκτατικές διεκδικήσεις των Τούρκων, μιας και χάνουν στο μέτωπο Συρίας – Τουρκίας και δεύτερον για να ελέγχουν την διέλευση των ρωσικών ναυτικών δυνάμεων μέσω του Αιγαίου. Είναι πολύ αφελείς τουλάχιστον όσοι πιστεύουν ότι το ΝΑΤΟ με προτροπή της Γερμανίας και σε συνεννόηση με την Τουρκία θα ενδιαφερθεί να μας βοηθήσει στο πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης.
Αλίμονο, αν πέσουμε πάλι στην παγίδα όπως γίνεται με την λαθρομετανάστευση, όπου μας δουλεύουν,  βάζοντας μπροστά τα ανθρωπιστικά αισθήματα των Ελλήνων. Δεν χρειαζόμαστε πιστοποιητικά της ανθρωπιστικής μας στάσης από κάποιους που το αποφεύγουν για τον εαυτό τους. Εδώ όπως και να το κάνουμε κυριαρχεί ο «Ξένιος Δίας», ως παράδοσή μας από την αρχαιότητα.

Στην πραγματικότητα πρόκειται να μας κάνουν αποθήκη ψυχών και να εγκαταστήσουν στην Ελλάδα μουσουλμανικούς πληθυσμούς, ώστε να αλλοιώσουν και με την δική μας συναίνεση την πληθυσμιακή σύνθεση του πληθυσμού. Στόχος τους είναι όπως έχω γράψει επανειλημμένα να δημιουργήσουν από την Ελλάδα μια πολυπολιτισμική, πολυεθνική, πολυθρησκευτική και πολυφυλετική χώρα με ανοιχτά σύνορα έτσι όπως τα ήθελα κατ’ εντολήν των Αμερικανών ο Τζέφρυ Παπανδρέου και ο φίλος του Τζωρτζ Σόρος.
Οι Γερμανοαμερικανοί πετυχαίνουν μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και αυτό λόγω της δικής μας δουλοπρέπειας και σε τελική ανάλυση ηλιθιότητας. Αν λοιπόν, κάνοντας μια υπόθεση εργασίας, τελείως απλή, υποθέταμε ότι αυτοί οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» που κόπτονται για το δικό μας καλό και την δική μας ευημερία, ήθελαν να λύσουν πραγματικά το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης θα αποφάσιζαν και θα εφάρμοζαν τα εξής αυτονόητα: Πρώτον. Θα συνελάμβαναν όλους τους διακινητές εμπόρους στην ίδια την Τουρκία. Η Τουρκία είναι ένα σοβαρό, αστυνομοκρατούμενο κράτος βέβαια, αλλά, αν ήθελε θα εμπόδιζε κατά δεύτερον να αποπλεύσει οποιαδήποτε βάρκα ή εν πάση περιπτώσει πλεούμενο από τα παράλιά της. Οι αρχές της ήταν δυνατόν να το πράξουν αποτελεσματικά. Τρίτον όποιος ερχόταν με το αεροπλάνο, είτε από τα Μπαγκλαντές είτε από την υποζαχάρια περιοχή, είτε από Μαρόκο, την Αλγερία κ.λπ, θα στέλνονταν μετά τον έλεγχο στο αεροδρόμιο κατευθείαν πίσω στην πατρίδα τους. Γιατί δεν είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι μπαίνουν στο αεροπλάνο, χωρίς πιστοποιητικά, αλλά απλώς λέγοντας ότι τα έχασαν κατά την διαδρομή του αεροπλάνου. Δηλαδή θα ήταν βλάκας με περικεφαλαία όποιος θα πίστευε αυτές τις αστειότητες κατά τα άλλα. Τέταρτον. Όσοι καταφθάνουν στα σύνορα της Τουρκίας από την εμπόλεμη περιοχή της Συρίας να κρατούνται στα σύνορα και, όταν η περιοχή τους, δεν βρισκόταν στην εμπόλεμη ζώνη να τους γύριζαν πίσω στην πατρίδα τους και να τους βοηθούσε η διεθνής κοινότητα μέσω τους Ερυθρού Σταυρού για παράδειγμα να σταθούν στα πόδια τους. Αλλά και άλλα μέτρα προς αυτήν την κατεύθυνση θα μπορούσαν να ληφθούν, πριν καταλήξουν στα παράλια απέναντι από τα ελληνικά νησιά. Ασφαλώς θα υπάρχουν και άλλοι τρόποι που δεν γνωρίζω και θα ήταν αποτελεσματικοί ή ακόμη αποτελεσματικότεροι. Αλλά δεν μπορούν να μας λεν ότι το βαθύ κράτος της Τουρκίας με όλες του τις υπηρεσίες δεν συνεργάζεται με του δουλεμπόρους για να γεμίσει την Ελλάδα με Μουσουλμάνους από όλην την Αφρική και την Ασία και μόνο με Μουσουλμάνους. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις «εν αμαρτίες». Το πρόβλημα τέλος της λαθρομετανάστευσης είναι πρόβλημα όχι των εμφύλιων πολέμων, αλλά της παγκοσμιοποίησης και την εκμετάλλευσής της από ιμπεριαλιστικούς κύκλους της Δύσης στα πλαίσια μάλιστα της βασικής αντίθεσης και αντιπαράθεσης Αμερικής – Ρωσίας. Ο βασικός στόχος στο βάθος είναι η ορθόδοξη Ρωσία και όσους η Δύση θεωρεί συμμάχους της. Ο περιβόητος Τζορτζ Σόρος είχε πει ξεκάθαρα ότι «Κύπρος και Ελλάδα είναι ο Δούριος Ίππος της Ρωσίας». Παρεμπίπτοντος τα περί «μέσα –έξω από τη συνθήκη του Σέγκεν) είναι ύποπτα παιχνίδια σε βάρος μας επίσης. Θέλουν πέρα απ’ όλα τα άλλα να μας κάνουν αποθήκη Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών της Αφρικής και της Ασίας.
Φοβού λοιπόν του Δαναούς (Γερμανούς και Αμερικανούς, που χωρίς την έγκρισή τους δεν γίνεται τίποτε στο ΝΑΤΟ) και δώρα φέροντας
Δαμιανός Βασιλειάδης
ΥΓ δες τε τι γίνεται στο Καστελόριζο, που έχει τεράστια σημασία για την ΑΟΖ Ελλάδας- Κύπρου. Κάποιος πρέπει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Όμως εμείς ως Έλληνες περί άλλα τυρβάζουμε. Αυτοί που αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς μας οδήγησαν εσκεμμένα να ασχολούμαστε μόνο με την οικονομία, για να μην ενδιαφερόμαστε για τα κρίσιμα εθνικά θέματα. Αυτά δεν είναι τυχαία, αλλά προγραμματισμένα σε ένα μακρόπνοο γεωστρατηγικό σχέδιο των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας».

Κατωτέρω παραθέτω ένα σχετικό κείμενο από το ιστολόγιο olympiada,  21 Φεβρουαρίου 2016

ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΑΝΑΧΑΙΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΚΟΡΒΕΤΑ!!

Για πρώτη φορά μετά από μισόν αιώνα, η συμμαχία πήρε έμπρακτα θέση υπέρ της Ελλάδας, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αναχαιτίσει τουρκική κορβέτα που παρενοχλούσε ερευνητικό σκάφος σε διεθνή ύδατα μεν, εντός όμως της Ελληνικής υφαλοκρηπίδας που δεν αναγνωρίζει η Τουρκία!
Μετά το διάβημα Κοτζιά που μετέφερε την προειδοποίηση του Ελληνικού ΥΠΕΘΑ και την παρέμβαση του πολεμικού ναυτικού ξεκαθαρίζοντας ότι η τουρκική κορβέτα θα εκδιωχθεί με κάθε τρόπο, η Νατοϊκή διοίκηση ενημέρωσε την Τουρκία ότι παραβιάζει την πρόσφατη συμφωνία, ότι δηλαδή επιχειρεί σε Ελληνικά χωρικά ύδατα. Δίνοντας μάλιστα εντολή και συντεταγμένες αποχώρησης που αναγνωρίζουν πλήρως τις Ελληνικές θέσεις περί υφαλοκρηπίδας.
Η κορβέτα απεχώρησε συνοδευόμενη από πλοία του ΠΝ υπό νατοϊκή επιτήρηση.
Δηλαδή για πρώτη φορά το ΝΑΤΟ λειτούργησε ως ασπίδα στα Ελληνικά συμφέροντα με την Τουρκία να υπακούει. Φυσικά η συγκυρία ήταν εξαιρετικά ευνοϊκή, αφού η Τουρκία δεν θα τολμήσει να ρισκάρει ρήξη με το ΝΑΤΟ, γεγονός που θα την οδηγήσει απροστάτευτη στα νύχια της Ρωσίας.
Η δικαίωση του Ελληνικού σχεδιασμού Παυλόπουλου – Καμμένου για τον τρόπο εμπλοκής του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο δικαιώνεται ηχηρά.

 

 

 

 

Ο πατριωτισμός τελεί υπό διωγμό στην Ελλάδα…

Σεπτέμβριος 10th, 2014 Comments off

ΑΠΟ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΑΦΕΤΗΡΙΕΣ
ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΟΙΝΟ ΣΤΟΧΟ

Εισαγωγή στο άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά, που παραθέτω κατωτέρω και το προσυπογράφω με τα εξής σχόλια:
________________________________________

Ο πατριωτισμός πράγματι τελεί υπό διωγμό στην Ελλάδα από εθνοκτόνες δυνάμεις και από αριστερά και από δεξιά. Όμως χωρίς ένα πατριωτικό κίνημα στην Ελλάδα, όπως το περιγράφω στο βιβλίο μου Πανεθνικό – Παλλαϊκό Κίνημα, που αποτελεί εγχειρίδιο θεωρητικής και πρακτικής πατριωτικής πάλης για όλες τις πατριωτικές δυνάμεις, απελευθέρωση της Ελλάδας από τα δεσμά που εχάλκευσαν τα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας, δεν μπορεί να υπάρχει, ούτε σωτηρία από τα πολυποίκιλα δεινά.
Ο πατριωτισμός στην Ελλάδα και αυτή είναι η αλήθεια, τελεί υπό διωγμό από

  • την εθνοκάπηλη, καπιταλιστική δεξιά,
  • την παγκοσμιοποιημένη, ψευτοδιεθνιστική αριστερά,
  • τους εθνικιστικούς, φασιστικούς κύκλους της άκρας δεξιάς,
  • τους υπερ-εθνικιστικούς, επεκτατικούς κύκλους των γειτόνων μας
  • και τις ιμπεριαλιστικές εθνικιστικές δυνάμεις που τους στηρίζουν, επιβουλευόμενοι τον αφανισμό μας.

Την αλήθεια αυτή μας παρουσιάζουν ανάγλυφα κορυφαίοι άνδρες της πολιτικής ακόμη και αυτός o πρώην υπουργός εξωτερικών και σημερινός πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, ο πνευματικός μέντορας του Ερντογάν, που είπε χαρακτηριστικά για όσους στοχοποιούν την πατρίδα και το έθνος: «κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στην διεθνή σκακιέρα».
Δεν χρειάζεται ωστόσο να ανατρέξουμε στον Νταβούτογλου, που υπηρετεί σκοπιμότητες. Διεθνούς φήμης γνωστοί επαναστάτες τάσσονται υπέρ της πατρίδας. Πρώτος στη σειρά φυσικά ο μεγάλος επαναστάτης Λένιν, ό,τι κριτική κι αν θέλει να του κάνει κανείς. Έγραψε ο Λένιν κάτι που αφορά τους ανιστόρητους της Αριστεράς: «Η πατρίδα, το έθνος, είναι ιστορικές κατηγορίες. Αν σε καιρό πολέμου πρόκειται για την υπεράσπιση της δημοκρατίας ή δια αγώνα ενάντια στο ζυγό που καταπιέζει ένα έθνος, εγώ δεν είμαι καθόλου ενάντια σ’ ένα τέτοιο πόλεμο και δεν φοβάμαι τις λέξεις “υπεράσπιση της πατρίδας”». Το επιβεβαιώνει και ο Τρότσκι, με την φράση: «Ο διεθνισμός του Λένιν δεν έχει ανάγκη να αποδειχτεί. Αλλά ταυτόχρονα ο Λένιν είναι βαθιά εθνικός. Έχει τις ρίζες του μέσα στην νέα ιστορία της Ρωσίας». Όμως δεν είναι μόνο ο Λένιν ως παγκόσμια φυσιογνωμία. Θα αναφέρω και μία δήλωση ενός γνήσιου Έλληνα κομμουνιστή επαναστάτη, του Πάμπλο (Μιχάλη Ράπτη), που στο τέλος της ζωής του, ως απαύγασμα της εμπειρίας μιας ζωής, αποφάνθηκε: «Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο». Με αυτή την έννοια ο πατριωτισμός των Ελλήνων σταματά εκεί όπου αρχίζει ο πατριωτισμός των άλλων. Ο μεγάλος αριστερός ιστορικός Νίκος Σβορώνος αποφαίνεται για το «συντελεσμένο έθνος» ότι συνιστά «μια διαμορφωμένη σταθερή κοινότητα ανθρώπων με συνείδηση ότι αποτελεί ένα ενιαίο και αλληλέγγυο σύνολο με δική του πολιτισμική φυσιογνωμία και ψυχοσύνθεση, με κοινά υλικά και πνευματικά συμφέροντα και με σταθερά εκφρασμένη βούληση ή τάση πολιτισμικής ή πολιτικής αυτονομίας, που μπορεί να φτάσει ως την απαίτηση κρατικής ανεξαρτησίας».
Ο Νίκος Πουλαντζάς, ο πνευματικός καθοδηγητής της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, είναι κατηγορηματικός στο θέμα του έθνους. Ισχυρίζεται απερίφραστα ότι το έθνος «αποτελεί μια ιδιαίτερη ενότητα αναπαραγωγής του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων, πολύ πριν από τον καπιταλισμό». Όμως αυτά όλα που διακηρύττουν διακεκριμένοι αριστεροί διανοητές και επαναστάτες δεν ισχύουν για μια ορισμένη κατηγορία «απολιθωμάτων» στους κύκλους της Αριστεράς, που ισχυρίζονται ανιστόρητα ότι: «Κεφάλαιο – κράτος (αστική πολιτική εξουσία) – έθνος αποτελούν όψεις μιας και της αυτής μορφής ταξικής εξουσίας: του καπιταλισμού». Την αποστομωτική ωστόσο απάντηση δίνει σ’ όλους αυτούς τους παρωχημένους ψευτοδιεθνιστές ο μεγάλος Έλληνας κοινωνιολόγος και ιστορικός, προφητικός θα’ λεγα, Παναγιώτης Κονδύλης: «Είναι πολιτικά νήπιος όποιος αναφέρεται στις δήθεν γενικές σύγχρονες τάσεις για υπέρβαση του εθνικού κράτους και για την βαθμιαία πτώση των συνόρων, αποσιωπώντας ότι είναι δύο διαφορετικά πράγματα να περνούν τα σύνορα σου στρατιές τουριστών και να τα περνούν τα στρατεύματα ενός γειτονικού κράτους».
Πόσοι αιώνες άραγε πρέπει να περάσουν ακόμη, για να αντιληφθούν ορισμένοι ανιστόρητοι «επαναστάτες» ότι το θεώρημα περί του τέλους των εθνικών κρατών ήταν μια αυταπάτη, που την πλήρωσαν αρκετές φορές πολύ ακριβά και οι ίδιοι και τα κράτη, που την ασπάστηκαν;
Πόσοι αιώνες ακόμη πρέπει να περάσουν όλοι αυτοί, που απαξιώνουν και συκοφαντούν τον πατριωτισμό, για να καταλάβουν, πριν από οποιαδήποτε εθνική καταστροφή, (πριν είναι αργά) ότι δεν είναι «στραβός ο γιαλός…»;
Πόσοι αιώνες πρέπει να περάσουν για να συνειδητοποιήσουν όλοι οι Έλληνες ότι κληρονόμοι και διάδοχοι του ΕΑΜ και της ΕΔΑ είναι μόνο οι πατριωτικές δυνάμεις του έθνους, σε όποιο κοινωνικό και πολιτικό χώρο κι αν βρίσκονται αυτές;
Δαμιανός Βασιλειάδης
Αθήνα, 10.9.2014

Read more…

Το εξαρτημένο δικομματικό σύστημα στην Ελλάδα και η διέξοδος

Απρίλιος 25th, 2014 Comments off

«Για να καταλάβει κανείς την ιστορία της Ελλάδας μετά τον εμφύλιο πόλεμο», αναφέρει ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 29.9.1973 σ’ ένα σεμινάριο του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος), «πρέπει να έχει υπόψη του ότι η πολιτική ζωή της χώρας ελεγχόταν συστηματικά, όταν δεν διευθύνονταν, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνταγή της Ουάσιγκτον για την Ελλάδα ήταν απλή: Άμεση διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό, σ’ όλη την έκταση και σ’ όσο το βάθος μέχρι το παλάτι. Πλήρης υποστήριξη ενός προσαρτημένου, εξαρτημένου πολιτικού κόμματος, του κόμματος της δεξιάς, που έπρεπε να κερδίζει σ’ όλες τις εκλογές, ανεξάρτητα από ποια μέσα θα χρησιμοποιούσε για το σκοπό αυτό. Ανάπτυξη ενός αστικού κόμματος αντιπολίτευσης, που σκοπός του θα ήταν να ασκεί “δημιουργική” κριτική της πολιτικής της κυβέρνησης της δεξιάς, ένα ρόλο που προόριζαν για το κόμμα της Ένωσης Κέντρου. Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς».

Ο Σάκης Καράγιωργας είναι πιο συγκεκριμένος στο θέμα αυτό. Αποτιμώντας τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση τo 1981 και τον άκρατο ενθουσιασμό για την «αλλαγή», παλεύοντας θαρραλέα ενάντια στο λαϊκιστικό ρεύμα, που έβλεπε το ΠΑΣΟΚ ως πανάκεια και προσπαθώντας να «προσγειώσει» μάταια τους Έλληνες πολίτες στην αντικειμενική πραγματικότητα, αποφαίνεται τα ακόλουθα: «Τα κέντρα εξουσίας προετοίμασαν μια πολιτική διάρθρωση του εξής τύπου: Δύο αστικά κόμματα, που να έχουν βασικό στρατηγικό σκοπό τη διαχείριση της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κυρίως τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής αστικής κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα. Αυτά τα κόμματα θα εναλλάσσονταν στην εξουσία. Γιατί δύο κόμματα; Γιατί κάθε εκσυγχρονισμός έχει ένα κόστος που πέφτει στις πλάτες κάποιας κοινωνικής ομάδας. Αυτή την κοινωνική δυσαρέσκεια θα την απορροφά μια το ένα μια το άλλο».
Ο Σάκης Καράγιωργας στον όρο «εκσυγχρονισμός» έδινε θετικό πρόσημο, όπως και πράγματι είναι. Όμως ο «εκσυγχρονισμός» που εφαρμόστηκε από το ΠΑΣΟΚ και κυρίως από την κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, κάθε άλλο παρά εκσυγχρονισμός ήταν. Μάλλον θα τον αποκαλούσαμε «καταστροφικό παρασιτικό αναχρονισμό», όπως πάλι το απέδειξε η πράξη.
Παρεμπιπτόντως πολλοί μιλούν για το τέλος του δικομματισμού. Αυτοί φυσικά πλανώνται πλάνην οικτράν, γιατί στα πλαίσια του δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος εκείνο που μπορεί να κάνει κάποιο «προοδευτικό» κόμμα, για να μη μιλήσουμε για ριζοσπαστικό ή επαναστατικό, είναι το πολύ ο εκσυγχρονισμός, με την έννοια των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων σ’ όλα τα επίπεδα δηλαδή το αυτονόητο που δεν έχει κάνει καμιά ελληνική κυβέρνηση.
Τι έχει αλλάξει από τότε, που ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Σάκης Καράγιωργας διατύπωναν αυτές τις σκέψεις και τι παραμένει, με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές σήμερα, επίκαιρο από την αλήθεια αυτή, εκφρασμένη με τόσο σκληρό κυνισμό για την εποχή εκείνη; Θα ισχύσει αυτό που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου: «Τελικά εξαφάνιση κάθε κόμματος της Αριστεράς»;
Βρισκόμαστε και σήμερα σε μια αντίστοιχη κατάσταση ή υπάρχει διαφοροποίηση;
Έχει τεράστια σημασία η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, γιατί μπορούν να ερμηνεύσουν τόσο την κατανόηση της πραγματικής πολιτικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, όσο και να προδιαγράψουν την πολιτική εξέλιξη, η οποία μας περιμένει στο μέλλον. Read more…