Archive

Archive for the ‘Εθνικά Θέματα’ Category

Το «κουβάρι» της Μέσης Ανατολής και οι επιπτώσεις του στην Ελλάδα και Κύπρο

Νοέμβριος 5th, 2016 Comments off

Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην Μέση Ανατολή είναι σε θέση να ερμηνεύσει και τα αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην  Ελλάδα και Κύπρο.

Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας.

Επιγραμματικά

1. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ενέργεια, που βασίζεται στην εποχή μας κατά κύριο ποσοστό στο πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας. Χωρίς ενέργεια δεν υπάρχει παραγωγή, χωρίς παραγωγή δεν υπάρχουν προϊόντα, χωρίς προϊόντα δεν μπορεί να επιβιώσει η ανθρώπινη κοινωνία.

2. Η συγκεκριμένη ενέργεια αποτελεί το στρατηγικό όπλο των πλανητικών δυνάμεων του πολυπολικού κόσμου που καθορίζεται από τον ανταγωνισμό, κυρίως και κατά προτεραιότητα ανάμεσα στην Αμερική, την Ρωσία και την Κίνα.

3. Η παγκοσμιοποίηση έχει αγκαλιάσει όλον τον πλανήτη μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού.

4. Οι πλανητικές δυνάμεις αποτελούν την Νέα Τάξη, που διεκδικούν με όλες τους δυνάμεις το μεγαλύτερη δυνατή μερίδα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς προς το συμφέρον το δικό τους και των συμμάχων τους.

5. Το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας βρίσκεται στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Όποιος κατέχει και ελέγχει τα αποθέματα και την διακίνηση του μαύρου χρυσού καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την παγκόσμια αγορά.

6. Στην περιοχή που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή η σύγκρουση συνίσταται στην κατοχή και ασφάλεια διακίνησης του πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις αντίπαλες δυνάμεις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ και την Ρωσία και τους συμμάχους της, στους οποίους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι το σιιτικό Ιράν και η Συρία. Read more…

Διακήρυξη – κάλεσμα για ένα πανεθνικό – Παλλαϊκό Κίνημα

Νοέμβριος 5th, 2014 Comments off

 

Η εθνική στρατηγική δεν είναι ούτε “δεξιά” ούτε “αριστερή”, ούτε “εθνικιστική”, ούτε “διεθνιστική”. Είναι τα πάντα, ανάλογα με τις επιταγές της συγκεκριμένης περίστασης. Αλίμονο στη χώρα και την πολιτική της ηγεσία, αν ερμηνεύει την συγκεκριμένη κατάσταση με “δεξιές” ή “αριστερές” προτιμήσεις.

Παναγιώτης Κονδύλης[1]

Η συγκεκριμένη περίσταση, που εκφράζει την σημερινή ανθρωπιστική και γενικότερη κρίση στην Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζεται, όπως διακηρύσσει ο Παναγιώτης Κονδύλης με αριστερές ή δεξιές προτιμήσεις. Το πρόβλημα στην πραγματική του διάσταση είναι η απελευθέρωση της πατρίδας μας από τα δεσμά που εχάλκευσε το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Kεφάλαιο με αιχμή του δόρατος τη Γερμανία και τις δυνάμεις που την στηρίζουν και συμμαχούν μαζί της.

Η Ελλάδα ως αποικία χρέους είναι υπό κατοχή. Οι Γερμανοί, και όχι μόνο, την θεωρούν και τις συμπεριφέρονται ως προτεκτοράτο τους. Όμως το πρόβλημα δεν είναι πρωταρχικά οικονομικό.

Για το λόγο αυτόν ο αγώνας είναι κατά βάση εθνικοαπελευθερωτικός, όπως ήταν με άλλη μορφή επί κατοχής και μετά ακολουθούν οι κοινωνικοί αγώνες. Ο αγώνας είναι με την έννοια αυτή πατριωτικός, ενάντια σε όλες τις εθνοαποδομητικές δυνάμεις από δεξιά και αριστερά, που θέλουν να διατηρήσουν την Ελλάδα στην εξάρτηση, απαξιώνοντας, συκοφαντώντας και ενοχοποιώντας όλες τις πατριωτικές φωνές, ως δεξιές, εθνικιστικές και αντιδραστικές, για να ακυρώσουν κάθε αντίσταση και υποτάξουν την πατρίδα μας στις δυνάμεις εκείνες, που υπηρετούν εκών άκων ξένα συμφέροντα.

Υπάρχει ανάγκη ενός νέου ΕΑΜ, με τα εθνικοαπελευθερωτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά που είχε εκείνο το κίνημα τότε. Το έθνος και ο πατριωτισμός που το εκφράζει είναι υπό διωγμόν. Πρέπει να συνειδητοποιήσει ο Έλληνας πολίτης ότι υπονόμευση του εθνικού κράτους συντελεί στην «υφαρπαγή απ’ τους λαούς της κυριαρχίας τους, της ελευθερίας τους, της δημοκρατίας τους και της ταυτότητάς τους και την αναγωγή τους από πολίτες σε χειραγωγούμενους καταναλωτές μιας ασύδοτης αγοράς, χωρίς σύνορα και θεσμικό πλαίσιο, χωρίς εγγυήσεις και ελέγχους»[2]

Η ιδεολογική αυτή τρομοκρατία δεν πρέπει να περάσει. Δεν θα μπορέσουν να κάμψουν τον πατριωτισμό των Ελλήνων, όσα μέσα και μεθόδους κι αν εφαρμόζουν.

Ο Ιταλός φιλόσοφος, μαρξιστής Κονστάντσο Πρέπε είχε δίκαιο όταν διατύπωνε την άποψη για την γενική κρίση που περνάει η Ελλάδα: «Τώρα υπάρχει ένα πρόβλημα της Ελλάδας ως έθνους, όχι μόνο του ελληνικού λαού»[3]

Εκείνο που διακυβεύεται δεν είναι η οικονομία μονάχα, αλλά το ελληνικό έθνος στο σύνολό του, η επιβίωσή και προκοπή του.

Καλούμε για το λόγο αυτό όλες τις πατριωτικές δυνάμεις, σε οποιοδήποτε κοινωνικό χώρο κι αν βρίσκονται, να συσπειρωθούν σε έναν κοινό αγώνα, έως ότου αποτινάξουμε τα δεσμά της υποτέλειας και της εξάρτησης και οικοδομήσουμε την απελευθερωμένη Ελλάδα που οραματιζόμαστε, για την εθνική, πολιτική, κοινωνική και πολιτισμική ανασυγκρότηση της, που της αξίζει.

Οι δυνατότητες υπάρχουν και είναι δοσμένες, αλλά δεν γίνεται χρήση τους, λόγω εξάρτησης, απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις που από δεξιά και αριστερά στην Ελλάδα και το εξωτερικό αγωνίζονται για το χαμό της ως Έθνος και ως Λαός, προσπαθώντας να την κάνουν έρμαιο των αντεθνικών τους επιδιώξεων, στα πλαίσια μιας καταστροφικής πολυπολιτισμικής πολιτικής και παρωχημένης διεθνιστικής αλληλεγγύης, που στηρίζει την εθνικιστική επεκτατική πολιτική των γειτόνων μας και όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που απεργάζονται την καταστροφή μας.

Μόνο ένα γνήσιο πατριωτικό κίνημα που συνδυάζει άρρηκτα τα εθνικά με τα κοινωνικά προβλήματα, είναι σε θέση να φέρει την ρήξη και ανατροπή, οδηγώντας την χώρα σε μια δημιουργική πορεία σε όλα τα επίπεδα, υπερασπιζόμενη την εθνική ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, τη λαϊκή κυριαρχία και την πολιτική και οικονομική δημοκρατία.

Σ’ αυτό το πανεθνικό – παλλαϊκό κίνημα πρέπει να πάρει ενεργό μέρος όλος ο Λαός, με την πεποίθηση ότι Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος, όπως απέδειξε η ιστορία μας!

Για το λόγο αυτό απευθύνουμε κάλεσμα σε όλες τις πατριωτικές δυνάμεις, σε όποιον κοινωνικό χώρο κι αν βρίσκονται, στον κοινό αγώνα για την σωτηρία της πατρίδας!

Νυν υπέρ πάντων ο αγών!

 [1] Παναγιώτης Κονδύλης, Από τον 20ο αιώνα, , εκδ. «Θεμέλιο», Αθήνα 1998, σ. 185

[2] Maurice Allais, Συνέντευξη στην εφημ. «Το Παρόν», 6.9.2009, σ. 26.

[3] Κονστάντσο Πρέβε, «Περνάμε από μια φάση του καπιταλισμού σε μια άλλη», συνέντευξη στην εφημ. «Ελευθεροτυπία, 19.11.2011.

«Ο θείος από την Αμερική»

Αύγουστος 9th, 2013 Comments off

Ζούμε ένα νέο Ανατολικό Ζήτημα. Καμία αμφιβολία, όπως τότε και τώρα το κεντρικό ζήτημα για τις χώρες της Δύσης και κυρίως για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, είναι η Ρωσία.[1]Ας ανασκαλέψει κανείς την ιστορία του Ανατολικού Ζητήματος και θα το διαπιστώσει αμέσως

Όλη η στρατηγική των Αμερικανών στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου στρέφεται κατά πρώτον στον πλήρη και οριστικό αποκλεισμό της Ρωσίας από τις πηγές και τον έλεγχο των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου και κατά δεύτερο λόγο στην πλήρη απεξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο εγγύς και απώτερο μέλλον από το φυσικό αέριο και πετρέλαιο της Ρωσίας.

Όπως είχα αναλύσει στη μελέτη μου Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός το βασικό στρατηγικό όπλο παγκόσμια είναι η ενέργεια και η βάση της ενέργειας είναι και παραμένει ο μαύρος χρυσός, δηλαδή οι υδρογονάνθρακες.

Χώρες που ιστορικά και πολιτιστικά διατηρούσαν και διατηρούν επαφή με τη Ρωσία, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία, η Ελλάδα, η Κύπρος και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, μπήκαν κατά καιρούς στο στόχαστρο των ΗΠΑ και υπέστησαν καταστροφές. Αρκεί να θυμίσω ως πρώτο θύμα την Κύπρο με τον Μακάριο, τον λεγόμενο Κάστρο της Μεσογείου.

Η Κύπρος έπρεπε να διχοτομηθεί από τις τρεις νατοϊκές χώρες, Αγγλία, Τουρκία και Ελλάδα (δυστυχώς συνέργησε και η ελληνική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, λόγω αντικομουνισμού σ’ αυτό), για να μην υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος, αυτό το στρατηγικής σημασίας αεροπλανοφόρο στην καρδιά της Νοτιοανατολικής Μεσογείου με την ύψιστη στρατηγική σημασία, να περιπέσει στην επιρροή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και τώρα της Ρωσίας. Έπρεπε η Κύπρος να ελέγχεται απόλυτα από τη Δύση.

Ακολούθησε το Ιράκ, μετά αμέσως η πρώην Γιουγκοσλαβία, μετά η Ελλάδα με τον οικονομικό της στραγγαλισμό και την ακύρωση του αγωγού Νοβοροσίσκ, Μπουργκάς, Αλεξανδρούπολη, κατόπιν την ακύρωση συμφωνίας για την ΔΕΣΠΑ κ.λπ. Ασφαλώς και την Ελλάδα θα βομβάρδιζαν οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας», αν δεν ήταν στην Ευρώπη και το ΝΑΤΟ. Επέλεξαν όμως έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο, να την ελέγξουν: Το οικονομικό στραγγαλισμό και όχι μόνο.

Όλα αυτά δεν είναι καθόλου τυχαία. Ένας ήταν και είναι ο στόχος: Η Ρωσία. Ο αγωγός ΤΑΡ ελέγχεται απόλυτα από τη Δύση. Γι’ αυτό και εγκρίθηκε η κατασκευή του.

Οι ΗΠΑ ως καταρρέουσα αυτοκρατορία οικονομικά, αλλά στρατιωτικά ακόμη πανίσχυρη, την μόνη χώρα που φοβάται στον χώρο της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής είναι η Ρωσία. Γιατί η Ρωσία και είναι και θα αναπτυχθεί στο μέλλον ως η πιο ισχυρή στρατιωτικά χώρα του κόσμου, επειδή έχει όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές για την υλοποίηση του σκοπού αυτού. Αν δεν είχε μεσολαβήσει το κομμουνιστικό καθεστώς, τώρα η Ρωσία θα ήταν αναμφισβήτητα η πρώτη οικονομικά και στρατιωτικά χώρα του κόσμου.

Τώρα που απεφάσισαν οι Αμερικανοί να βάλουν μπρος την αξιοποίηση του φυσικού αερίου και πετρελαίου στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, του Αιγαίου και του Ιονίου, για την προμήθεια της Ευρώπης με φυσικό αέριο και τον αποκλεισμό της Ρωσίας, θα ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις από τις ΗΠΑ, οι οποίες θα έχουν άμεσες επιπτώσεις για την Κύπρο και την Ελλάδα και για την περιοχή ολόκληρη.

Ποιες είναι αυτές οι κρίσιμες αποφάσεις. Πέραν του Σκοπιανού προβλήματος και ενός νέου σχεδίου Ανάν, που ήδη γνωρίζουμε ότι θα πιέσουν οι Αμερικανοί για λύση, εικασίες μόνο μπορούμε να κάνουμε για τον τρόπο που θα λυθούν τα προβλήματα που έχουν σχέση με το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο της περιοχής που περιγράφουμε. Read more…

Όσο υπάρχει μνήμη υπάρχει ελπίδα

Μάιος 21st, 2013 Comments off

 http://www.elliniki-gnomi.eu/archives/44544

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ / LITERATUR, Elliniki Gnomi, 21 May 2013

Συνέντευξη του συγγραφέα Δαμιανού Βασιλειάδη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη.

“Όμως η ζωή του πατέρα μας είναι αντιπροσωπευτική και για το δράμα του Ποντιακού Ελληνισμού γενικά και ειδικά του Ποντιακού Ελληνισμού του Επαρχείου του Καρς, μιας βασικά άγνωστης πτυχής των τραγικών γεγονότων της περιόδου της Μικρασιατικής καταστροφής. Τέλος θέλαμε να βάλουμε φραγμό στον κίνδυνο της λήθης τόσο για τον πατέρα μας, όσο και για τους Ποντίους που έζησαν, όπως ο πατέρας μας το ίδιο ή παρόμοιο δράμα”. Αυτά δηλώνει σήμερα στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ο συγγραφέας κ. Δαμιανός Βασιλειάδης.

Ποια ήταν η αφορμή για να εκδοθεί το βιβλίο «Ο Λάμπον α σο Καρς», (Ο Λάμπος από το Καρς),εκδόσεις Στοχαστής;

Η απότιση φόρου τιμής στους γονείς μας που έζησαν, όπως όλα μου τα αδέλφια τονίζουμε, μόνο για μας. Εμείς ήμασταν η ζωή τους. Στερήθηκαν τα πάντα μόνο για μας. Όταν εμείς ήμασταν σε θέση να τους προσφέρουμε κάτι σ’ αυτή τη ζωή από ευγνωμοσύνη, ήδη ήταν αργά. Είχαν αποδημήσει «εις Κύριον». Αυτός είναι ο υποκειμενικός παράγοντας, που μας οδήγησε να διατηρήσουμε τη μνήμη τους, ως απειροελάχιστο χρέος, όπως τονίζω στον πρόλογο του βιβλίου, απέναντί του και απέναντι στην μητέρα μας, ακόμη και απέναντι στου προγόνους μας και ολόκληρο τον Ποντιακό Ελληνισμό, στο μέτρο που του αναλογεί.

Όμως η ζωή του πατέρα μας είναι αντιπροσωπευτική και για το δράμα του Ποντιακού Ελληνισμού γενικά και ειδικά του Ποντιακού Ελληνισμού του Επαρχείου του Καρς, μιας βασικά άγνωστης πτυχής των τραγικών γεγονότων της περιόδου της Μικρασιατικής καταστροφής. Τέλος θέλαμε να βάλουμε φραγμό στον κίνδυνο της λήθης τόσο για τον πατέρα μας, όσο και για τους Ποντίους που έζησαν, όπως ο πατέρας μας το ίδιο ή παρόμοιο δράμα.

Γράφετε ως υπότιτλο «Η Οδύσσεια ενός Ποντίου από τον Καύκασο». Είναι τόσο σημαντική αυτή υπογράμμιση για την σημασία του αγώνα του πατέρα σας; Read more…

Categories: Εθνικά Θέματα Tags:

Ο Λάμπον α σο Καρς

Μάρτιος 22nd, 2013 Comments off

Χαράλαμπος Βασιλειάδης
Ο Λάμπον α σο Καρς

Η Οδύσσεια ενός Ποντίου από τον Καύκασο

Haralambos mikroΤο βιβλίο αυτό, γραμμένο από έναν Έλληνα του Πόντου, αποτελεί μιαν ακόμη αυθεντική μαρτυρία για το βάρος και το βάθος της ελληνικής παρουσίας στην Μ. Ασία, τον Καύκασο, την Ν. Ρωσία και τον Εύξεινο Πόντο.
Γραμμένη λίγο πριν από τον θάνατό του, η σύντομη αυτή αυτοβιογραφία του Χαράλαμπου Βασιλειάδη περιγράφει τις οδυσσειακού χαρακτήρα περιπέτειές του μέχρι να καταλήξει για πέμπτη και τελευταία φορά πρόσφυγας στην ακριτική Φλώρινα.
Σαν κινηματογραφική ταινία τρέχουν τα χρόνια με την ζωή του στον Καύκασο, την παιδική ηλικία, την ξεχωριστής έντασης σχέση με τον πατέρα του, τον πρώτο του έρωτα και την πρώτη φυγή του στα ποντιακά χωριά του Νοβοροσίσκ, όπου η συνάντησή του με τον θείο του Στάθιο αποτέλεσε το τελευταίο στάδιο πριν την οριστική φυγή του από το πατρικό σπίτι για να καταταγεί στον ρωσικό στρατό.
Σε αυτήν την πλέον χαρακτηριστική περίοδο της ζωής του ως Κοζάκος ανθυπολοχαγός, θα ζήσει από τα μέσα τα συγκλονιστικά γεγονότα του ρωσογερμανικού μετώπου, την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον ανελέητο αγώνα Λευκών και Μπολσεβίκων μέχρι την επικράτηση των τελευταίων, που τον οδήγησαν στην τελευταία προσφυγιά «μετά από πολλές περιπέτειες με νεκρούς και τραυματίες σε κάθε μεριά που περνούσα και πολλές μεταμφιέσεις», στην Ελλάδα.
Σε αυτό το τελευταίο ουσιαστικά της ζωής του προσόρμισμα θα βρει μόνιμο πλέον καταφύγιο, όπου και θα περάσει το μεγαλύτερο μέρος του βίου του, όπως λιτά το αποτυπώνει στο τέταρτο μέρος της αυτοβιογραφίας του.
Ένα βιβλίο μνήμης, αλλά όχι μόνον. Μια αυτοβιογραφία που πέρα από την καθαρά προσωπική ιστορία, περιγράφει με τρόπο απλό, βιωματικό και ανεπιτήδευτο μια σημαντική περίοδο που συμπίπτει με την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, αυτού του Έλληνα ακρίτα, ριζωμένου στην περιοχή του Πόντου και του Καυκάσου για περισσότερο από τρεις χιλιετίες.

Για περισσότερες πληροφορίες και παραγγελίες πατήστε εδώ.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ο Ελληνισμός

Μάρτιος 22nd, 2013 Comments off

Αν εθελούσια δε γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν

Βάσος Λυσαρίδης

 

Οι πιο «λυσσαλέες» αντιθέσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε πλανητικό επίπεδο, στην παρούσα φάση που διανύουμε και μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, είναι ασφαλώς ανάμεσα στις ΗΠΑ την Ρωσία και την Κίνα.

Στο χώρο της Ευρώπης και της Εγγύς και Μέσης Ανατολής η κύρια και καθοριστική αντίθεση εστιάζεται ανάμεσα στις ΗΠΑ και τους συμμάχους της και την Ρωσία.

Ο αποκλειστικός στόχος που καθορίζει τη γεωστρατηγική και γεωπολιτική στρατηγική της Δύσης (Χώρες του ΝΑΤΟ βασικά) είναι ο έλεγχος των πηγών και των αγωγών του μαύρου χρυσού, δηλαδή του πετρελαίου και φυσικού αερίου στο χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής.Zypern

Οι δυνάμεις της Δύσης με προεξάρχουσα δύναμη τις ΗΠΑ επιδιώκουν να αποκλείσουν παντελώς και με όλα τα μέσα την οποιανδήποτε εξάρτηση της Δύσης από τη Ρωσία, στο βαθμό που η Αμερική έχει ακόμη τουλάχιστον την στρατιωτική ισχύ και η Ρωσία ανακτά αργά, αλλά σταθερά τις δυνάμεις της.

Η Ρωσία ήταν ανέκαθεν ο μεγάλος αντίπαλος της Δύσης από τον 19 αιώνα κι εντεύθεν. Πρώτα η αυταρχική και δεσποτική τσαρική Ρωσία, κατόπιν η πρώην Σοβιετική Ένωση και τώρα η καπιταλιστική Ρωσία.

Όλες οι χώρες σχεδόν των πρώην Σοβιετικών Καθεστώτων ενσωματώθηκαν στο στρατόπεδο της Δύσης και πρωτοστατούν μάλιστα στην αντιπαράθεση αυτή, γενόμενοι τις περισσότερες φορές βασιλικότεροι του βασιλέως.

Η Αμερική, για να το εκφράσουμε απλά, δεν φοβάται την κομουνιστική Κίνα, αλλά την ορθόδοξη Ρωσία.

Μόνες χώρες που διατηρούσαν και διατηρούν πολυποίκιλους δεσμούς με τη Ρωσία στο χώρο των Βαλκανίων ήταν η πρώην η ορθόδοξη Γιουγκοσλαβία και είναι και παραμένει ακόμη η ορθόδοξη Ελλάδα και η ορθόδοξη Κύπρος. (Και η Συρία για τους δικούς της λόγους φυσικά).

Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που επενέβησαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία με τόσο μίσος και πάθος, για να αποκόψουν κάθε δεσμό των Σέρβων με την Ρωσία.

Στην Ελλάδα που διατηρούνται οι δεσμοί αυτοί ακόμη από τον λαϊκό παράγοντα (δεν είναι της στιγμής να αναλύσουμε τους λόγους, άλλωστε ο καθένας μπορεί να τους κατανοήσει) θα συνέβαινε το ίδιο με την πρώην Γιουγκοσλαβία – και ας μην έχουμε καμία αμφιβολία – αν οι αρνητικές πλευρές δεν ήταν μεγαλύτερες από τις θετικές μιας τέτοιας επέμβασης. Θα μας συνέτριβαν χωρίς κανέναν οίκτο!

Επέλεξαν λοιπόν οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» καταλληλότερες και αποτελεσματικότερες μεθόδους, για να αποκλείσουν την Ελλάδα και την Κύπρο και τον Ελληνισμό ολόκληρο από οποιανδήποτε δυνατότητα διατήρησης δεσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ρωσία.

Συνεπώς επέλεξαν αυτό που αποδίδεται στον Κίσινγκερ και ήδη είναι γνωστό και αποτελεί δόγμα των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας.[1]

Τη μέθοδο που ενέκριναν τελικά τα μακρόπνοα στρατηγικά τους σχέδια δεν ήταν τα όπλα, όπως στην πρώην Γιουγκοσλαβία, αλλά ένα άλλο όπλο πιο αποτελεσματικό από τα όπλα. Τον στραγγαλισμό και κυριολεκτικό αλυσόδεμα της Ελλάδας και της Κύπρου και τον απόλυτο έλεγχο, μέσω κυρίως τεσσάρων καθοριστικών μεθόδων. Πρώτον μέσω του πολυπολιτισμικού αφελληνισμού από αριστεροδεξιά. Δεύτερον μέσω του οικονομικού στραγγαλισμού Ελλάδας και Κύπρου. Τρίτον μέσω της πληθυσμιακής συρρίκνωσης των Ελλήνων, της άμεσης και έμμεσης γενοκτονίας και της πληθυσμιακής αλλοίωσης μέσω της λαθρομετανάστευσης και τέταρτον μέσω της αφαίρεσης εδαφών, (Δυτική Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρος, Αιγαίο, Κύπρος. Τελικός στόχος η πλήρης αποδυνάμωση της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, ώστε να μην παίζει κανέναν απολύτως ρόλο στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Read more…