Archive

Author Archive

H Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και η στρατηγική του Ποντιακού Ελληνισμού

Μάιος 17th, 2017 Comments off

 Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα, π. Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης», μέλους του ΙΗΑ (International Hellenic Assosiation)

 “Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς”

                                                                    Σεφκέτ πασάς, Τούρκος Πρωθυπουργός[1]

Εισαγωγή

Από το 1994 μια νέα “εθνική επέτειος” ήρθε να προστεθεί στο πάνθεον των εθνικών επετείων.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994, ημέρα κήρυξης της επανάστασης του 1821 από τον Γενικό Έφορο της Αρχής της Φιλικής Εταιρείας, Πόντιο πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». Ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα στις 19 Μαϊου 1919 και ολοκλήρωσε την προγραμματισμένη και προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους εθνική εκκαθάριση με την τελευταία κατάληξη της σφαγής και πυρπόλησης της Σμύρνης το 1922, για την οποία γνωστή Ελληνίδα «ιστορικός» έγραψε ότι δεν ήταν σφαγή, αλλά «συνωστισμός» στο λιμάνι της.

Επίσης το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Ι. Το ιστορικό πλαίσιο

Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, για να τη γνωρίσουμε σε όλες της τις διαστάσεις, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αποκομμένο από τις γενικότερες γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή. Ούτε εθνολογικά, ούτε γεωγραφικά ούτε χρονικά. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Γενοκτονία από τους Τούρκους όλων των χριστιανών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Θράκη έως την  Μικρασιατική Ανατολία στα πλαίσια του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος, μέσα από το οποίο αναδύεται ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι και το πρόβλημα της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Φάσεις της γενοκτονίας διαπιστώνουμε από την εποχή έναρξης του Ανατολικού Ζητήματος έως την τελική του κατάληξη με την επικράτηση των Νεότουρκων και την πολιτική της Γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης που εφάρμοσαν συστηματικά και προγραμματισμένα για την οριστική του λύση κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και κυρίως του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ό,τι ακολούθησε μετά απ’ αυτόν, έως την συνθήκη της Λωζάνης το 1923.

Το Ανατολικό Ζήτημα προκύπτει βασικά, όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, μπροστά στην επιταχυνόμενη παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προβάλλουν αξιώσεις και επιχειρούν κάθε είδους διείσδυση, οικονομική, πολιτική στρατιωτική ή άλλη, σε αυτό τον χώρο της Aνατολικής Μεσογείου.

Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι οι διάφορες διενέξεις των ισχυρών δυνάμεων ακόμη και από τα τέλη του 19 αιώνα είχαν να κάνουν βασικά με την ενέργεια, της οποίας η βασική πηγή ήταν και είναι οι υδρογονάνθρακες: πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Ακόμη και αυτό το λεγόμενο ανατολικό ζήτημα, στο πρόσφατο παρελθόν, είχε άμεση σχέση με τον μαύρο χρυσό της περιοχής της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Έλεγχος των ενεργειακών πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου και η ασφάλεια της απρόσκοπτης ροής του προς την Δύση, αποτελούσε αντικείμενο διένεξης των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμενων, στις οποίες εμπλέκονταν και τα κράτη της περιοχής. Ήταν η εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και οι υδρογονάνθρακες από τότε αποτελούσαν στρατηγική πηγή ενέργειας, όπως ακριβώς και σήμερα. Read more…

Ο Χριστός, όπως και να το κάνουμε, ήταν ένας πραγματικός επαναστάτης

Απρίλιος 14th, 2017 Comments off

Η επαναστατικότητά του συμπυκνώνεται σε μία και μόνο φράση:

«Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται ο άνθρωπος» (κατά Λουκάν, 4.5)

Το τι σημαίνει αυτή η φράση μας εξηγεί ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά με τα εξής λόγια:

Στο βαθμό που κατανοούσα καλύτερα τους μηχανισμούς της ιδεολογικής και ουτοπικής σκέψης , την κλασσική αρχαιότητα την έφερνε κοντύτερά μου ένα ακόμη γνώρισμα της: η απουσία εσχατολογίας και ευθύγραμμων αντιλήψεων για το ιστορικό γίγνεσθαι, οι οποίες ως γνωστόν έχουν ιουδαιοχριστιανική προέλευση και εκκοσμικεύθηκαν τόσο από τον σοσιαλισμό, όσο και από τον καπιταλιστικό φιλελευθερισμό».[1] Και σε άλλο σημείο συνεχίζει, εξηγώντας ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο οικονομική μονάδα: « Έτσι, η άρνηση της εσχατολογίας συνεπέφερε και την άρνηση του πρωτείου της οικονομίας, τουλάχιστον όπως το εννοούσε ο μαρξισμός. Η Ιστορία γίνεται τώρα ανοιχτή ως προς τις πιθανές εκβάσεις (όχι αναγκαστικά ως προς τους δρώντες μηχανισμούς), γιατί δεν δρα εντός της μία πάγια ιεραρχία παραγόντων, όπου ο ένας είναι πάντα πιο καθοριστικός από κάποιον άλλον, αλλά το βάρος και η σπουδαιότητά τους ποικίλλουν συνεχώς ανάλογα με τη συγκυρία. Τούτο δεν σημαίνει διόλου την άρνηση μιας επιστήμης της ιστορίας και των ανθρωπίνων πραγμάτων, δηλαδή δεν σημαίνει διόλου την άρνηση της αιτιότητας – όμως άλλο πράγμα είναι η αιτιότητα που ισχύει σε κάθε περίπτωση και άλλο πράγμα είναι η νομοτέλεια που πάει να υποτάξει όλες τις περιπτώσεις σε μια και μόνη τελολογικά αρθρωμένη αλυσίδα. Η οικονομία δεν παύει φυσικά να έχει το ιδιαίτερο βάρος της μέσα στους διαμορφωτικούς παράγοντες της κοινωνικής ζωής, όμως υποτάσσεται στη γενική λογική και στη γενική μορφολογία των κοινωνικών σχέσεων, των σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπινες υπάρξεις που ζουν κοινωνικά. Μιλώντας κανείς για ανθρώπους, για σχέσεις μεταξύ τους, για δυνάμεις που συγκροτούν και συγκρατούν κοινωνίες, εισέρχεται στο βαθύ και έσχατο επίπεδο της ανάλυσης, δηλαδή στο επίπεδο της κοινωνικής οντολογίας.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έγκειται στην κατάργηση της ελληνοχριστιανής παράδοσης, όπως τον επιδιώκουν οι αποδομητές του έθνους, αλλά στον εκσυγχρονισμό της.

Μια «πνοή» αυτής της ελληνοχριαστιανικής αίσθησης μας προσφέρει ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης.

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Την εκκλησίαν αγαπώ – τα εξαπτέρυγά της,

τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,

τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των  Γραικών,

με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες

με τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,

τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες

και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό-

λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό-

ο νους μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,

στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

[1] Β. Παναγιώτης Κονδύλης, συνέντευξη στο περ. «Διαβάζω», τεύχ. 384, Απρίλιος 1998.

Ομιλία στις επετειακές εκδηλώσεις στις 7 Απριλίου 2017

Απρίλιος 7th, 2017 Comments off

Ομιλία του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα στις επετειακές εκδηλώσεις στις 7 Απριλίου 2017, στους μαρτυρικούς Πύργους Εορδαίας

Σεβαστοί εκπρόσωποι της Εκκλησίας, αξιότιμοι εκπρόσωποι της  πολιτείας, αξιότιμε πρόεδρε των Πύργων, αγαπητοί συμπατριώτες,

Στον περίφημο Επιτάφιό του ο Περικλής, που ομολογουμένως αποτελεί διαχρονικά μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς για δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη, ξεκινάει όχι τυχαία με τα εξής λόγια που έχουν την επικαιρότητά τους και σήμερα: «Άρξομαι δε από των προγόνων πρώτον, δίκαιον γαρ αυτοίς και πρέπον δε άμα εν τω τοιώδε, την τιμήν ταύτην της μνήμης δίδοσθαι». Τουτέστιν: Θα αρχίσω πρώτα από τους προγόνους. Γιατί είναι δίκαιον και ταιριάζει συγχρόνως σε περίπτωση όπως η σημερινή να απευθύνεται αυτή η τιμή της ανάμνησης σ’ αυτούς.

Βέβαια στην περίπτωσή μας δεν πρόκειται για πεσόντες στο πεδίο της μάχης, όπως τότε- και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά-, αλλά για αθώα θύματα μιας πρωτοφανούς φρικώδους εγκληματικής ενέργειας, που δεν έχει σχέση με πολεμική αντιπαράθεση, ή με συμμορίτες, όπως προσχηματικά και απαξιοτικά θέλει να τα παρουσιάζει πάντα η γερμανική προπαγάνδα.

Έκτοτε η παράδοση επιβάλλει να λαμβάνει χώρα ο επιτάφιος έπαινος στους νεκρούς.

 Εάν για έναν άνδρα όπως ο Περικλής ήταν εύκολο να αποτίσει τον ενδεδειγμένο φόρο της τιμής στους προγόνους, η πρόκληση έκτοτε για τους επιγόνους είναι ένα πολύ βαρύ φορτίο, γιατί οποιοσδήποτε επιτάφιος δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί επάξια στην απόδοση τιμής στους νεκρούς, όπως αυτή του Περικλή.

Έχοντας συνείδηση αυτής της πραγματικότητας ανταποκρίνομαι σήμερα σ’ αυτό το καθήκον, ζητώντας την κατανόησή σας για το γεγονός ότι κανένας επιτάφιος λόγος δεν μπορεί να εκφράσει στην κυριολεξία το νόημα της θυσίας των αδικοχαμένων νεκρών μας, τους οποίους προσπαθούμε να τιμήσουμε σήμερα. Ούτε η ψυχρή λογική ούτε η αχαλίνωτη φαντασία είναι σε θέση να περιγράψει το ειδεχθές έγκλημα.

Το σημαντικό είναι ότι αυτή η απότιση φόρου τιμής περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά και όλα τα άλλα εγκλήματα, που διέπραξε η ναζιστική Γερμανία στην Ελλάδα, γιατί το ολοκαύτωμα των Πύργων είναι αντιπροσωπευτικό και όλων των άλλων ολοκαυτωμάτων της Ελλάδας κατά την διάρκεια της κατοχής. Η Ελλάδα στην πραγματικότητα ήταν ολόκληρη ένα ολοκαύτωμα. Μην ξεχνάμε ότι τα θύματα ανέρχονται σε 1.106.922 ή στο 13% του πληθυσμού τότε, όταν η Ελλάδα το 1940 αριθμούσε 7.344.860 κατοίκους.

Ο φόρος αίματος είναι απερίγραπτος. Αυτός ο αριθμός αναγράφεται στη Μαύρη Βίβλο, που εξέδωσε το Εθνικό Συμβούλιο διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.[1]

Η σφαγή στους Πύργους και η ολοκληρωτική πυρπόληση και καταστροφή του χωριού μετά και από λεηλασία έλαβε χώρα ως γνωστόν από τις 22 έως 24 Απριλίου 1944.

Στους Πύργους Εορδαίας και στο γειτονικό Μεσόβουνο διαπράχθηκε, ίσως, το ειδεχθέστερο ναζιστικό έγκλημα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Τα γερμανικά στρατεύματα και οι, κατ’ όνομα, Έλληνες συνεργάτες τους (του δωσιλογικού «Εθνικού Ελληνικού Στρατού», η ομάδα του διαβόητου Πούλου κ.α.), εκτελώντας την εκκαθαριστική επιχείρηση «Μαγιάτικη Καταιγίδα» βύθισαν στο πένθος τα χωριά Πύργοι, Μεσόβουνο, Σέλι, Άνω και Κάτω Γραμματικό, Μεταμόρφωση, Άγιος Παύλος, Ροδοχώρι, Αγία Φωτεινή, Ερμακιά και άλλα χωριά και οικισμούς γύρο από το Βέρμιο. Εκδικήθηκαν για την αντίσταση ενός λαού που αγωνίζεται ανέκαθεν για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Για το λόγο αυτό δολοφόνησαν, λεηλάτησαν κι έκαψαν, αφήνοντας πίσω τους, κυριολεκτικά, κρανίου τόπο. Η άλλοτε κραταιά Κατράνιτσα (σήμερα Πύργοι) δοκιμάστηκε σημαντικά καθώς όλη η κωμόπολη καταστράφηκε ολοσχερώς και θανατώθηκαν από τον γερμανικό στρατό συνολικά 350 κάτοικοι. Κι όμως οι υπεύθυνοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Read more…

Πρόσκληση σε συζήτηση

Μάρτιος 6th, 2017 Comments off

Αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης και τις δυνατότητες διεξόδου

Μάρτιος 6th, 2017 Comments off

Όταν οι άνθρωποι επιθυμούν κάτι, συνηθίζουν να στηρίζονται στην άλογη ελπίδα, ενώ εκείνο που είναι αντίθετο προς την επιθυμία τους, το αποδιώχνουν από τη σκέψη τους με αυθαίρετους συλλογισμούς

                                                                                    Θουκυδίδης, (Ιστορία, Δ΄, 108)

Οι Έλληνες ζουν με ψευδαισθήσεις, τις οποίες δεν θέλουν να αποβάλουν, θεωρώντας λανθασμένα ότι έτσι γλυτώνουν από το πρόβλημα που τους βασανίζει. Δεν θέλουν να αντικρίσουν την αλήθεια κατάματα. Προτιμούν ως παρηγοριά το απατηλό ψεύδος. Αναζητούν τις αιτίες εκεί που δεν υπάρχουν, γιατί έτσι τους βολεύει, γεγονός ωστόσο που δεν αποτελεί λύση.

Το ζήτημα της Ελλάδας, πρέπει να το καταλάβουμε καλά, δεν είναι πρωταρχικά οικονομικό ή καθαρά οικονομικό, ώστε να μας το λύσουν οικονομολόγοι ή κάποιοι θαυματοποιοί. Με αυτή την έννοια δεν είναι θέμα ευρώ ή δραχμής, ωσάν να είναι πανάκεια. Είναι απλό. Και στην δραχμή να ήμασταν και να μην υπήρχε η ευρωζώνη και να μην υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα καταλήγαμε εδώ που καταλήξαμε, με την πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά από τα κόμματα και τους πολιτικούς, αλλά και τον λαό που άγεται και φέρεται απ’ αυτούς κατά το του Ισοκράτους: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν».

Η βασική αιτία είναι το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσε το πολιτικό σύστημα μετά την μεταπολίτευση, με μια λέξη: τα κόμματα και οι πολιτικοί, που κυβέρνησαν την Ελλάδα. Δηλαδή τα δάνεια που πήραν οι μεταχουντικές κυβερνήσεις και τα σκόρπισαν, υπερχρεώνοντας την χώρα. Χωρίς την υπερχρέωση δεν θα υπήρχε η κρίση.

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι πρωταρχικά πολιτικό. Φαίνεται ότι η πολιτική εξουσία είναι η πηγή και η αιτία της κρίσης, γιατί αυτή είναι, που καθορίζει τα πάντα σ’ ένα κράτος, ακόμη και τον πολιτισμό μιας χώρας. Βασικά όλες μα όλες του τις λειτουργίες και σε όλους τους τομείς. (Παιδεία, υγεία, παραγωγή και λοιπά και λοιπά). Η οικονομία (ευρώ ή δραχμή) είναι το αποτέλεσμα της κρίσης και όχι η αιτία. Μάλιστα θα έλεγα ότι το πρόβλημα πέρα από την πολιτική είναι πολιτιστικό, γιατί οι αρχές και αξίες που διέπουν την πολιτική των κομμάτων εξουσίας είναι εκείνες ρυθμίζουν και τις πολιτικές τους. Στην ουσία πρόκειται για πάλη ανάμεσα σε δύο ιδεολογίες. Από την μια η ιδεολογία του εθνομηδενισμού, δηλαδή της κατάργησης του έθνους –κράτους και από την άλλη η διατήρηση του με όλες τις αξίες που ένα έθνος αντιπροσωπεύει για την επιβίωση και την προκοπή του.

Στη συνέχεια είναι πολιτιστικό, δηλαδή πρόβλημα διαπλοκής και διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας από τα κόμματα που άσκησαν πολιτική εξουσία και από την κατά καιρούς αντιπολίτευση που εντάχθηκε συνειδητά σ’ αυτό το μοντέλο της κατανάλωσης, χωρίς παραγωγή. Η πολιτική, μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς, κατάφερε να οδηγήσει την χώρα στο χείλος του γκρεμού, γιατί μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς πέτυχε να χειραγωγήσει την ελληνική κοινωνία. Σε τρίτη θέση έρχεται η οικονομία, ώστε το πρόβλημα από πρόβλημα πολιτικής και πολιτικών να γίνει οικονομικό με μέσο το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο, δηλαδή το οικονομικό μοντέλο που βασίστηκε στα δανεικά. Το παρασιτικό όμως αυτό μοντέλο, που οδήγησε στην καταστροφή, επαναλαμβάνουμε, δεν το υλοποίησε η οικονομία η ίδια, ωσάν να ήταν κάποια πολιτική εξουσία, αλλά η πολιτική και οι πολιτικοί. Με την έννοια αυτή το πρόβλημα δεν θα μας το λύσουν οι οικονομολόγοι, γιατί δεν είναι θέμα τεχνοκρατικό, όπου έχουν λόγο οι οικονομολόγοι, ούτε οι ακαδημαϊκοί.

Η πολιτική εξουσία δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές στους οικονομολόγους, να αναπτύξουν το άλφα ή βήτα οικονομικό μέτρο ή να το ακυρώσουν, με βάση τις πολιτικές αποφάσεις.

Το είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου, που παρεμπιπτόντως είναι ο βασικός ολετήρας της Ελλάδας, ο οποίος ως πολιτικός και όχι ως οικονομολόγος «στραγγάλισε» κυριολεκτικά και την οικονομία, αλλά ισοπέδωσε τα πάντα προς τα κάτω. Όταν φτάσαμε στο απροχώρητο εξαιτίας του βασικά, είχε πει το περίφημο: «Η θα πρέπει να μειώσουμε  δραστικά το δημόσιο χρέος ή διαφορετικά το δημόσιο χρέος θα αφανίσει την Ελλάδα» (βλ. εφημ. «Ελευθεροτυπία, 23.6.2006). Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις! Εφάρμοσε όμως κάτι άλλο, που οδήγησε στην χρεοκοπία. Σε μια ερώτηση του καθηγητή Τζέιμς Πέτρας, ενός συνετού πατριώτη, όταν τον ρώτησε ότι εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα ο Ανδρέας Παπανδρέου απάντησε με τα εξής λόγια: «Η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας». (Βλ. Τζέιμς Πέτρας, Συνέντευξη στην εφημ «Αντιφωνητής», 5 Απριλίου 2010). Οπότε εφάρμοσε το καταστροφικό καταναλωτικό μοντέλο με δανεικά. Δεν ήταν η οικονομία που αποφάσισε γι’ αυτό, αλλά αυτός που είχε την πολιτική εξουσία, δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου και μετά φυσικά οι επίγονοί του, που ακολούθησαν το παράδειγμα και το υπόδειγμά του. Ας το «χωνέψουμε» κάποια στιγμή, για να ξέρουμε που πατάμε. Η μαρτυρία του Δημήτρη Κουλουριάνου, του πρώτου υπουργού οικονομίας του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ χαρακτηριστική:    

Όταν ήµουν υπουργός Οικονοµικών, είδα ότι το χρέος άρχισε να παίρνει διαστάσεις πολλαπλασιαστικές. Το 1981 το δηµόσιο χρέος έφθανε το 30% του ΑΕΠ – το 1989 ανήλθε σε 72% και σήµερα πλησιάζει το 170%. Το “προπατορικό αµάρτηµα” της υπερχρέωσης συνέβη τη δεκαετία του 1980… Οδήγησε όµως σε νοοτροπίες και πρακτικές που σήµερα θεωρούνται από πολλούς η αρχή των δεινών που υφίσταται τώρα η Ελλάδα.

[1] Ο Κουλουριάνος τελικά μιλάει για «νοοτροπίες και πρακτικές», που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σκόρπισε των πακτωλό των χρημάτων από τα ευρωπαϊκά ταμεία για την εξαγορά ψήφων, καταστρέφοντας παράλληλα την εγχώρια παραγωγή. Τον ενδιέφερε η εξουσία και τίποτε πέραν τούτου, όπως και τους επιγόνους φυσικά κατά το μάλλον ή ήττον. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα τόσο τραγικά. Ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, αλλά θα έλεγα της πολιτείας ολόκληρης χρειαζόταν κόπο, μόχθο, θυσίες, αξιοκρατία, τελικά ήθος και ανιδιοτέλεια, που θα είχαν ενδεχομένως κάποιο κόστος, το οποίο όμως δεν ήταν πρόθυμος να αναλάβει ο ίδιος και οι επίγονοί του, για να βάλουν υγιείς βάσεις τόσο στην κοινωνία, όσο και στην οικονομία, όσο και σε κάθε τομέα της λειτουργίας του κράτους.

Θα άλλαζε τίποτε στην καταστροφική πορεία, αν είχαμε κάτω από τις ίδιες συνθήκες, δραχμή, αντί για ευρώ; Όχι φυσικά, είναι η απάντηση. Μήπως η δραχμή μας έκανε στο παρελθόν ή θα μας κάνει στο μέλλον πιο ηθικούς; Πιστεύει κανείς σε μια τέτοια βλακεία;

Οι οικονομολόγοι δεν είναι εκείνοι που θα αποφασίσουν πώς θα βγούμε από τα αδιέξοδα. Τι να σου κάνουν οι οικονομολόγοι, αν η πολιτική εξουσία έχει αποφασίσει την υπερχρέωση της χώρας; Ακόμη και ο Αριστοτέλης τονίζει:  « … η ζωή είναι ενέργεια, όχι υλική δημιουργία. Άρα σκοπός της ζωής δεν είναι η κατασκευή, η παραγωγή αγαθών, αλλά η επιδίωξη της ηθικής, μέσω των υλικών αγαθών …». Συνεπώς δεν έχουν πρώτο λόγο για την προκοπή μιας κοινωνίας οι οικονομολόγοι, αλλά η ηθική των πολιτικών.  Read more…

Το «κουβάρι» της Μέσης Ανατολής και οι επιπτώσεις του στην Ελλάδα και Κύπρο

Νοέμβριος 5th, 2016 Comments off

Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην Μέση Ανατολή είναι σε θέση να ερμηνεύσει και τα αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην  Ελλάδα και Κύπρο.

Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας.

Επιγραμματικά

1. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ενέργεια, που βασίζεται στην εποχή μας κατά κύριο ποσοστό στο πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας. Χωρίς ενέργεια δεν υπάρχει παραγωγή, χωρίς παραγωγή δεν υπάρχουν προϊόντα, χωρίς προϊόντα δεν μπορεί να επιβιώσει η ανθρώπινη κοινωνία.

2. Η συγκεκριμένη ενέργεια αποτελεί το στρατηγικό όπλο των πλανητικών δυνάμεων του πολυπολικού κόσμου που καθορίζεται από τον ανταγωνισμό, κυρίως και κατά προτεραιότητα ανάμεσα στην Αμερική, την Ρωσία και την Κίνα.

3. Η παγκοσμιοποίηση έχει αγκαλιάσει όλον τον πλανήτη μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού.

4. Οι πλανητικές δυνάμεις αποτελούν την Νέα Τάξη, που διεκδικούν με όλες τους δυνάμεις το μεγαλύτερη δυνατή μερίδα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς προς το συμφέρον το δικό τους και των συμμάχων τους.

5. Το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας βρίσκεται στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Όποιος κατέχει και ελέγχει τα αποθέματα και την διακίνηση του μαύρου χρυσού καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την παγκόσμια αγορά.

6. Στην περιοχή που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή η σύγκρουση συνίσταται στην κατοχή και ασφάλεια διακίνησης του πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις αντίπαλες δυνάμεις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ και την Ρωσία και τους συμμάχους της, στους οποίους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι το σιιτικό Ιράν και η Συρία. Read more…