Archive

Archive for Ιούλιος, 2013

Κοινωνικά προβλήματα: Ελεύθερη αγορά ή σχεδιασμένη οικονομία;

Ιούλιος 25th, 2013 Comments off

           «………η ζωή είναι ενέργεια, όχι υλική δημιουργία. Άρα σκοπός της ζωής δεν είναι η κατασκευή, η παραγωγή αγαθών, αλλά η επιδίωξη της ηθικής, μέσω των υλικών αγαθών …» 

                                                                                                                    Αριστοτέλης

Αναφερθήκαμε συνοπτικά στο περιεχόμενο και τη μορφή της εξουσίας σε μια κοινωνία που οι δομές της πρέπει να έχουν χαρακτήρα σοσιαλιστικό. Το κρίσιμο ερώτημα που πρέπει υποχρεωτικά να απαντήσει ένας πολιτικός φορέας είναι ο χαρακτήρας του κοινωνικού μοντέλου, που επαγγέλλεται. Γιατί πολύς λόγος γίνεται για δημοκρατικό σοσιαλισμό, χωρίς να διευκρινίζεται ακριβώς περί τίνος πρόκειται.

Στον πολιτικό τομέα η σοσιαλιστική εξουσία είναι δημοκρατική, γιατί σοσιαλισμός βασικά σημαίνει προωθημένη μορφή δημοκρατικής διακυβέρνησης, η οποία θα έχει τα χαρακτηριστικά, όχι μόνο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, που μπορεί εύκολα να μεταλλαχθεί σε αντιπροσωπευτική δικτατορία, αλλά και θα προσεγγίζει τα χαρακτηριστικά της άμεσης δημοκρατίας. Ένας συνδυασμός και των δύο αποτελεί εγγύηση για οποιαδήποτε αρνητική μεταβολή.

Ένα άλλο καίριο ζήτημα, που έχει σχέση με τη σοσιαλιστική δομή της εξουσίας και τη διαφοροποίησή της από την αστική, συνιστά η μορφή της οικονομίας στο νέο καθεστώς.

Ποιο είναι το εναλλακτικό μοντέλο της κοινωνικής οργάνωσης; Θα ισχύει η φιλελεύθερη αγορά ή η σχεδιασμένη και ελεγχόμενη οικονομία;

Το ιδεολογικό και συνάμα πολιτικό αυτό θέμα, που είναι καίριας σημασίας, συνήθως μένει εκτός συζήτησης ή παραμένει θολό.

Όμως δεν είναι δυνατό να δρομολογήσει κανείς οποιαδήποτε εναλλακτική στρατηγική, αν δεν απαντήσει ικανοποιητικά και εξαντλητικά στο αποφασιστικό αυτό πρόβλημα, που ουσιαστικά εκφράζει και την ιδεολογία στην πράξη του οποιουδήποτε πολιτικού φορέα. Τα πράγματα πρέπει να είναι ξεκάθαρα, για να μην δημιουργείται σύγχυση από πρόθεση ή αδυναμία.

Ποιες σχέσεις παραγωγής θα υπάρχουν για να ανταποκρίνονται προς το όραμα, όχι φυσικά μιας αταξικής κοινωνίας, που είναι κατ’ ουσίαν θέμα μεταφυσικό, γιατί εμπεριέχει την εσχατολογική εξέλιξη της ιστορίας, αλλά μιας σοσιαλιστικής (εξισωτικής) κοινωνίας, όπου εκτός από τη λαϊκή εξουσία θα πρέπει να υπάρχει και στον τομέα της οικονομίας κοινωνική δικαιοσύνη; Γιατί λαϊκή εξουσία χωρίς φυσικά κοινωνική δικαιοσύνη δεν νοείται. Read more…

Εθνικά προβλήματα: Διεθνείς σχέσεις και εξωτερική πολιτική

Ιούλιος 24th, 2013 Comments off

 

Μητρός τε καὶ πατρὸς καὶ τῶν ἄλλων προγόνων ἀπάντων τιμιώτερόν ἐστιν ἡ Πατρὶς καὶ σεμνότερον καὶ ἁγιώτερον καὶ ἐν μείζονι μοίρᾳ καὶ παρὰ θεοῖς καὶ παρ᾿ ἀνθρώποις τοῖς νοῦν ἔχουσιν

Σωκράτης

Οι ακόλουθες προτάσεις σχεδιασμού εθνικής στρατηγικής στα θέματα διεθνών σχέσεων και εξωτερικής πολιτικής αποτελούν περιληπτική διατύπωση ορισμένων κρίσιμων προβλημάτων μέσα στο ευρύ πλέγμα των διεθνών σχέσεων.

Τα σημεία στα οποία αναφερόμαστε απλώς αποτελούν την αιχμή του δόρατος στο πλαίσιο που αφορά την εξωτερική μας πολιτική στο γειτονικό και ευρύτερo γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό μας περιβάλλον και σαφώς δεν εξαντλούν το σύνολο της εξωτερικής μας πολιτικής.

Ο δημόσιος διάλογος επικεντρώνεται επικίνδυνα μόνο και κατ’ αποκλειστικότητα στο εσωτερικό μέτωπο (κυρίως και σκόπιμα οικονομικό), παραβλέποντας επιδεικτικά και εγκληματικά ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει και εθνικά προβλήματα σε πολλά μέτωπα, όπως στην Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, τη Μακεδονία, την Ήπειρο κ.λπ., που όμως είναι άμεσα συνδεδεμένα με τα κοινωνικά. Η οικονομική αδυναμία δεν συνεπάγεται εγκατάλειψη των θεμάτων άμυνας και ασφάλειας της ελληνικής επικράτειας.

Η ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή πρέπει να εδράζεται στο δίκαιο και την ελευθερία των λαών. Δεν νοείται ειρήνη, ούτε ελευθερία, ούτε ευημερία ενός λαού με εξάρτηση, αν θεωρούμε ότι αυτά τα αγαθά αποτελούν τα ύψιστα αγαθά της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό τα θέματα της εθνικής ανεξαρτησίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ειρήνη, την αλληλεγγύη, τη σταθερότητα, τις σχέσεις καλής γειτονίας κ.λπ. Το φρόνημα ενός λαού, η ικανοποιητική αποτρεπτική δύναμη και οι συμμαχίες, αποτελούν προαπαιτούμενα.

Για να εκπληρώσουμε λοιπόν τα ανωτέρω, πρέπει να είμαστε σε θέση να υπερασπιζόμαστε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και να διασφαλίζουμε την εδαφική ακεραιότητα και εθνική ανεξαρτησία, γιατί,  ενώ δεν θέλουμε να αδικούμε, δεν επιτρέπεται ωστόσο να ανεχόμαστε να μας αδικούν. Οι διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο αφορούν και εμάς ως Έλληνες και την ελληνική πολιτεία.

Η προσκόλληση και ενασχόληση μόνο με τους κοινωνικούς αγώνες στο εσωτερικό, αγνοώντας ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει εθνικά προβλήματα σε πολλά μέτωπα, κάνει μια αυθαίρετη ιστορική αφαίρεση, ακυρώνοντας στην πράξη τα αντι-ιμπεριαλιστικά αιτήματα και προκλήσεις.

Αναγνωρίζουμε ότι οι κοινωνικοί αγώνες στο εσωτερικό βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, έτσι όπως μας τον κληροδότησε η πολιτική του ΕΑΜ. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια ιδιόμορφη κατοχή της πατρίδας μας. Συμφωνούμε στην εθνικοαπελευθερωτική και συνάμα πατριωτική εαμική παράδοση και δεν την θεωρούμε παρωχημένη ή εθνικιστική, όπως προσφάτως ακούγεται από κύκλους της Αριστεράς, ώστε να την αναθεωρήσουμε και όπως γίνεται προσπάθεια δυσφήμησής της από τα δεξιά.

Η τυχόν αποσύνδεσή των εθνικών και κοινωνικών αγώνων αφήνει στο απυρόβλητο τις ιμπεριαλιστικές επιβουλές. Οι ανωτέρω  δύο αρχές αποτελούν τους άξονες για τον καθορισμό της στρατηγικής μιας πατριωτικής κυβέρνησης. Read more…

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός Παλλαϊκού Κινήματος

Ιούλιος 17th, 2013 Comments off

Προλεγόμενα

Στις 7 Ιουλίου 2013 ανακοινώσαμε τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός Παλλαϊκού Κινήματος, αναφέροντας τα αίτια των αδιεξόδων του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος και προβάλλοντας ορισμένες προτάσεις για το ξεπέρασμα της κρίσης και την προοπτική διεξόδου. Στο κείμενο εκείνο τονίσαμε την διαλεκτική σύζευξη των εθνικών θεμάτων με τα κοινωνικά.

Τώρα θα αναφερθούμε στο οργανωτικό σχήμα που βάση του έχει την αυτοοργάνωση, όπως την αναλύουμε στα ακόλουθα:

 

Η αυτοοργάνωση του Παλλαϊκού Κινήματος

Το αίτημα ενός πραγματικού εκδημοκρατισμού, όχι ως απλής διαδικασίας, αλλά ως θεμελιώδους καθεστωτικού μετασχηματισμού, καθίσταται σήμερα περισσότερο επιτακτικό από ποτέ.

                                                                                                  Κορνήλιος Καστοριάδης

 

Μόνο σ’ ένα κράτος που λειτουργεί η δημοκρατία υπάρχει η δυνατότητα να βρεθούν λύσεις. Αλλά ποια δημοκρατία και με ποια χαρακτηριστικά;

Με την ίδια κριτική σκέψη αναρωτιέται ο Νίκος Πουλαντζάς, θέτοντας το πρόβλημα στον πυρήνα του: «Πώς να εννοήσουμε έναν ριζικό μετασχηματισμό του κράτους συναρθρώνοντας τη διεύρυνση και των ελευθεριών (που ήταν επίσης μια κατάκτηση των λαϊκών μαζών) με την ανάπτυξη μορφών άμεσης δημοκρατίας στη βάση και την εξάπλωση των αυτοδιαχειριστικών εστιών; Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα ενός δημοκρατικού δρόμου προς το σοσιαλισμό κι ενός δημοκρατικού σοσιαλισμού»[1]Ο Νίκος Πουλαντζάς μιλάει για «δημοκρατικό σοσιαλισμό». Όμως ο εκδημοκρατισμός της κοινωνίας είναι η βάση κάθε προοδευτικής κατεύθυνσης.

Στο σημείο αυτό υπάρχει μεγάλη – για να μην πούμε – απόλυτη σύγχυση. Γιατί για χρόνια ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός εθεωρείτο το άκρον άωτον της δημοκρατικότητας και αποτελεσματικότητας. Και αυτό όχι μόνο στα κομμουνιστικά κόμματα, αλλά στην πράξη και στα αστικά και σοσιαλδημοκρατικά.

Όλα ήταν διαμορφωμένα κατά  τέτοιον τρόπο και επέλεγαν τα κόμματα αυτά ένα τέτοιο οργανωτικό σχήμα, που τα επέτρεπε να χειραγωγούν το λαό και μάλιστα ορισμένες φορές, λόγω προπαγάνδας, (ιδεολογικής ηγεμονίας, όπως λέει ο Γκράμσι), όχι με κατασταλτικά μέτρα, αλλά με τη δική του συναίνεση.

Στα συγκεντρωτικά και πυραμιδικά οργανωτικά σχήματα, όπου ένας αρχηγός, μια ηγετική ομάδα ή κομματική κάστα αποτελούν το κέντρο αποφάσεων και πρωτοβουλιών, το συνεκτικό στοιχείο της πολιτικής οργάνωσης είναι η κομματική πειθαρχία που αργά ή γρήγορα εξελίσσεται σε “αναγνώριση, θαυμασμό, πίστη και υποταγή” στη “φωτισμένη ηγεσία”, η οποία μάλιστα, αν αντλεί την νομιμοποίησή της από ένα δημοκρατικό ή έστω δημοκρατικοφανές συνέδριο, δικαιολογείται και θεσμοθετείται με την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού.

Μπορεί βέβαια να υπάρξει και η αντίστροφη πορεία, που δεν αναγνωρίζει αυτή την αυταρχική πραγματικότητα. Οπότε δημιουργούνται και οι αναγκαίες σε τελευταία ανάλυση συγκρούσεις και διασπάσεις.

Η αναγωγή κατ’ αυτόν τον τρόπο του κόμματος, ως του αλάνθαστου υποκειμένου των ιστορικών εξελίξεων, δεν ήταν μακριά. Read more…

Τα αίτια της κρίσης στην Ελλάδα και η διέξοδος

Ιούλιος 7th, 2013 Comments off

 

«Η εθνική στρατηγική δεν είναι ούτε “δεξιά” ούτε “αριστερή”, ούτε “εθνικιστική”, ούτε “διεθνιστική”. Είναι τα πάντα, ανάλογα με τις επιταγές της συγκεκριμένης περίστασης. Αλίμονο στη χώρα και στην πολιτική της ηγεσία, αν ερμηνεύει τη συγκεκριμένη κατάσταση με “δεξιές” ή “αριστερές” προτιμήσεις».

Παναγιώτης Κονδύλης

 

Οι παλιοί διαχωρισμοί «αριστερός – δεξιός» στην Ελλάδα και παγκόσμια δεν έχει πια νόημα. Ο σύγχρονος ταξικός διαχωρισμός είναι: τα φτωχά και κατατρεγμένα λαϊκά στρώματα από τη μια και η καταπιεστική και εκμεταλλευτική οικονομική και πολιτική ολιγαρχία εντός και εκτός Ελλάδας από την άλλη.

Τα φτωχά λαϊκά στρώματα βρίσκονται σ’ όλες τις πολιτικές παρατάξεις και δεν αποτελούν με κανένα τρόπο προνομιακό χώρο της «αριστεράς». Αυτό μπορεί να ίσχυε πριν τη μεταπολίτευση. Μετά την μεταπολίτευση αυτός ο διαχωρισμός, στην Ελλάδα τουλάχιστον, έπαψε πια να υπάρχει. Όσοι τον προπαγανδίζουν δημιουργούν σκόπιμη σύγχυση και παραπληροφόρηση στον Έλληνα πολίτη.

    Η χώρα μας βρίσκεται στο πάρα πέντε, πριν από την ολοκληρωτική καταστροφή.

Την καταστροφή αυτή την δημιούργησε το φαύλο και υποταγμένο σε κέντρα του εξωτερικού, χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα του δικομματισμού.

Αυτό το σύστημα και οι φορείς του, που μας έφεραν στα πρόθυρα της καταστροφής, δεν μπορεί να μας σώσει, όπως ισχυρίζεται. Θα ήταν παράλογο και να το σκέφτεται κανείς. Κανείς πια δεν το εμπιστεύεται.

Ούτε οι νέοι σωτήρες που ξεφυτρώνουν ξαφνικά, και που βαρύνονται με τη συμμετοχή τους στα παλαιά πολιτικά σχήματα, μπορούν να αποτελέσουν παράγοντες σωτηρίας. Είναι γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Αρκεί να θυμόμαστε το βίο και την πολιτεία τους στο παρελθόν.

Η ελληνική κοινωνία οδηγήθηκε στην πλήρη διαφθορά από τα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης μέσα από το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσαν οι άρχουσες τάξεις κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και στο οποίο ενσωματώθηκαν πλήρως και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Όλοι τους για να υφαρπάξουν την ψήφο του ελληνικού λαού.

Αυτός ο λαός που, λόγω πλύσης εγκεφάλου και ιδεολογικής τρομοκρατίας, ψηφίζει σαράντα χρόνια τώρα στην πλειοψηφία του, την καταστροφή του, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών του. Γιατί ποτέ δεν είχε ηγεσία αντάξια των οραμάτων και των προσδοκιών του. Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, λέει ο θυμόσοφος λαός, ο πάντα ευκολόπιστος και πάντα προδομένος!

Οι συντεχνίες, πολιτικές, συνδικαλιστικές και άλλες διέλυσαν την κοινωνική συνοχή και ομοψυχία του ελληνικού λαού. Read more…

Έθνος – κράτος και ταξική πάλη 2

Ιούλιος 6th, 2013 Comments off

Υπάρχει αριστερή «πατριωτική» οπτική που διαφοροποιείται από την εθνικιστική ιδεολογία;[1]

Για όποιον είναι εξοικειωμένος με τα μυστικά της γλώσσας δεν χρειάζεται πολύ προσπάθεια για να καταλάβει ότι η λέξη πατριωτική μπήκε σκοπίμως σε εισαγωγικά από τον αρθογράφο, γιατί ο ίδιος εκ προοιμίου αρνείται ότι υπάρχει η έννοια πατρίδα και πατριωτισμός. Ο πατριωτισμός, κατά την άποψή του, ταυτίζεται απόλυτα με την έννοια του εθνικισμού.[2] Δηλαδή πατριωτισμός = εθνικισμός. Γι’ αυτό και ο όρος «πατριωτισμός» μπαίνει σε εισαγωγικά.

Αυτό καταμαρτυρεί ο τίτλος και αυτό επιβεβαιώνεται από μια άλλη τοποθέτηση που κάνει ο Χρήστος Λιάσκος που λέει τα εξής: «Πραγματικά, δεν υπάρχει τρόπος να δούμε τα πράγματα από αριστερή οπτική γωνία, παρά μόνο με την προϋπόθεση πως μεροληπτούμε, πως προσανατολιζόμαστε δηλαδή με βάση το ταξικό κριτήριο. Τι σημαίνει όμως αυτό; Το κυριότερο είναι πως δεν κάνουμε πολιτική με όρους εθνικού ακροατηρίου, πως δεν υποκύπτουμε δηλαδή, στην ιδέα πως υπάρχουν υποθέσεις υπέρτερες αυτής του ταξικού αγώνα και της, μέσω αυτού, κοινωνικής απελευθέρωσης. Εκεί που ο αντίπαλος εμμένει στο αρραγές, το όμαιμο και το κοινό συμφέρον, εμείς βλέπουμε ασυμφιλίωτες αντιπαλότητες». Όλα αυτά σημαίνουν απλά ότι όποιος είναι υπερ της ταξικής πάλης πρέπει υποχρεωτικά να είναι εναντίον του έθνους.

Επειδή και οι απλές έννοιες χρειάζονται για ορισμένους αδαείς αποκρυπτογράφηση θα μεταφράσω αυτά που θέλει να τονίσει ο αρθρογράφος, ταυτίζοντας τα λεγόμενά του με αυτά που είχε πει ένας από τους κύριους εκφραστές της εθνομηδενιστικής ιδεολογίας ο Γιάννης Μηλιός, ο οποίος διεκδικεί μαζί με τους ομοϊδεάτες του την ιδεολογική ηγεμονία στον ΣΥΡΙΖΑ -ΕΚΜ και ό οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ είχε ισχυριστεί μαζί με κάποιους άλλους ομοϊδεάτες του ότι  «Οι ‘εμμονές περί έθνους’ είναι εντελώς – μα εντελώς (και δίχως περιστροφές) – ασυμβίβαστες με την μαρξιστική και την εν γένει ταξική θεώρηση της ιστορίας…».[3]

Και μιας και μιλάμε για τον Γιάννη Μηλιό, θα τονίσω ότι τον θεωρώ μαζί με την ομάδα του περιοδικού «Θέσεις», τον κύριο εκφραστή της κυρίαρχης ιδεολογίας του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ.[4] Για το λόγο αυτό αφήνω τον Χρήστο Λιάσκο στους εθνομηδενιστικούς προβληματισμούς του και επανέρχομαι στην αντιπαράθεσή μου με απόψεις του Γιάννη Μηλιού, που καλό είναι να γίνουν συνείδηση στην κοινή γνώμη και κυρίως στα στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ. Η σύγχυση και η παραπληροφόρηση ποτέ δεν κάνει καλό. Το ξεκαθάρισμα των εννοιών αποτελεί πρωταρχικό καθήκον για κάποιον που έχει απαιτήσεις επιστημονικής ακρίβειας. Τουλάχιστον ο Γιάννης Μηλιός, εκτός από το ολίσθημα που κάνει για λόγους ιδεοληψίας ή προπαγάνδας -όπως ισχυρίζομαι εγώ τουλάχιστον – να ταυτίζει κι αυτός αυθαίρετα τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό για να τον διαβάλει, χωρίς πειστικά επιχειρήματα, είναι κατά άλλα ειλικρινής στις απόψεις του και δεν τις κρύβει.

Όμως θα πρέπει να τις δούμε και να τις αποκρυπτογραφήσουμε, γιατί για τον πολύ, μη εξοικειωμένο κόσμο σε τέτοιες έννοιες, τα πράγματα δεν είναι απλά και δημιουργούν, πέρα από προθέσεις, σύγχυση. Read more…