Archive

Archive for Ιούνιος, 2013

Έθνος – κράτος και ταξική πάλη 1

Ιούνιος 20th, 2013 Comments off

Γεωπολιτική πραγματικότητα και ιδεολογικά προτάγματα

Διάλογος και αντίλογος με τον Λουκά Αξελό

Γράφει ο Παναγιώτης Κονδύλης, τον οποίο, «ειρήσθω εν παρόδω», αλλά και «εν οδώ», εκτιμώ τα μέγιστα:

«Όποιος δεν θέλει να συγχέει τις ευχές του με την πραγματικότητα, οφείλει να διαπιστώσει ότι, όσο κι αν αυτό φαίνεται λυπηρό για τις προοπτικές της παγκόσμιας κοινωνίας, το έθνος ως βασική μονάδα πολιτικής συνομάδωσης και συνεπώς η επιβίωσή του ως εγγύηση της φυσικής και πολιτικοκοινωνικής επιβίωσης συγκεκριμένων ανθρώπων διόλου δεν έχουν πρακτικά ξεπεραστεί, ούτε σε ευρωπαϊκό, ούτε σε παγκόσμιο επίπεδο… Η συγχώνευση της πολιτικής με την οικονομία δεν σημαίνει κατάργηση της πολιτικής και μάλιστα της εθνικής πολιτικής, παρά προκαλεί μια ολοένα και στενότερη σύνδεση ανάμεσα σε οικονομική και εθνική επιτυχία ή αποτυχία».[1]

Και προσθέτει:

«Η εθνική στρατηγική δεν είναι ούτε “δεξιά” ούτε “αριστερή”, ούτε “εθνικιστική”, ούτε “διεθνιστική”. Είναι τα πάντα, ανάλογα με τις επιταγές της συγκεκριμένης περίστασης. Αλίμονο στη χώρα και στην πολιτική της ηγεσία, αν ερμηνεύει τη συγκεκριμένη κατάσταση με “δεξιές” ή “αριστερές” προτιμήσεις».[2]

Να πω όμως και κάτι δικό μου, που προέρχεται κι αυτό όχι από μένα αλλά από τον Μαρξ και τον Ένγκελς, δηλαδή το ασπάζομαι, άρα είναι και δικό μου, Ό,τι ίσχυε χθες δε σημαίνει ότι ισχύει και σήμερα:

«Έχουμε πάντα συνείδηση ότι οι γνώσεις που αποκτούμε είναι αναγκαστικά περιορισμένες, ό,τι καθορίζονται απ’ τις συνθήκες , όπου τις αποκτήσαμε».[3] Η αλήθεια για τους γενάρχες του μαρξισμού φαίνεται ότι ήταν διαλεκτική, δηλαδή δεν είχαν διαχρονική αξία. Για το λόγο αυτό προσθέτει ο Ένγκελς: «Η αλήθεια βρισκόταν τώρα στο ίδιο το προτσές της γνώσης, στη μακρόχρονη ιστορική εξέλιξη της επιστήμης που από τις κατώτερες βαθμίδες της γνώσης ανεβαίνει διαρκώς σε ανώτερες, χωρίς όμως ποτέ να φτάσει στην ανακάλυψη μιας λεγόμενης απόλυτης αλήθειας σε σημείο που να μη μπορεί να προχωρήσει πιο πέρα».[4]

 



[1] Παναγιώτης Κονδύλης, Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, εκδ. «Θεμέλιο», Αθήνα, σ. 165.

[2] Παναγιώτης Κονδύλης, Από τον 20ο στον 21ο αιώνα, εκδ. «Θεμέλιο», Αθήνα 1998, σ. 185.

 [3] Φρίντριχ Ένγκελς, Ο Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας, , στο Καρλ Μαρξ – Φρίντριχ Ένγκελς, Διαλεχτά έργα, τόμ. ΙΙ, , εκδοτικό της Κεντρικής Επτροπής του ΚΚΕ, 1951, σ. 449.

[4] Ό.π. σ. 418 -419.

Γεωπολιτιή πραγματικότητα και ιδεολογικά προτάγματα

Ιούνιος 17th, 2013 Comments off

 Διάλογος και αντίλογος με τον Λουκά Αξελό

Αν εθνικισμός είναι να σέβεσαι την εθνότητα όλων και να διαφυλάττεις τη δική σου, τότε δηλώνω αδιόρθωτος εθνικιστής

                                                                                                     Βάσος Λυσαρίδης

 Εισαγωγή

 Ο Λουκάς Αξελός δημοσίευσε στην εφημερίδα «Αυγή» δύο άρθρα, το πρώτο στις 26.5. και το δεύτερο στις 28.5. 2013. Ο τίτλος: «Γεωπολιτική πραγματικότητα και ιδεολογικά προτάγματα» με υπότιτλο: «Σκέψεις και διλήμματα για τη χάραξη πολιτικής στα εθνικά και διεθνή ζητήματα».

Ο διάλογος και ο αντίλογος βοηθούν πάντοτε προς τη σωστή κατεύθυνση. Eπιπλέον ο προβληματισμός που αναπτύσσεται είναι πάντοτε γόνιμος, γι’ αυτό θα επιχειρήσω να ανταποκριθώ στην πρόκλησή του.

Θα ξεκινήσω εισαγωγικά από μια άποψη που εξέφρασε ο ισραηλινός διανοούμενος και συγγραφέας Ισραήλ Σαχάκ: «Για κείνους που αποκαλούν τους εαυτούς τους λενινιστές, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ιστορία ακολουθεί τις αρχές που έθεσαν ο Μαρξ και ο Λένιν. Δεν είναι μόνο η πεποίθηση καθεαυτή, όσο κι αν είναι δογματική, αλλά η ίδια η άρνηση της δυνατότητας να αμφισβητηθεί,, που αποκλείοντας κάθε ανοιχτό διάλογο, δημιουργεί έναν ολοκληρωτικό τρόπο σκέψης».[1]

Το λέω αυτό για να εκφράσω την προσπάθειά μου (άλλο, αν τα καταφέρω) να αποφύγω αυτό που υπονοεί ο Ισραήλ Σαχάκ για τους δογματικούς διανοητές, είτε αυτοί αυτοαποκαλούνται λενινιστές είτε μαρξιστές – λενινιστές. Για τους σταλινικούς δε χρειάζεται να γίνεται λόγος. Αν και πολλές φορές ο σταλινισμός κρύβεται πίσω από τον μαρξισμό – λενινισμό (εμπειρία δεκαετιών).

Στα επόμενα δεν θα αντιπαρατεθώ σε όλα τα ζητήματα που θέτει στα άρθρα του ο Λουκάς Αξελός, αλλά σ’ ότι έχει να κάνει με αυτό που αναφέρει στην αρχή της ανάλυσής και το προσδιορίζει ως «ανάγκη ύπαρξης αφετηριακού πλαισίου αναφοράς». Από τα τέσσερα αφετηριακά πλαίσια που θέτει θα ξεχωρίσω πάλι ένα που έχει σχέση με το αντικείμενο της δικής μου ανάλυσης (του δικού μου αντιλόγου) και ο ίδιος το χαρακτηρίζει ως τρίτο, γράφοντας τα ακόλουθα: «Το τρίτο σχετίζεται με την οπτική μας για τον ρόλο μας ως ανεξάρτητου κράτους. Η ακεραιότητα του εθνικού μας χώρου και η ανεξαρτησία της πατρίδας μας οφείλουν να είναι τα αφετηριακά,  σταθερά και μη διαπραγματεύσιμα σημεία της εξωτερικής μας πολιτικής κι ο ενωτικός δεσμός όλου του ελληνικού λαού και των ενόπλων του δυνάμεων. Αναπτύσσουμε μιαν ανεξάρτητη, πολυδιάστατη και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική που εδράζεται στην εθνική ανεξαρτησία και προστατεύει την εδαφική ακεραιότητα της χώρας». Read more…