Archive

Archive for Μάρτιος, 2013

Ο Λάμπον α σο Καρς

Μάρτιος 22nd, 2013 Comments off

Χαράλαμπος Βασιλειάδης
Ο Λάμπον α σο Καρς

Η Οδύσσεια ενός Ποντίου από τον Καύκασο

Haralambos mikroΤο βιβλίο αυτό, γραμμένο από έναν Έλληνα του Πόντου, αποτελεί μιαν ακόμη αυθεντική μαρτυρία για το βάρος και το βάθος της ελληνικής παρουσίας στην Μ. Ασία, τον Καύκασο, την Ν. Ρωσία και τον Εύξεινο Πόντο.
Γραμμένη λίγο πριν από τον θάνατό του, η σύντομη αυτή αυτοβιογραφία του Χαράλαμπου Βασιλειάδη περιγράφει τις οδυσσειακού χαρακτήρα περιπέτειές του μέχρι να καταλήξει για πέμπτη και τελευταία φορά πρόσφυγας στην ακριτική Φλώρινα.
Σαν κινηματογραφική ταινία τρέχουν τα χρόνια με την ζωή του στον Καύκασο, την παιδική ηλικία, την ξεχωριστής έντασης σχέση με τον πατέρα του, τον πρώτο του έρωτα και την πρώτη φυγή του στα ποντιακά χωριά του Νοβοροσίσκ, όπου η συνάντησή του με τον θείο του Στάθιο αποτέλεσε το τελευταίο στάδιο πριν την οριστική φυγή του από το πατρικό σπίτι για να καταταγεί στον ρωσικό στρατό.
Σε αυτήν την πλέον χαρακτηριστική περίοδο της ζωής του ως Κοζάκος ανθυπολοχαγός, θα ζήσει από τα μέσα τα συγκλονιστικά γεγονότα του ρωσογερμανικού μετώπου, την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον ανελέητο αγώνα Λευκών και Μπολσεβίκων μέχρι την επικράτηση των τελευταίων, που τον οδήγησαν στην τελευταία προσφυγιά «μετά από πολλές περιπέτειες με νεκρούς και τραυματίες σε κάθε μεριά που περνούσα και πολλές μεταμφιέσεις», στην Ελλάδα.
Σε αυτό το τελευταίο ουσιαστικά της ζωής του προσόρμισμα θα βρει μόνιμο πλέον καταφύγιο, όπου και θα περάσει το μεγαλύτερο μέρος του βίου του, όπως λιτά το αποτυπώνει στο τέταρτο μέρος της αυτοβιογραφίας του.
Ένα βιβλίο μνήμης, αλλά όχι μόνον. Μια αυτοβιογραφία που πέρα από την καθαρά προσωπική ιστορία, περιγράφει με τρόπο απλό, βιωματικό και ανεπιτήδευτο μια σημαντική περίοδο που συμπίπτει με την Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, αυτού του Έλληνα ακρίτα, ριζωμένου στην περιοχή του Πόντου και του Καυκάσου για περισσότερο από τρεις χιλιετίες.

Για περισσότερες πληροφορίες και παραγγελίες πατήστε εδώ.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ο Ελληνισμός

Μάρτιος 22nd, 2013 Comments off

Αν εθελούσια δε γονατίσεις, ούτε νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν

Βάσος Λυσαρίδης

 

Οι πιο «λυσσαλέες» αντιθέσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε πλανητικό επίπεδο, στην παρούσα φάση που διανύουμε και μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού, είναι ασφαλώς ανάμεσα στις ΗΠΑ την Ρωσία και την Κίνα.

Στο χώρο της Ευρώπης και της Εγγύς και Μέσης Ανατολής η κύρια και καθοριστική αντίθεση εστιάζεται ανάμεσα στις ΗΠΑ και τους συμμάχους της και την Ρωσία.

Ο αποκλειστικός στόχος που καθορίζει τη γεωστρατηγική και γεωπολιτική στρατηγική της Δύσης (Χώρες του ΝΑΤΟ βασικά) είναι ο έλεγχος των πηγών και των αγωγών του μαύρου χρυσού, δηλαδή του πετρελαίου και φυσικού αερίου στο χώρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής.Zypern

Οι δυνάμεις της Δύσης με προεξάρχουσα δύναμη τις ΗΠΑ επιδιώκουν να αποκλείσουν παντελώς και με όλα τα μέσα την οποιανδήποτε εξάρτηση της Δύσης από τη Ρωσία, στο βαθμό που η Αμερική έχει ακόμη τουλάχιστον την στρατιωτική ισχύ και η Ρωσία ανακτά αργά, αλλά σταθερά τις δυνάμεις της.

Η Ρωσία ήταν ανέκαθεν ο μεγάλος αντίπαλος της Δύσης από τον 19 αιώνα κι εντεύθεν. Πρώτα η αυταρχική και δεσποτική τσαρική Ρωσία, κατόπιν η πρώην Σοβιετική Ένωση και τώρα η καπιταλιστική Ρωσία.

Όλες οι χώρες σχεδόν των πρώην Σοβιετικών Καθεστώτων ενσωματώθηκαν στο στρατόπεδο της Δύσης και πρωτοστατούν μάλιστα στην αντιπαράθεση αυτή, γενόμενοι τις περισσότερες φορές βασιλικότεροι του βασιλέως.

Η Αμερική, για να το εκφράσουμε απλά, δεν φοβάται την κομουνιστική Κίνα, αλλά την ορθόδοξη Ρωσία.

Μόνες χώρες που διατηρούσαν και διατηρούν πολυποίκιλους δεσμούς με τη Ρωσία στο χώρο των Βαλκανίων ήταν η πρώην η ορθόδοξη Γιουγκοσλαβία και είναι και παραμένει ακόμη η ορθόδοξη Ελλάδα και η ορθόδοξη Κύπρος. (Και η Συρία για τους δικούς της λόγους φυσικά).

Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που επενέβησαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία με τόσο μίσος και πάθος, για να αποκόψουν κάθε δεσμό των Σέρβων με την Ρωσία.

Στην Ελλάδα που διατηρούνται οι δεσμοί αυτοί ακόμη από τον λαϊκό παράγοντα (δεν είναι της στιγμής να αναλύσουμε τους λόγους, άλλωστε ο καθένας μπορεί να τους κατανοήσει) θα συνέβαινε το ίδιο με την πρώην Γιουγκοσλαβία – και ας μην έχουμε καμία αμφιβολία – αν οι αρνητικές πλευρές δεν ήταν μεγαλύτερες από τις θετικές μιας τέτοιας επέμβασης. Θα μας συνέτριβαν χωρίς κανέναν οίκτο!

Επέλεξαν λοιπόν οι «άσπονδοι φίλοι και σύμμαχοί μας» καταλληλότερες και αποτελεσματικότερες μεθόδους, για να αποκλείσουν την Ελλάδα και την Κύπρο και τον Ελληνισμό ολόκληρο από οποιανδήποτε δυνατότητα διατήρησης δεσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ρωσία.

Συνεπώς επέλεξαν αυτό που αποδίδεται στον Κίσινγκερ και ήδη είναι γνωστό και αποτελεί δόγμα των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας.[1]

Τη μέθοδο που ενέκριναν τελικά τα μακρόπνοα στρατηγικά τους σχέδια δεν ήταν τα όπλα, όπως στην πρώην Γιουγκοσλαβία, αλλά ένα άλλο όπλο πιο αποτελεσματικό από τα όπλα. Τον στραγγαλισμό και κυριολεκτικό αλυσόδεμα της Ελλάδας και της Κύπρου και τον απόλυτο έλεγχο, μέσω κυρίως τεσσάρων καθοριστικών μεθόδων. Πρώτον μέσω του πολυπολιτισμικού αφελληνισμού από αριστεροδεξιά. Δεύτερον μέσω του οικονομικού στραγγαλισμού Ελλάδας και Κύπρου. Τρίτον μέσω της πληθυσμιακής συρρίκνωσης των Ελλήνων, της άμεσης και έμμεσης γενοκτονίας και της πληθυσμιακής αλλοίωσης μέσω της λαθρομετανάστευσης και τέταρτον μέσω της αφαίρεσης εδαφών, (Δυτική Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρος, Αιγαίο, Κύπρος. Τελικός στόχος η πλήρης αποδυνάμωση της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, ώστε να μην παίζει κανέναν απολύτως ρόλο στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Read more…