Archive

Archive for Ιούνιος, 2011

Δύο Ελλάδες

Ιούνιος 28th, 2011 Comments off

Ένα χρονογράφημα για τη σημερινή μέρα

Ενιάμισι το απόγευμα πήρα το δρόμο με τα πόδια (ορειβάτης και αγανακτισμένος ων)1 για την Πλατεία Συντάγματος.

Πέρασα σκόπιμα από παραδρόμους για να διαπιστώσω και επαληθεύσω ή διαψεύσω μια θεωρία μου περί την ελληνική κοινωνία και τη διαστρωμάτωσή της. Δηλαδή για να καταλάβετε το πρόβλημα που με απασχολεί βασανιστικά είναι το εξής:

Είμαστε ακόμη η κοινωνία των δύο τρίτων ή του ενός τρίτου; Και λέω ακόμη, γιατί πριν από την οικονομική κρίση σαφώς και ήμασταν η κοινωνία των δύο τρίτων, λόγω πολυποίκιλης και παντοειδούς παραοικονομίας. (πελατειακές σχέσεις, αρπαχτές, κλεψιές, απατεωνιές και λοιπά και λοιπά, που χρειάζονται πολλές κόλλες (τι λέω! Μάλλον τόμοι) για να απαριθμηθούν.

Το θέμα δεν είναι, αν είμαστε διεφθαρμένοι και αν τα εν οίκω ουκ εν δήμω. Το πρόβλημα είναι ποιοι είναι αυτοί που διέφθειραν την ελληνική κοινωνία.

Είναι απλούστατα οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Είναι βασικά όλες οι κυβερνήσεις μετά την μεταπολίτευση, αλλά και όλα τα άλλα κόμματα που λόγω συμμετοχής στο φαγοπότι με δανεικά μετείχαν πλουσιοπάροχα ή λόγω ανικανότητας να το αποτρέψουν. Είναι και ήταν οι τριακόσιοι της Βουλής. Άντε να υπάρχει εδώ κι’ εκεί καμιά εξαίρεση. Ας την ψάξει κάποιος με το φανάρι του Διογένη.

Επανέρχομαι όμως στο κυρίως θέμα, δηλαδή στο ερώτημα: Είμαστε ακόμη η κοινωνία των δύο τρίτων ή του ενός τρίτου;

Η δική μου άποψη και επειδή δεν συνηθίζω να λαϊκίζω και να εξαπατώ τουλάχιστον τον εαυτό μου είναι ξεκάθαρη: Είμαστε ακόμη η κοινωνία των δύο τρίτων, αλλά μπαίνουμε με αργό ή γρήγορο ρυθμό να γίνουμε η κοινωνία του ενός τρίτου. Δηλαδή για να το κάνω λιανά. Τα δύο τρίτα των Ελλήνων πολιτών δεν ξέρουν ακόμη λόγω παραοικονομίας τι έχουν. Τώρα αρχίζει και λιώνει το λίπος, όπως σαρκαστικά, αλλά και με καταφανή μελαγχολία ομολογώ.

Θα μου πείτε γιατί. Απλούστατα: Στο μόνο και μοναδικό πράγμα που ο Γιωργάκης είχε δίκαιο είναι η φράση του ότι «λεφτά υπάρχουν». Όμως δεν μας διευκρίνισε ποιοι τα έχουν και που υπάρχουν. Η απάντηση είναι απλή επίσης. Ποιοι κατέχουν τα 600 δισεκατομμύρια των Ελλήνων που βρίσκονται στις τράπεζες στο εξωτερικό; Πώς επαίρονται οι Άγγλοι μεσίτες ότι κάνουν χρυσές δουλειές σε ακίνητα με Έλληνες πελάτες σε καιρό κρίσης; Φυσικά είναι και άπειρες παρόμοιες περιπτώσεις.

Λεφτά υπάρχουν φυσικά για όσους έχουν καταληστέψει αυτόν τον τόπο και όχι μόνο μένουν ατιμώρητοι, αλλά οι ίδιοι θα είναι οι πρώτοι που θα καταληστέψουν την «πατρίδα» τους, με τα διάφορα μνημόνια και μεσοπρόθεσμα προγράμματα πάλι. Τώρα παρέα με τους ξένους.

Αυτά τα κόμματα που μας έφεραν εδώ που μας έφεραν τα ψήφισε και τα ψηφίζει ο ελληνικός λαός και είναι ακόμη γύρω στο 70% .

Θα μου πείτε γιατί. Γιατί οι δημοσκοπήσεις έδειξαν και δείχνουν ότι και τα δύο κόμματα της δικομματικής εξουσίας αποτελούν το 40 με 44%. Εκείνοι που απέχουν είναι βέβαια διαφόρων κατηγοριών, αλλά η πλειοψηφία είναι οι αδιάφοροι, που είναι ματσωμένοι και προτιμούσαν να πιούνε τον καφέ τους στην καφετέρια ή να φάνε τον αγλέορά τους στην ταβέρνα, παρά να παν να ψηφίσουν. Μας κάνει σύνολο: Γύρω στο 70%. Δηλαδή τα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας. Αντε τώρα να κατεβαίνει σταδιακά το ποσοστό έως ότου δημιουργηθεί η κοινωνία του ενός τρίτου και ίσως με τον καιρό και λιγότερο.

Αυτή είναι η πάσα αλήθεια. Ο λόγος είναι απλός, απλούστατος. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, (πανέξυπνος ων) προκειμένου να βγαίνει στην εξουσία χρησιμοποίησε μια πολύ μελετημένη και αποτελεσματική μέθοδο:

  1. Να εφαρμόσει με δανεικά ένα καταναλωτικό μοντέλο, που θα αποκτήνωνε την ελληνική κοινωνία, πράγμα που πέτυχε και σαν πετυχημένο μοντέλο το εφάρμοσαν απαξάπαντες μετά και
  2. Να ισοπεδώσει το πολιτιστικό επίπεδο του Έλληνα προς τα κάτω, πράγμα που επίσης πέτυχε και το ακολούθησαν και απαξάπαντες μετά απ’ αυτόν.

Με τον τρόπο αυτό γουρουνοποιήθηκε η ελληνική κοινωνία, χωρίς να γίνεται διάκριση σε χρώματα, κόκκινα, πράσινα, γαλάζια, ροζ κ.λπ. Ο προλετάριος ήθελε να γίνει μικροαστός ή αστός και ο μικροαστός να γίνει μεγαλοαστός. Και ω του θαύματος τα κατάφεραν οι περισσότεροι.

Έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και προχωράμε ολοταχώς στα χειρότερα.

Με την έννοια αυτή ο Νέο – Έλληνας είναι ο αμαθής ή ημιμαθής νεόπλουτος Έλληνας, που τον ενδιαφέρει ο εαυτός του και τσιμέντο να γίνει η Ελλάδα. Όμως οι ίδιοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους περί της πατρίδας και χύνουν και κροκοδείλια δάκρυα γι’ αυτήν. Μπορεί όμως και όχι.

Όμως ξέφυγα πάλι από το χρονογράφημά μου. Συνεχίζω λοιπόν. Περνώντας τους παραδρόμους και ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά (το έκανα συνειδητά, γιατί δεν ήταν φευγαλέα και αδιάφορη η ματιά μου), διαπίστωνα συνεχώς ότι όλα τα μαγαζιά, δηλαδή καφετέριες, ταβέρνες, εστιατόρια κ.λπ ήταν καταγέμιστα. Δεν απόρησα φυσικά, γιατί το ήξερα. Και για να πω και του στραβού το δίκαιο, κάπου ένιωσα δυστυχώς και ικανοποίηση (κατά βάση και πεποίθηση δεν είμαι τέτοιος τύπος), γιατί και τώρα για μια πολλοστή φορά επιβεβαιωνόταν η θεωρία μου.

Τέλος πάντων έφθασα κάποια στιγμή στην Πλατεία Συντάγματος, όπου βρέθηκα σε έναν άλλο κόσμο. Παλμός και οργή και πολύ νεολαία. Με χαροποίησε. Και λέω πάλι μέσα μου. Μέσα στην Πλατεία άλλος κόσμος. Έξω από την Πλατεία παντελώς διαφορετικός.

Τότε είπα: Πραγματικά εδώ έχουμε να κάνουμε με δύο Ελλάδες.

Τελικά, ενώ οι διαμαρτυρίες των αγανακτισμένων ήταν τελείως ειρηνικές η αστυνομία κατά τακτά διαστήματα έριχνε χημικά για να διαλύσει τάχα τους διαδηλωτές. Όμως εμείς ξαναγυρνούσαμε με πρησμένα τα μάτια πάλι στις θέσεις μας.

Γιατί το έκαναν αυτό, αφού ήξεραν ότι δεν θα είχε αποτέλεσμα; Απλούστατα. Δεν το έκαναν για μας. Εμάς δεν μας τρόμαζαν. Μάλιστα το χαζεύαμε και λιγάκι, έτσι για να έχουμε και λίγη διασκέδαση μέσα στη μαύρη μαυρίλα, που πλάκωσε τον τόπο.

Δεν το έκαναν για μας. Το έκαναν για τον υπόλοιπο κόσμο, που θα ήθελε να κατέβει στο σύνταγμα και ήθελε να τον τρομοκρατήσει για να μην κατέβει. Και το πέτυχε, γιατί δεν υπήρχε πολύς κόσμος αυτή τη φορά (παλμός και αποφασιστικότητα μεγάλη) όμως λίγος κόσμος σχετικά.

Αργά το βράδυ πήρα πεζός πάλι (για ταξί δεν μου φτάνουν τα χρήματα. Τα λεφτά υπάρχουν, αλλά…) για το Νέο Ψυχικό, κάνοντας αυτή τη φορά έναν μεγαλύτερο στατιστικό γύρο. Είδα πια τα μαγαζιά όχι γεμάτα, αλλά οι πελάτες να στέκονται όρθιοι γιατί δεν υπήρχαν καρέκλες να καθίσουν, για να απολαύσουν αμέριμνοι, ανενόχλητοι και οχλοβοούντες από ευχαρίστηση: Καταλαβαίνετε τώρα τι εννοούσα με τις δύο Ελλάδες.

ΥΓ. Το έγραψα μόλις γύρισα και σας το προσφέρω φρέσκο πριν μπαγιατέψει.

Καλήν όρεξη!

Και κάτι ακόμη, να μην το ξεχάσω. Αν βαρυστομαχιάσετε, μη στενοχωριέστε. Υπάρχει μέθοδος θεραπείας.

Σας συμβουλεύω, αν μου επιτρέπετε, για να κρατήσουμε και τα προσχήματα: Ή πάρτε κόνιο ή καλύτερα ελάτε αύριο το βράδυ να ξεράσετε μπροστά και απέναντι από τη Βουλή.

Θα ήταν το καλύτερο φάρμακο, όσοι νιώθετε φαρμακωμένοι.

Και ένα τελευταίο, αλλά αυτή τη φορά πραγματικά τελευταίο και χωρίς μιζέρια, για τώρα τουλάχιστον:

Μπράβο στην κόρη του Λοϊζου και πάλι μπράβο! Για να διαβάσετε την επιστολή της Μυρσίνης Λοϊζου πατήστε εδώ.

Αυτό θα πει αξιοπρέπεια!

1 Βλέπετε οι εργατοπατέρες για να εμποδίσουν τον κόσμο να πάει στην Πλατεία Συντάγματος, δεν οργάνωσαν ορισμένα δρομολόγια. Εγώ είμαι ορειβάτης και στο κάτω κάτω της γραφής έκανα και εξάσκηση. Ο υπόλοιπος κόσμος που ήθελε να πάει;

Γερμανικές αποζημιώσεις. Ομιλία στο Σύνταγμα.

Ιούνιος 19th, 2011 Comments off

Σάββατο, 18.6. 2011, ώρα 8.30 μ.μ., ύστερα από πρόσκληση των 300 της Πλατείας (http://www.300ellines.com/)

Αγαπητοί φίλες και φίλοι,

Αποδέχτηκα την πρόσκληση των 300 της πλατείας που μας θυμίζει κάποιες άλλες εποχές, όπου κατάφεραν να περάσουν οι βάρβαροι τελικά. Τώρα όμως δεν πρόκειται να περάσουν. Η καρδιά της Ελλάδας χτυπά στις πλατείες. Η συνείδηση των Ελλήνων βρίσκεται στις πλατείες.

Έξω από τη Βουλή 1

Εικόνα 1 από 3

Θέλω να μιλήσω εδώ πέρα για να πω μερικές αλήθειες που για πολλούς και διάφορους λόγους δεν τολμά κανείς να αποκαλύψει. Όμως όπως λέει και το Ευαγγέλιο: «Και γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς».1

Ο προλαλήσας καλώς αναφέρθηκε και τόνισε ως ύψιστο εθνικό θέμα, το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και φυσικά δεν είναι το μόνο.

Η κρίση που διέρχεται με τόσο δραματικό και πρωτοφανή τρόπο η πατρίδα μας δεν είναι στην ουσία και κατά κύριο λόγο οικονομική.

Είναι κυρίως και χωρίς περιστροφές εθνική. Γιατί τι να την κάνω την οικονομία, αν δεν έχω πατρίδα;

Γι’ αυτό όσοι πιστεύουν ότι το πρόβλημα της Ελλάδας λύνεται με την αύξηση των μισθών και συντάξεων εξαπατούν τον ίδιο τους τον εαυτό και υπηρετούν χωρίς να το θέλουν την κυβερνητική πολιτική, που υποτίθεται προσπαθεί να λύσει το οικονομικό πρόβλημα της χώρας μας προς όφελος δήθεν της πατρίδας μας, για την οποία φυσικά χύνουν κροκοδείλια δάκρυα.

Είμαστε αναμφίβολα χώρα υπό κατοχή. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Κινδυνεύει η εθνική μας ανεξαρτησία. Κινδυνεύει η Λαϊκή Κυριαρχία, Κινδυνεύει η Δημοκρατία, Κινδυνεύει η ύπαρξη του ελληνικού έθνους. Πολύ σωστά διαλαλείται το σύνθημα: «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το 73».

Κατοχή από επίορκους πολιτικούς και πολιτικές παρατάξεις που κατέλυσαν το σύνταγμα, τη δημοκρατία και τις δημοκρατικές ελευθερίες, τις οποίες επικαλούνται εναντίον των Ελλήνων πολιτών υποκριτικά. Και το κάνουν εν πλήρη συνείδηση. Δεν κάνουν λάθη, ούτε είναι αφελείς, ούτε ανίκανοι.

Δεν είναι η Βουλή, ούτε η Δημοκρατία, που θέλουν δήθεν να καταλύσουν οι αγανακτισμένοι πολίτες, αλλά οι επίορκοι πολιτικοί. Αυτοί που μας οδήγησαν στην καταστροφή και τώρα θέλουν να μας σώσουν. Δεν είναι σωστό ακόμη να γενικεύουμε.

Πρόκειται βασικά για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που σε αγαστή σύμπνοια με δυνάμεις εντός και εκτός Ελλάδας οδήγησαν τον ευλογημένο αυτό τόπο στο χείλος της καταστροφής.

Διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους δήθεν υπέρ του έθνους, της πατρίδας, της δημοκρατίας, ενώ στην ουσία ξεπουλούν τα πατρίδα μας, γιατί το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η εξουσία ως αυτοσκοπός και τα πολλαπλά και ποικίλα προνόμια που τους προσφέρει.

Από το 1985 και όχι το 1989, όπως ισχυρίζεται ο κ. Κώστας Μπέης, η Ελλάδα δεν είχε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, σύμφωνα με δήλωση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας.

Γνώριζαν όλες οι πολιτικές δυνάμεις ανεξαιρέτως το έγκλημα, ότι δηλαδή ζούμε με δανικά, τρώγοντας το ψωμί των παιδιών μας και υποθηκεύοντας το μέλλον τους.

Όμως καμία δεν αντέδρασε. Όλοι ζητούσαν περισσότερους μισθούς και συντάξεις, για να ικανοποιήσουν το εγωιστικό καπιταλιστικό υπερκαταναλωτικό μοντέλο της αποκτήνωσης με δανεικά.

Το κομματικό παρακράτος του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, μαζί με τις δυνάμεις της Αριστεράς που ενσωματώθηκε στο καταναλωτικό μοντέλο της λογικής της παγκοσμιοποίησης και της Νέας τάξης, επέπεσε επάνω στο κράτος και το καταλήστευσε.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι Έλληνες πολίτες, που δεν νοιάζονται μόνο για το πορτοφόλι τους, αλλά και για την πατρίδα τους ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία των ιμπεριαλιστικών κύκλων και κυρίως των ΗΠΑ και της Γερμανίας, πρώτον για να παραδώσει την Κύπρο, το Αιγαίο, τη Θράκη, τη Μακεδονία και την Ήπειρο στους γείτονές μας δια της διολισθήσεως, δηλαδή ντε φάκτο, δεύτερον για να ξεπουλήσει τα περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδας κοψοχρονιάς, τρίτον για να μεταβάλει την Ελλάδα σε μια πολυπολιτισμική, πολυφυλετική και πολυεθνική χώρα. Γι’αυτό και ο σχεδιασμένος και μεθοδευμένος εποικισμός της μέσω της Τουρκίας2 και τέταρτον για να την υπαγάγει ως προτεκτοράτο στη Νέο – Οθωμανική Τουρκία, για να την ελέγχει.

Γιατί όπως είπε ο ιστορικός της Αριστεράς Νίκος Σβωρόνος ο Έλληνας έχει την αντιστασιακή φύση μέσα του και συνεπώς δεν υποτάσσεται εύκολα. Ας θυμηθούμε και το τραγούδι, που εκφράζει εύγλωττα τη φύση του Έλληνα: «Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις εκεί που πάει να σβήσει..». Απόδειξη η Κίνηση Αγανακτισμένων Πολιτών. Κάποιος λοιπόν πρέπει να τον ελέγχει. Ο ρόλος αυτός ανατέθηκε από τις ΗΠΑ και τους «άσπονδους φίλους και συμμάχους μας» στη Νέο – Οθωμανική Τουρκία.

Πρέπει να λέμε κάποιες αλήθειες και ας πονούν.

Το πρόβλημα βασικά δεν είναι στην ουσία του ούτε οικονομικό ούτε πολιτικό, αλλά καθαρά πρόβλημα πολιτιστικής παρακμής αυτού του τόπου, γιατί και ο ελληνικός λαός δεν αντέδρασε, αλλά υιοθέτησε αυτό το σύστημα και – όπως ξέρουμε -ο «σιωπών δοκεί συναινείν.

Υπάρχει ένα αρχαίο ρητό που λέει: «Το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσιν» και μια παροιμία που σπάει κόκαλα, ότι δηλαδή, «όταν η σύζυγος (δηλαδή το πολιτικό σύστημα) αμαρτάνει ο σύζυγος (δηλαδή ο ελληνικός λαός) δεν είναι αναμάρτητος».

Όμως όλα αυτά τελείωσαν, όταν επιτέλους εξεγέρθηκαν οι αγανακτισμένοι και αποφασισμένοι πολίτες ενάντια στους αχρείους της εξουσίας.

Αν τώρα, έστω και την τελευταία στιγμή που αφυπνιστήκαμε, δεν τους εμποδίσουμε, μας περιμένει, ως Ελληνισμός, όχι μόνο η οικονομική καταστροφή, αλλά ο πλήρης αφανισμός μας από προσώπου γης.

Αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό ότι το μπλοκ εξουσίας που προέκυψε μετά την εποποιία του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, και εξ’ αυτού του γεγονότος, ήθελε να κρύψει και αποσιωπήσει τις θυσίες του ελληνικού λαού.

Η Ελλάδα και αυτό δεν είναι γνωστό, λόγω δωσιλογισμού πολλών κυβερνήσεων και της υποτέλειας όλων, έχει, μετά από τους Εβραίους, τα περισσότερα θύματα κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

13.5% έχασε ο ελληνικός λαός, ενώ αντιστοίχως η Ρωσία 10% και η Πολωνία 8%. Κανένας δε μιλάει γι’ αυτό.

Έχουμε 89 ανεγνωρισμένα ολοκαυτώματα και βασικά ολόκληρη η Ελλάδα υπήρξε ένα ολοκαύτωμα.

Και όμως η πατρίδα μας είναι η μοναδική χώρα που δεν πήρε αποζημιώσεις από τους Γερμανούς, οι οποίοι ισχυρίζονται ασυστόλως, όπως όλοι γνωρίζουμε, ότι δήθεν μας χαρίζει χρήματα του Γερμανού φορολογούμενου πολίτη, ενώ ακόμη και σήμερα, όπως και κατά την κατοχή, κερδοσκοπεί εις βάρος μας με το πιο βάναυσο τρόπο, θέλοντας επιπλέον ίσως από εκδίκηση να μας διαλύσει, όπως ήθελε και ο Χίτλερ κατά τη διάρκεια της κατοχής, τώρα βέβαια με άλλα μέσα.

Η Γερμανία για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι οφείλει στην Ελλάδα τις εξής αποζημιώσεις, που περιλαμβάνονται συνοπτικά σε ψήφισμα του 9ου Συνεδρίου του «Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα»:

Σας διαβάζω το ψήφισμα:

Το Εθνικό Συμβούλιο

Διαπιστώνει ότι η Γερμανία εξακολουθεί να οφείλει στην Ελλάδα:

1. Την επιστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών που άρπαξαν οι δυνάμεις κατοχής από τα μουσεία, τους αρχαιολογικούς χώρους και από παράνομες ανασκαφές.

2. Τις επανορθώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές κατά τη διάρκεια της κατοχής, δηλαδή προς το Δημόσιο, ύψους 7,1 δισ. δολάρια, αγοραστικής αξίας 1938. Αυτές, σύμφωνα με επίσημο έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδας, υπολογίζονται έως τον Μάρτιο του 2010 στο ποσό των 108,43 δισ. Ευρώ, χωρίς τόκους.

3. Το κατοχικό δάνειο, ύψους 3,5 δισ. Δολαρίων (αγοραστικής αξίας 1938). Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, το ποσό ανέρχεται σήμερα σε περίπου 54 δισ. Ευρώ, χωρίς τόκους.

Επιπλέον, οφείλει να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων των 89 τουλάχιστον μαρτυρικών πόλεων και χωριών καθώς και όλων των θυμάτων των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής.

Γνωρίζει ότι τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν παραγράφονται.

Αξιώνει από την Ελληνική Κυβέρνηση να πράξει το ιστορικό της χρέος και να απαιτήσει, επιτέλους, από τη Γερμανία να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της.

Καλεί τη Γερμανική Κυβέρνηση να πάψει να υπεκφεύγει, διαδίδοντας ψευδώς ότι τάχα έχει πληρώσει στο παρελθόν ή ότι δεν οφείλει τίποτα. Η καταβολή των αποζημιώσεων στην Ελλάδα είναι αναγκαία προϋπόθεση για να γυρίσει οριστικά η μαύρη σελίδα του ναζισμού και για να προχωρήσουμε, με αλληλεγγύη και ανθρωπιά, προς ένα κοινό δημοκρατικό ευρωπαϊκό μέλλον.

Καλεί τους θεσμικούς εκπροσώπους του Ελληνικού Λαού, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τη Βουλή, τα Κόμματα, τις πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις, να ασκήσουν την επιρροή τους προς την Κυβέρνηση ώστε να τεθεί τέρμα στην προσβλητική αδικία σε βάρος του Λαού και της Χώρας.

Καλεί, τέλος, τον Ελληνικό Λαό, και ιδιαίτερα τη νεολαία, εφ’ όσον η Κυβέρνηση και οι θεσμικοί του εκπρόσωποι αδρανούν, αδυνατούν ή δεν επαρκούν, να κάνει τον αγώνα μας δική του υπόθεση, να πυκνώσει τις τάξεις του Εθνικού Συμβουλίου ώστε να μην μπορεί κανείς πια να αγνοεί τη φωνή μας μέχρις ότου δικαιωθούμε!

Αν συνυπολογίσουμε τα ποσά αυτά με τους τόκους τότε η Γερμανία χρωστάει στην Ελλάδα πάνω από ένα τρισεκατομμύριο.

Στα ανωτέρω που περιλαμβάνονται στο ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου δεν υπολογίζονται τα θύματα της κατοχής. Πώς να αποτιμηθεί η ζωή των ανθρώπων σε χρήμα; Δεν είναι δυνατόν. Σε μια προσπάθεια αποτίμησης που έγινε σε συνέδριο του Εθνικού Συμβουλίου στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο το 2005 αποδείχτηκε ότι το ποσό που μας οφείλει η Γερμανία, αν υπολογίσουμε τα θύματα, που υπερβαίνουν το 1.106.922, είναι ασύλληπτο, σύμφωνα με υπολογισμούς του Εθνικού Συμβουλίου που περιλαμβάνονται στη Μαύρη Βίβλο της κατοχής.

Δικαιολογημένα μιλάμε σήμερα για κατοχή της πατρίδας μας, όπως ακριβώς την εκφράζει το σύνθημα: «Ψωμί, Παιδεία, ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το 73». Απόδειξη περίτρανη το νέο αναγκαστικό κατοχικό δάνειο που υπέγραψε η δωσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Γιατί τι είναι το μνημόνιο και η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνησή του, αν δεν είναι αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, με τη διαφορά ότι το αναγκαστικό αυτό δάνειο δεν επεβλήθη από τη Γερμανία και την Ιταλία, αλλά υπεγράφη από την ίδια την ελληνική εντός εισαγωγικών κυβέρνηση.

Ένα μικρό παράδειγμα υποτέλειας και εξάρτησης αποτελεί και η περίπτωση του Διστόμου, όπου παρουσιάζεται ανάγλυφη η ενδοτική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων στο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων.

Κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2010 αντιμετωπίσαμε το σοβαρότατο θέμα της δίκης μεταξύ της Γερμανίας και Ιταλίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Όπως είναι γνωστό μετά την εγκληματική συμπεριφορά τους τέως Προέδρου του Αρείου Πάγου Στέφανου Ματθία, ο οποίος κατ΄ εντολή της κυβέρνησης Σημίτη μεθόδευσε την ανατροπή της απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου που έχει δεχθεί εν μέρει (δηλαδή μόνον ως προς την ψυχική οδύνη) την αγωγή των κατοίκων του Διστόμου κατά του Γερμανικού Δημοσίου και την επέτυχε με παραπομπή όμοιας υπόθεσης κατοίκων του Λιδωρικίου στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, το οποίο με πλειοψηφία μιας μόνο ψήφου έκρινε α) ότι η Γερμανία έχει το δικαίωμα της ετεροδικίας και επομένως τα Ελληνικά Δικαστήρια δεν έχουν αρμοδιότητα να δικάζουν αγωγές κατά του Γερμανικού Δημοσίου και β) ότι τα θύματα της Γερμανικής Κατοχής δεν έχουν ατομικό δικαίωμα αγωγής, αλλά οι αποζημιώσεις τους είναι θέμα διακρατικών διαπραγματεύσεων, οι οποίες ουδέποτε έγιναν και όπως πάνε τα πράγματα ουδέποτε θα γίνουν διότι κάποτε θα παραγραφούν.

Κατόπιν αυτών, ο αείμνηστος Σταμούλης που είχε πετύχει την έκδοση ευνοϊκών αποφάσεων του Πρωτοδικείου Λειβαδιάς, του Εφετείου Αθηνών και της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, αντιμετωπίζοντας άρνηση του έλληνα Υπουργού Δικαιοσύνης να παράσχει άδεια κατάσχεσης Γερμανικής Περιουσίας στην Ελλάδα, βάσει του νόμου 923 της πολιτικής δικονομίας, κατέφυγε στην Ιταλία, όπου κατέσχεσε ακίνητο της Γερμανίας στη λίμνη Κόμο (βίλα Βιγόνι), γιατί σύμφωνα με το άρθρο 44 της Ευρωπαϊκής Ένωσης απόφαση ενός Δικαστηρίου μέλους της Ένωσης είναι εκτελεστή σε όλες τις χώρες της.

Όπως ήταν επόμενο η Γερμανία ζήτησε την ακύρωση αυτής της κατάσχεσης από τα ιταλικά δικαστήρια όλων των βαθμών τα οποία από το Πρωτοδικείο της Φλωρεντίας μέχρι τον Άρειο Πάγο της Ιταλίας, απέρριψαν την ένσταση της Γερμανικής ετεροδικίας και η γερμανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να καταφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Η υπόθεση εκκρεμεί στο Διεθνές Δικαστήριο.

Σε περίπτωση που το Διεθνές Δικαστήριο αποφασίσει υπέρ της ετεροδικίας, δηλαδή δικαιώσει τη Γερμανία, σταματούν πια οριστικά οι νομικές διεκδικήσεις των θυμάτων και των συγγενών των θυμάτων.

Παραμένουν όλα τα άλλα θέματα ανοιχτά. Μόνο όμως μια ελληνική κυβέρνηση που σέβεται τους Έλληνες πολίτες και δεν είναι υποτελής μπορεί να ζητήσει όλες τις άλλες υποχρεώσεις της Γερμανίας και η τελευταία αρνηθεί υπάρχουν κα τα Διεθνή Δικαστήρια για να αναγκάσουν την Γερμανία να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ελλάδα.

Αυτό το καθήκον δεν μπορούν να επιτελέσουν κυβερνήσεις υποτέλειας. Γι’ αυτό πρέπει ο ελληνικός λαός να τις στείλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, παρέα με τους εφιάλτες, τους δωσίλογους και τους κουίσλιγκς.

1 Κατά Ιωάννην, 8: 32-33.

2 Βλ. εμπεριστατωμένη ανάλυσή μου για τη λαθρομετανάσευση στο ιστολόγιό μου.

Και μερικές ερωταπαντήσεις:


Fast Tube

Fast Tube by Casper


Fast Tube

Fast Tube by Casper

Ώδινεν όρος και έτεκε μυν

Ιούνιος 17th, 2011 Comments off

ώδινεν όρος και έτεκε μυν1

Σε προηγούμενο άρθρο μου με τίτλο: «Τα ποντίκια εγκαταλείπουν το πλοίο του ΠΑΣΟΚ», έκανα λάθος στις εκτιμήσεις μου, εκφράζοντας την πεποίθησή μου ότι πολλοί θα εγκαταλείψουν το ΠΑΣΟΚ, προβλέποντας την επερχόμενη κατάρρευσή του.

Τελικά οι βουλευτές (βολευτές στην κυριολεξία) του ΠΑΣΟΚ προτίμησαν για την εξυπηρέτηση των καθαρά ιδιοτελών προσωπικών τους συμφερόντων να ξεπουλήσουν την πατρίδα, για την οποία δήθεν κόπτονται οι περισσότεροι. Δεν είναι φυσικά οι μόνοι.

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η φθορά της συνείδησης τους μπορούσε να φτάσει σε σημείο να μην αντιλαμβάνονται πια απολύτως τίποτε εκτός από το προσωπικό τους συμφέρον, κι’ ας αφανίζεται ο τόπος.

Ο εξανδραποδισμός τους και η πώρωση της συνείδησής τους έφθασε σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τους γίνει δεύτερη φύση ή μάλλον – για να κυριολεκτώ -αυτή η ίδια η φύση τους.

Δεν είναι σε θέση πια λόγω διαφθοράς να αντιληφθούν το καταστροφικό έργο ενάντια στη χώρα μας που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας. Είναι πια επικίνδυνοι και γι’ αυτό το λόγο.

Το μόνο που απομένει είναι να εκδιωχθούν από την κυβέρνηση και την εξουσία με όποιον τρόπο είναι δυνατόν. Ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να τους αφήσει στην προδοτική τους συμπεριφορά. Πρέπει να αντιδράσει εγκαίρως, πριν είναι αργά.

Ήδη βρισκόμαστε στο παρά πέντε και τα σημάδια της καταστροφής κυρίως στα εθνικά θέματα είναι οφθαλμοφανή.3

Την εξέλιξη αυτή είχα επισημάνει ήδη με την παραίτησή μου από το ΠΑΣΟΚ το 1977, καταγγέλλοντας τότε τον Ανδρέα Παπανδρέου και την ηγετική του ομάδα, ότι πρόδωσε τις αρχές της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη και τα όνειρα και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού.

Στην παραίτησή μου, που πήρε τη μορφή βιβλίου, σε ένα σημείο αναφέρω τα εξής προφητικά: «Όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ, τα πρώτα αχνάρια, τις πρώτες αμυδρές ενδείξεις ότι ακολουθούμε λαθεμένη τακτική, άρχισα ν’ αποκτώ με το κυνήγι των παλαιοκομματικών και τη μέθοδο που ακολουθούσε το κίνημα τότε… Από κει και πέρα μου ήταν τελείως ξεκάθαρο ότι ακολουθούμε καθοδική πορεία… Και δεν υπάρχει καμιά, μα καμιά απολύτως ένδειξη ότι ο κατήφορος αυτός θα σταματήσει».4 Αυτά για το ΠΑΣΟΚ τότε.

Έτσι όπως τα έγραψα τότε, δηλαδή στην παραίτησή μου το 1977, έτσι εξελίχτηκαν τα πράγματα στην πατρίδα μας έκτοτε.

Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ( η φαντασία μου και η ανεξάρτητη και ανιδιοτελής κριτική μου σκέψη δεν μπορούσε να φθάσει σε τέτοιο επίπεδο) ότι ο κατήφορος αυτός θα έφθανε έως το σημείο αφανισμού της πατρίδας μας, όπως προγραμματίστηκε συνειδητά από τον Ανδρέα Παπανδρέου και προγραμματίζεται επίσης συνειδητά από τον υιό του Ανδρέα Παπανδρέου Γιώργο Παπανδρέου και την οικογένειά του. Read more…

Στρατηγική της φθοράς

Ιούνιος 11th, 2011 Comments off

Προς την Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών

Αγαπητοί Σπιθίτισσες και Σπιθίτες,
δεν χρειαζόμαστε να ανακαλύψουμε την πυρίτιδα. Την στρατηγική της καταπολέμησης ενός σάπιου καθεστώτος την έχουν επεξεργαστεί, συμπυκνώνοντας εμπειρίες όλων των κινημάτων ανατροπής επί αιώνες, επαναστάτες ανατροπής. Υπάρχουν δύο τρόποι: Πρώτον η στρατηγική της φθοράς και δεύτερον η στρατηγική της ανατροπής. Σύμφωνα με την εμπειρία των κινημάτων προηγείται η στρατηγική της φθοράς της στρατηγικής της ανατροπής. Δηλαδή αφού με τη στρατηγική της φθοράς παραλύεις τις αντιστάσεις της αντίδρασης, έρχεται ως ώριμο φρούτο η στρατηγική της ανατροπής. Αυτό εφάρμοζαν όλοι. Ακόμη και η δικτατορία εφάρμοσε τη στρατηγική της φθοράς του τότε αστικούς συστήματος, ώστε να καταλάβει την εξουσία, χωρίς καν αντίδραση και μάλιστα χωρίς αντίδραση των υποτιθέμενα «έμπειρων» αριστερών και προοδευτικών κομμάτων και οργανώσεων. Προηγήθηκε το 1965 για να ακολουθήσει το 1967.
Με αυτή την έννοια η δική μας στρατηγική πρέπει να εφαρμόζει την ίδια στρατηγική.
Συγκεκριμένα αυτά που κάνει τελευταία ο Μίκης ανήκουν στη στρατηγική της φθοράς του συστήματος, που μας καταδυναστεύει. Ο λόγος του στη Θεσσαλονίκη ανήκει αντικειμενικά σ’ αυτή τη στρατηγική, που περιλαμβάνει πολλά στοιχεία, όπως ενημέρωση, γιατί ο κόσμος σηκώθηκε μεν από τον καναπέ, αλλά έχει απόλυτη σύγχυση, δεύτερον την αφύπνιση, τρίτον μια κάποια υποβόσκουσα δυναμική ανατροπής, εφόσον δημιουργηθεί ένα δυναμικό Πανεθνικό και Παλλαϊκό Μέτωπο.
Τώρα συγκεκριμένα. Γνωστοί επαναστάτες είπαν ότι τουλάχιστον για να υπάρχει μια εξελικτική πορεία δυναμικής πρέπει η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών να παράγει ένα πανελλήνιας εμβέλειας γεγονός, που να συνεγείρει τον Έλληνα πατριώτη και να τον συστρατεύει στο Μέτωπο και να αποδιοργανώνει και αποθαρρύνει τους εθνοπροδότες και τους κολαούζους τους.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και η απεργία που κήρυξαν για τις 15 Ιουνίου η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Η σωστή στρατηγική μας στην περίπτωση αυτή είναι η άμεση καταγγελία των συνδικαλιστικών εργατοπατέρων και των ενεργειών τους που στόχο έχει πρώτον να δικαιολογήσει τα προνόμιά τους σε βάρος των εργαζομένων και δεύτερον να εκτονώσει το λαϊκό κίνημα των αγανακτισμένων. Πρόκειται πια για καθαρά προδοσία της εργατικής τάξης και των εργαζομένων γενικότερα. Ας μην συνεργούμε κι’ εμείς από αφέλεια ή ηλιθιότητα στα άνομα και πονηρά σχέδιά τους.
Πρέπει να δράσουμε ως εξής και αυτή είναι η πρότασή μου:
Πρώτον να τους καταγγείλουμε, ξεσκεπάζοντάς τους (αν είναι δυνατόν να τους ρίξουμε και μερικά γιαούρτια, γιατί δεν διαφέρουν από τον Πάγκαλο, που έφαγε μερικά γιαούρτια διαίτης) δεύτερον να καλέσουμε τον κόσμο να μην πέσει στη δική τους παγίδα, τρίτον να μην πάει κανείς στην απεργία που κηρύσσουν αυτοί και τώρα και στο μέλλον και τέταρτον να καλέσουμε εμείς Γενική Απεργία των εργαζομένων το βράδυ της ίδιας ημέρας σ’ όλες τις πλατείες της Ελλάδας. Αυτά τα μέτρα νομίζω πως αποτελούν συστατικά μας επαναστατικής στρατηγικής της φθοράς του καθεστώτος της υποτέλειας, στην οποία είναι ενταγμένα τα ελληνικά συνδικάτα γενικά.
Δαμιανός Βασιλειάδης
ΥΓ Πρέπει να επεξεργαστεί κάποιος ιδέες παραγωγικές, που δεν κοστίζουν τίποτε και έχουν ένα καταλυτικό αποτέλεσμα.
Μια ανάλογη στρατηγική πρέπει να αναπτυχθεί και ενάντια στα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης, όπως ο εκδοτικός οίκος Αλαφούζου, για να συνετιστούν. Γιατί όσο βλέπουν ότι δεν ζημιώνει το κεφάλαιό τους, τόσο τάσσονται εναντίον της πατρίδας μας, χρησιμοποιώντας την ως εμπόριο για να κερδοσκοπούν στις πλάτες των Ελλήνων πολιτών, υπηρετώντας ίδια και ξένα συμφέροντα.
Θα πρέπει συνεπώς να καταρτιστεί ένα ενιαίο στρατηγικό πρόγραμμα με συνέπεια και συνέχεια, ως μέρος της στρατηγικής της φθοράς, πριν από το τελικό χτύπημα. Ο Έλληνας πολίτης πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να ανατρέψει τα πάντα, αρκεί να ενταχθεί σε ένα Πανεθνικό Παλλαϊκό Μέτωπο που θα του εμπνέει εμπιστοσύνη.

Για όλα αυτά χρειάζεται: Πρώτον Οργάνωση, δεύτερον Οργάνωση και τρίτον Οργάνωση, δηλαδή μια συλλογική φυσική ηγεσία από τα κάτω, η οποία θα είναι η μόνη ικανή να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, η οποία δημιουργείται με συγκεκριμένες, δεσμευτικές για όλους, πράξεις.

Η εμπιστοσύνη τέλος είναι η εκ των ων ουκ άνευ προϋποθέσεις. Αρκετά προδόθηκε αυτός ο λαός ανά τους αιώνες.

 

Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: «Αποχαιρετισμός στα όπλα»

Ιούνιος 9th, 2011 1 comment

Για να διαβάσετε το άρθρο: «Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: Αποχαιρετισμός στα όπλα» κάντε κλικ στον ακόλουθο σύνδεσμο:

Αριστερά και πολιτική: Πουέρτα Δελ Σολ: «Αποχαιρετισμός στα όπλα».

Σχολιασμός:

Το κείμενο που μόλις διαβάσατε είναι πολύ διδακτικό. Έχει μόνο μερικά αρνητικά και παραπλανητικά που προσπαθούν να παγιδεύσουν τους αφελείς και ημιμαθείς.

Αφού αναλύει τα αδιέξοδα των αυθόρμητα «αγανακτισμένων» πολιτών στις πλατείες, οδηγεί τον αναγνώστη σε ακόμη μεγαλύτερα αδιέξοδα με τις προτάσεις που καταθέτει, αφού ως πανάκεια αναφέρει τα κόμματα, τα συνδικάτα, την ταξική πάλη κ.λπ., δηλαδή τις συντεχνίες που συνετέλεσαν μαζί με την καθεστηκυία τάξη στην υποδούλωσή μας στην Τρόϊκα.

Το σωστό είναι αυτό που διακηρύττουμε εμείς: Δηλαδή ένα Παλλαϊκό, Πανεθνικό Μέτωπο, με προμετωπίδα τον πατριωτισμού,που δεν το θέλουν οι συντεχνίες των κομμάτων και των συνδικάτων.

Όσο για τα τελευταία η θέση μου είναι ότι ποτέ πια δεν πρέπει να ακούσουμε τις εντολές των συνδικάτων και των κομμάτων για απεργίες, που κατοχυρώνουν τα προνόμια των γραφειοκρατικών κομματαρχών, των εργατοπατέρων και των συντεχνιών.

Μόνο, αν η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών καλέσει σε γενική πανελλαδική απεργία πρέπει να κατέβουμε στους δρόμους. Φτάνει πια η απάτη και η εκμετάλλευση των εργατοπατέρων και των συνδικάτων τους. Φροντίζουν μόνο για τα δικά τους προνόμια, βάζοντάς μας μπροστά ως ηλιθίους για να τα ενισχύουμε και από την άλλη να εκτονώνουμε το λαϊκό κίνημα.

Το μόνο αληθές είναι ότι χωρίς οργάνωση, όπως τόνισα και τονίζω επανειλημμένα, δεν μπορεί κανένα αυθόρμητο κίνημα να πράξει οτιδήποτε ουσιαστικό και αποτελεσματικό, δηλαδή δεν μπορεί να δημιουργήσει διέξοδο από το αδιέξοδο.

Θετικό είναι φυσικά ότι σε ένα κάποιο βαθμό και από διάφορες αφορμές αφυπνίστηκε ο κόσμος, όμως αυτό δε λέει τίποτε χωρίς μια στρατηγική που θα δώσει σωστό προσανατολισμό και μια αντίστοιχη δυναμική οργάνωση, το λεγόμενο ιστορικό υποκείμενο, που θα εφαρμόσει στην πράξη αυτή τη στρατηγική.

Με την έννοια αυτή και αφού εμείς λίγο πολύ διατυπώσαμε με τις διακηρύξεις του Μίκη Θεοδωράκη και αποδεχτήκαμε το περίγραμμα αυτού του δημοκρατικού πατριωτικού οράματος και των αρχώ ν του απομένει η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΜΙΑΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ, ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ.

Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι δεν υπάρχει ακόμη ώριμη ηγεσία. Αυτοί που πιστεύουν σε κάτι τέτοιο, πρέπει να ξέρουν ότι κανείς δεν ωριμάζει, αν δεν μετέχει τόσο στο διάλογο όσο και στις αποφάσεις. Η πραγματική δημοκρατία ωριμάζει τους πολίτες, όχι η καθοδήγηση από τα πάνω που δημιουργεί εντολείς και εντολοδόχους, καθοδηγητές και καθοδηγούμενους, αφέντες και δούλους.

Χωρίς αυτή την προϋπόθεση δεν πρόκειται να γίνει τίποτε απολύτως .Θα ακολουθήσει πάλι η απογοήτευση και η ήττα. Και αυτή τη φορά, μετά από 37 έτη μετά τη μεταπολίτευση, η απογοήτευση θα μας οδηγήσει στον καιάδα.

Αν δεν το αντιληφθεί αυτό ο Μίκης Θεοδωράκης, κι’ εδώ έχω τις αμφιβολίες μου, καθώς και η Προσωρινή Συμβουλευτική Επιτροπή και οι Σπίθες κι’ εδώ έχω τις αμφιβολίες μου, τότε η τύχη της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών είναι προδιαγεγραμμένη.

Μελετείστε παρακαλώ τις προτάσεις μου άλλη μια φορά για να συνειδητοποιήσουμε ποιες είναι οι ενδεδειγμένες λύσεις.

Αλλιώς, καλή είναι η εργασιοθεραπεία, αλλά αυτή μας οδηγεί στην ψευδαίσθηση ότι κάτι κάνουμε, τελικά όμως θα οδηγήσει στην πλήρη απογοήτευση και αδράνεια και στην ανάδειξη μιας αυθαίρετης και ανεξέλεγκτης εξουσίας από τη βάση, η οποία τελικά δεν θα καταλήξει πουθενά.

Δεν κάνω δίκη προθέσεων. Ο Μίκης είναι ένα μεγάλο, τεράστιο κεφάλαιο, αναμφίβολα, και απαραίτητο στην παρούσα φάση, τουλάχιστον δεν υπάρχει τίποτε άλλο στον ορίζοντα, αν και υπήρχαν και άλλοι υποψήφιοι επαναστάτες, να παίξουν τον ίδιο ρόλο με τον Μίκη, αλλά η επαναστατικότητά τους έσβησε.

Ο Μίκης απέδειξε ότι συνεχίζει να παραμένει επαναστάτης. Όμως πρέπει να πούμε ότι ο Μίκης είναι κομμουνιστής και επειδή ποτέ οι κομμουνιστές δεν γαλουχήθηκαν και ζυμώθηκαν στις δημοκρατικές διαδικασίες, παρά τα λεγόμενα θεωρητικά (δες τη την ιστορία του ΚΚΕ και του Ζαχαριάδη και μην κάνετε σύγχυση με το ΕΑΜ και την ΕΔΑ, που αποτελούν εξαιρέσεις), υπάρχει ο άμεσος κίνδυνος της από τα πάνω καθοδήγησης, όπως συνήθισαν πάντοτε να πράττουν οι κομμουνιστές. Το παράδειγμα του Πάγκαλου, που ήταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας μαζί με τον Μίκη, μας προσφέρει τις «αποχρώσες ενδείξεις» όπως λένε και οι νομικοί, ότι το ίδιο μπορεί να επαναληφθεί και τώρα, (παράδειγμα προς αποφυγήν), αν πραγματικά δεν δημιουργηθεί ένα πραγματικά δημοκρατικό κίνημα στην πράξη και όχι στα λόγια.

Ανέκαθεν το μόνο διακύβευμα σε όλα τα κινήματα από καταβολής κόσμου ήταν το θέμα της δημοκρατίας (όχι της άμεσοδημοκρατίας της αρχαίας Αθήνας, που ξαφνικά κάποιοι ανακάλυψαν όψιμοι δημοκράτες, που δεν γνωρίζω, αν ποτέ την πίστευαν ή την εφήρμοσαν οι ίδιοι),

Πάντοτε η πράξη αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Αλλιώς ισχύει ο υποκριτικός φαρισαϊσμός και ο απαξιωτικός λαϊκισμός.

Όλα τα κινήματα, (δεν μιλούμε για τα αρχηγικά και πελατειακά αστικά) και τα κομμουνιστικά κατά κύριο λόγο, που επαγγέλονταν την απελευθέρωση των λαών, κατήργησαν μέσω των γραφειοκρατικών μηχανισμών την δημοκρατία, που ήταν και μέσο και σκοπός, δηλαδή το μόνο μέσο απελευθέρωσης και ο μόνος στόχος, που θα οδηγούσε στην πραγματική απελευθέρωση, δηλαδή στην ελευθερία, που αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρώπινη αξία και αξιοπρέπεια. Η ζωή, για να αξίζει, αποτελεί ένα συνεχή απελευθερωτικό αγώνα τόσο προσωπικά όσο και κοινωνικά. Μοναδική προϋπόθεση η δημοκρατία.

Όλοι οι τύραννοι από δεξιά και αριστερά αυτήν καταργούσαν για να επικρατήσουν πάνω στους ανθρώπους και τις κοινωνίες και εφαρμόσουν την καταπίεση και εκμετάλλευση.

Ο Μίκης έχει τεράστια ιστορική ευθύνη να συντελέσει ώστε να δημιουργηθεί το ιστορικό υποκείμενο της απελευθέρωσης. Αν μπορούσα να το κάνω εγώ θα το έπραττα και δεν θα περίμενα τον Μίκη. Η εμβέλεια η δική μου και πολλών άλλων δεν μπορεί να συγκριθεί με του Μίκη.

Περιμέναμε με εγκαρτέρηση και ελπίδα κάποια στιγμή να ξεσηκωθεί ο πολίτης από τον καναπέ. Έγινε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Προσπαθήσαμε όλες αυτές τις δεκαετίες μετά τη μεταπολίτευση να δημιουργήσουμε το ιστορικό υποκείμενο που θα αποτελούσε τον υποδοχέα αυτού του αυθόρμητου ξεσηκωμού, γιατί τον περιμέναμε, επειδή πιστεύαμε σ’ αυτό που διατύπωσε πολύ σωστά ο μέγας ιστορικός της Αριστεράς, ίσως και ο μόνος τι ο Έλληνας έχει μέσα του την αντιστασιακή φύση. Το λέει εξάλλου και το τραγούδι με το περίφημο: «Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις….». Όμως εξίσου είναι ιστορικά καταγεγραμμένο ότι οι ηγεσίες του πρόδωσαν πάντοτε, μα πάντοτε, το Λαϊκό Κίνημα και το οδήγησαν στην καταστροφή.

Τα περιθώρια τώρα στενεύουν ασφυκτικά, γιατί τώρα διακυβεύεται για πρώτη φορά η ύπαρξη του Ελληνισμού. Όποιος δεν το έχει συνειδητοποιήσει είναι εκτός πραγματικότητας.

Την κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε πρέπει πρώτα εμείς να την εφαρμόσουμε στους κόλπους μας, για να γίνει υπόδειγμα, πρότυπο και παράδειγμα και για τους άλλους.

Αν αυτό δεν γίνει τότε πραγματικά είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Η αστική ιδεολογία θα κυριαρχεί απόλυτα και θα δημιουργεί με τα τεχνάσματά της την απαραίτητη συναίνεση στο σύστημα, αυτό το σύστημα που καλούμαστε τάχα να αλλάξουμε.

Θα πρέπει λοιπόν να συνειδητοποιήσουμε ότι χρειαζόμαστε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, οργανωμένη, πειθαρχημένη, με αυστηρούς και δεσμευτικούς κανόνες για όλους από τη βάση ως την κορυφή. Και αυτήν τη δημοκρατία και σ’αυτήν τη δημοκρατία πρέπει να πειθαρχήσει πρώτος από όλους ο ίδιος ο Μίκης: Παράδειγμα και υπόδειγμα και πρότυπο.

Αυτά μου δίδαξε εμένα η θεωρητική και πρακτική εμπειρία μου στο κίνημα από το 1967, καταγεγραμμένη σε βιβλία και σε πάμπολλες αναλύσεις, μερικές από τις οποίες είναι αναρτημένες στο ιστολόγιό μου.

 

 

Ήχοι ζωντανοί…

Ιούνιος 8th, 2011 Comments off

Το ατίθασο πιάνο του Ρομαντισμού

Τον πιανίστα Λάμπη Βασιλειάδη έχουμε ακούσει αρκετές φορές, τόσο σε ηχογραφήσεις όσο και ζωντανά σε Κέρκυρα και Αθήνα, επισημαίνοντας τις σταθερά εξαιρετικές επιδόσεις του στο βαρύ πιανιστικό ρεπερτόριο του ώριμου Ρομαντισμού. Σε πρόσφατη, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συναυλία της ΚΟΑ υπό τον Βύρωνα Φιδετζή στο Μέγαρο Μουσικής είχαμε την ευκαιρία να τον ακούσουμε για πρώτη φορά και συνοδευόμενο από ορχήστρα (27/5/2011).

Ερμηνευτής που ψάχνει την εργογραφία, επέλεξε να παίξει το «Κοντσέρτο για πιάνο αρ.2» του Τσαϊκόφσκι. Πρόκειται για κομμάτι πληθωρικής συναισθηματικής φόρτισης και χειμαρρώδους ρητορείας, στο οποίο το πιάνο αναμετριέται με την ορχήστρα με όμοια ανήμερο μένος όσο και στο διάσημο «αρ.1».

Παίζοντας με περισσό οίστρο και εγρήγορση, ο Βασιλειάδης ηγήθηκε αδιαπραγμάτευτα της εκτέλεσης προσφέροντας μια συναρπαστική ερμηνεία που άξιζε καταφανώς κεντρικότερη, πιο προβεβλημένη θέση στον ετήσιο προγραμματισμό της ΚΟΑ.

Η ανάγνωση διέθετε τις ισορροπίες και τις ιδιότητες που απαιτεί η παρτιτούρα. Ο στιβαρός, λαμπερός ήχος με το ελεγχόμενο, τεράστιο εύρος δυναμικής τού επέτρεψε να αναμετρηθεί άφοβα με την ορχήστρα και αξιοποιήθηκε με καλοζυγιασμένη οικονομία. Υπήρχε επίσης άριστη αίσθηση του δραματικού χρονισμού και της γεμάτης μεταπτώσεις συναισθηματικής θερμοκρασίας της μουσικής. Επιπλέον, ο κατά τόπους δεσπόζων «μπαλετικός» χαρακτήρας της γραφής αναδείχθηκε με το δέον ρυθμικό σφρίγος. Στο σοπενικού χαρακτήρα αργό μέρος ο εκτεταμένος, ένθετος, λυρικός διάλογος πιάνου-βιολιού εκτυλίχθηκε νοσταλγικά, με έμφαση στη μελωδία.

Κατά τ’ άλλα, η συναυλία κάλυψε ασυνήθιστα μεγάλο εύρος ρεπερτορίου. Ξεκίνησε σε ήπιους, λυρικούς τόνους με το τετραμερές συμφωνικό ποίημα «Ψυχή» του Φρανκ. Ο Φιδετζής πρόσφερε μια στρωτή, ευαίσθητων αποχρώσεων ανάγνωση.

Βασιζόμενος κυρίως στα έγχορδα άντλησε από αυτά μαλακό, πτητικό ήχο διαπλάθοντας ωραίες ατμοσφαιρικές εικόνες στις οποίες τον κυρίαρχο τόνο έδιναν η αβίαστη άρθρωση της δράσης και η ρευστή, ενίοτε κυματιστά αρθρωμένη μελωδική φραστική. Κάνοντας άλμα στο απολύτως αντίθετο άκρο του ρεπερτορίου, η βραδιά ολοκληρώθηκε με μια ρυθμικά σφριγηλή, νευρώδη ανάγνωση της «Συμφωνίας σε τρία μέρη» του Στραβίνσκι.

Κοφτή, δυναμικά αρθρωμένη φραστική, καλή ανάδειξη της χαρακτηριστικά μαθηματικής δομής της μουσικής, ασφαλής απόδοση του εγκεφαλικού παιχνιδιού των σύνθετων, εναλλασσόμενων ρυθμών και γενικώς καλές μεμονωμένες συνεισφορές από διάφορα όργανα στοιχειοθέτησαν μια εκτέλεση που «ξύπνησε» το νευρικό σύστημα ενθουσιάζοντας το ακροατήριο. *

Από το άρθρο του Γιάννη Σβώλου, «Για βιολί και βιόλα», Ελευθεροτυπία, Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011