Archive

Archive for Νοέμβριος, 2008

Έθνος και ταξική πάλη

Νοέμβριος 17th, 2008 Comments off

Ποιοί θέλουν την «Αριστερά»  στο περιθώριο της κοινωνίας;

Η Αριστερά ή θα είναι πατριωτική ή δεν θα υπάρξει

Δαμιανός Βασιλειάδης

Η Αριστερά ή θα είναι πατριωτική ή δεν θα υπάρξει, γιατί πατριωτισμός και σοσιαλισμός είναι δίδυμες έννοιες, όπως είπε ο Βάσος Λυσαρίδης. Και αν παρ’ όλα αυτά υπάρξει, τότε θα ενταχθεί στο σύστημα, αποτελώντας δημοκρατικό άλλοθί του, γιατί ποτέ δεν θα μπορέσει να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα, χωρίς την πατριωτική του συνιστώσα. Και ας  θέλουν ορισμένοι μετά βίας να ταυτίσουν τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό, γιατί έτσι τους βολεύει. Το ελαφρυντικό για τους τελευταίους συνίσταται στο γεγονός ότι είναι ανιστόρητοι, καθηλώνοντας την ιστορική εξέλιξη στα τέλη του 19 αιώνα, το επιβαρυντικό ότι υπηρετούν εκών άκων τη Νέα Τάξη και την παγκοσμιοποίηση.

Η μόνη περίπτωση που έγινε πλειοψηφικό ρεύμα η Αριστερά ήταν κατά τη διάρκεια του ΕΑΜ και εν μέρει με την ΕΔΑ. Και στις δύο περιπτώσεις υπήρχε η σύζευξη του πατριωτικού με το κοινωνικό αίτημα. Τότε μόνο μεγαλούργησε! Στην Ελλάδα ιδιαίτερα τα εθνικά – πατρ/ιωτικά θέματα είναι συνδεδεμένα με τα οικονομικά – κοινωνικά. Η αλήθεια είναι, ότι «αυτό που πάντα τρόμαζε την αντίδραση ήταν η ενότητα του εθνικού με τον κοινωνικό αγώνα, γιατί όποτε αυτό επιτεύχθηκε, έπεσαν θρόνοι, κατέρρευσαν αυτοκρατορίες, ανατράπηκαν καθεστώτα».[1]

Σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις η Αριστερά ήταν και παρέμενε στο περιθώριο, αποτελώντας «λειτουργικό» στοιχείο του αστικού συστήματος.

Η «Αριστερά» σαφώς δεν θέλει να είναι στο περιθώριο, ούτε και να την οδηγούν κάποιοι στο περιθώριο. Τι συμβαίνει όμως στην πράξη;

Για να διαβάσετε τη συνέχεια της ανάλυσης  πατήστε εδώ.


[1] βλ. Νέος αγωνιστής, τεύχος 1, Απρίλιος 2007, σ. 11

Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός ή αποκεντρωτισμός

Νοέμβριος 17th, 2008 Comments off

Στην πάλη του για την εξουσία

το προλεταριάτο δεν έχει άλλο

όπλο, εκτός από την οργάνωση

Λένιν 1

Πρόλογος

Μια ιδεολογία που στοχεύει στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης, όπως λέει ο Μαρξ, πρέπει να αποτυπώνεται και στο ανάλογο οργανωτικό σχήμα, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις και βάζει σε ενέργεια τις διαδικασίες εκείνες που επιτρέπουν και κάνουν δυνατή τη χειραφέτηση. Υπάρχει μ’ ένα λόγο διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην ιδεολογία και την οργανωτική μορφή. Περιεχόμενο και μορφή πρέπει να αποτελούν ένα ενιαίο, συνεκτικό και αρμονικό σύνολο, απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία και εφαρμογή στην πράξη της απελευθερωτικής στρατηγικής των εργαζομένων.

Ένας αυταρχικά δομημένος πολιτικός φορέας, εκφράζει στην πράξη μια αυταρχική ιδεολογία, έστω κι αν οι διακηρυγμένες ιδεολογικές αρχές ανταποκρίνονται θεωρητικά σ’ ένα απελευθερωτικό θεωρητικό πρότυπο. Η πράξη είναι πάντοτε εκείνη που αποδεικνύει και επιβεβαιώνει τη θεωρία (ιδεολογία) και όχι το αντίθετο. Αυτό πρέσβευε ο Μαρξ και Ένγκελς, αυτό πρέσβευε και ο Λένιν.

Η πράξη πάλι απέδειξε στην πράξη, ότι ένας αυταρχικά δομημένος πολιτικός φορέας, εφόσον κατέχει την εξουσία, θα διαμορφώσει και την κοινωνία με τις ίδιες ή ανάλογες δομές, δηλαδή τελικά αντιδημοκρατικά και γραφειοκρατικά. Ούτε μπορεί να περιμένει κανείς ότι αρχικά μπορεί να είναι δομημένο συγκεντρωτικά και με την πάροδο του χρόνου θα εκδημοκρατιστεί. Τέτοια περίπτωση στην ιστορία δεν υπήρξε. Τα παραδείγματα άπειρα.

Με αυτή την έννοια έχει σημασία να ερευνήσουμε ποιο είναι το ενδεδειγμένο οργανωτικό σχήμα, που με βάση μια συγκεκριμένη ιδεολογία, θα οδηγήσει στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης ή των εργαζομένων γενικότερα ή αντιθέτως στην ποδηγέτηση και την υποταγή της.

Πώς και με βάση ποιες οργανωτικές αρχές λειτουργεί ένας πολιτικός φορέας, αλλά και ένα οποιοδήποτε συλλογικό όργανο, έχει ιδιαίτερη σημασία.

Στην έρευνά μας είμαστε υποχρεωμένοι να ανατρέξουμε σε θεωρίες οργάνωσης και εφαρμογής τους στην πράξη μέσα στην ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών. Βασικά θα πρέπει να προσφύγουμε στους μεγάλους επαναστάτες της ιστορίας και στις παρακαταθήκες που κληρονομήσαμε απ’ αυτούς, αλλά και στα παραδείγματα της άμεσης δημοκρατίας της κλασσικής Αθήνας και στα αποτελέσματα που είχαν οι παρακαταθήκες αυτές στις ιστορικές συνθήκες όπου εφαρμόστηκαν και στην τελική τους κατάληξη, για να χρησιμεύσουν ως πρότυπο στη σύγχρονη εποχή. Γιατί τελικά, όπως είπαμε, το αποτέλεσμα μετράει.

Μπορεί κάποιος να έχει τις καλύτερες προθέσεις και να επιδιώκει τους πιο ευγενικούς σκοπούς, όμως αν τα μέσα και οι μέθοδοι που ακολουθεί οδηγούν στο αντίθετο του επιθυμητού αποτέλεσμα, θα πρέπει να εξετάσουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή αμεροληψία, τι είναι λάθος και τι σωστό, τι δεν αντιστοιχεί και δεν συνταιριάζει στον επιδιωκόμενο σκοπό και απαιτεί συνεπώς αναθεώρηση και αλλαγή.

Μια τέτοια ενέργεια απαιτεί σθένος και αποφασιστικότητα και αντοχή.

Η σχέση προθέσεων και αποτελέσματος δεν είναι πάντοτε αρμονική. Πολλές φορές τα αποτελέσματα των ενεργειών μας δεν ανταποκρίνονται στις προθέσεις μας. Σ’ αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο η επιλογή των τρόπων και μεθόδων που χρησιμοποιούμε.2

Σημασία λοιπόν έχει να βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα, που θα μας βοηθήσουν να διαμορφώσουμε τη δική μας θεωρία, ως εναλλακτική πρόταση στη σημερινή συγκυρία.

Μπορεί τα πορίσματα να οδηγούν στην αποδοχή της αρχικής θεωρίας ή τα καινούργια ιστορικά δεδομένα να απαιτούν την προσαρμογή, την ανανέωσή ή την απόρριψής της και κατά συνέπεια τον επαναστοχασμό και τη διατύπωση μιας νέας θεωρίας, που να συνιστά τον απαραίτητο όρο χειραφέτησης όλων εκείνων που γίνονται αντικείμενο καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Μπορεί να χρειάζεται την προσαρμογή της στις καινούργιες συνθήκες, σύμφωνα με την εξελικτική πορεία των πραγμάτων. Στην κατηγορία αυτή εμπίπτει ασφαλώς η εργατική τάξη, αλλά κι άλλες τάξεις και στρώματα της κοινωνίας, σύμφωνα με το σημερινό επίπεδο της εξέλιξης της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.

Για να διαβάσετε όλη τη μελέτη πατήστε εδώ.

1 Β. Ι. Λένιν, Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω, στο Λένιν, Άπαντα, τόμ. 7, σ. 406

2 Βλ. Παναγιώτης Κονδύλης: «Εκπλήσσομαι αν κάποιος συμφωνεί μαζί μου»,συνέντευξη στον Σπύρο Τσακνιά, περιοδικό «Διαβάζω», τ. 384, Απρίλιος 1998. Στη συνέντευξη αυτή αναπτύσσει την επιχειρηματολογία του σχετικά με αυτό το δίπολο: Αγαθή πρόθεση, κακό αποτέλεσμα.