Ο Χριστός, όπως και να το κάνουμε, ήταν ένας πραγματικός επαναστάτης

Απρίλιος 14th, 2017 Comments off

Η επαναστατικότητά του συμπυκνώνεται σε μία και μόνο φράση:

«Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται ο άνθρωπος» (κατά Λουκάν, 4.5)

Το τι σημαίνει αυτή η φράση μας εξηγεί ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά με τα εξής λόγια:

Στο βαθμό που κατανοούσα καλύτερα τους μηχανισμούς της ιδεολογικής και ουτοπικής σκέψης , την κλασσική αρχαιότητα την έφερνε κοντύτερά μου ένα ακόμη γνώρισμα της: η απουσία εσχατολογίας και ευθύγραμμων αντιλήψεων για το ιστορικό γίγνεσθαι, οι οποίες ως γνωστόν έχουν ιουδαιοχριστιανική προέλευση και εκκοσμικεύθηκαν τόσο από τον σοσιαλισμό, όσο και από τον καπιταλιστικό φιλελευθερισμό».[1] Και σε άλλο σημείο συνεχίζει, εξηγώντας ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο οικονομική μονάδα: « Έτσι, η άρνηση της εσχατολογίας συνεπέφερε και την άρνηση του πρωτείου της οικονομίας, τουλάχιστον όπως το εννοούσε ο μαρξισμός. Η Ιστορία γίνεται τώρα ανοιχτή ως προς τις πιθανές εκβάσεις (όχι αναγκαστικά ως προς τους δρώντες μηχανισμούς), γιατί δεν δρα εντός της μία πάγια ιεραρχία παραγόντων, όπου ο ένας είναι πάντα πιο καθοριστικός από κάποιον άλλον, αλλά το βάρος και η σπουδαιότητά τους ποικίλλουν συνεχώς ανάλογα με τη συγκυρία. Τούτο δεν σημαίνει διόλου την άρνηση μιας επιστήμης της ιστορίας και των ανθρωπίνων πραγμάτων, δηλαδή δεν σημαίνει διόλου την άρνηση της αιτιότητας – όμως άλλο πράγμα είναι η αιτιότητα που ισχύει σε κάθε περίπτωση και άλλο πράγμα είναι η νομοτέλεια που πάει να υποτάξει όλες τις περιπτώσεις σε μια και μόνη τελολογικά αρθρωμένη αλυσίδα. Η οικονομία δεν παύει φυσικά να έχει το ιδιαίτερο βάρος της μέσα στους διαμορφωτικούς παράγοντες της κοινωνικής ζωής, όμως υποτάσσεται στη γενική λογική και στη γενική μορφολογία των κοινωνικών σχέσεων, των σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπινες υπάρξεις που ζουν κοινωνικά. Μιλώντας κανείς για ανθρώπους, για σχέσεις μεταξύ τους, για δυνάμεις που συγκροτούν και συγκρατούν κοινωνίες, εισέρχεται στο βαθύ και έσχατο επίπεδο της ανάλυσης, δηλαδή στο επίπεδο της κοινωνικής οντολογίας.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έγκειται στην κατάργηση της ελληνοχριστιανής παράδοσης, όπως τον επιδιώκουν οι αποδομητές του έθνους, αλλά στον εκσυγχρονισμό της.

Μια «πνοή» αυτής της ελληνοχριαστιανικής αίσθησης μας προσφέρει ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης.

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Την εκκλησίαν αγαπώ – τα εξαπτέρυγά της,

τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,

τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των  Γραικών,

με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες

με τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,

τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες

και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό-

λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό-

ο νους μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,

στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

[1] Β. Παναγιώτης Κονδύλης, συνέντευξη στο περ. «Διαβάζω», τεύχ. 384, Απρίλιος 1998.

Share

Πρόσκληση σε συζήτηση

Μάρτιος 6th, 2017 Comments off

Share

Αναζητώντας τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης και τις δυνατότητες διεξόδου

Μάρτιος 6th, 2017 Comments off

Όταν οι άνθρωποι επιθυμούν κάτι, συνηθίζουν να στηρίζονται στην άλογη ελπίδα, ενώ εκείνο που είναι αντίθετο προς την επιθυμία τους, το αποδιώχνουν από τη σκέψη τους με αυθαίρετους συλλογισμούς

                                                                                    Θουκυδίδης, (Ιστορία, Δ΄, 108)

Οι Έλληνες ζουν με ψευδαισθήσεις, τις οποίες δεν θέλουν να αποβάλουν, θεωρώντας λανθασμένα ότι έτσι γλυτώνουν από το πρόβλημα που τους βασανίζει. Δεν θέλουν να αντικρίσουν την αλήθεια κατάματα. Προτιμούν ως παρηγοριά το απατηλό ψεύδος. Αναζητούν τις αιτίες εκεί που δεν υπάρχουν, γιατί έτσι τους βολεύει, γεγονός ωστόσο που δεν αποτελεί λύση.

Το ζήτημα της Ελλάδας, πρέπει να το καταλάβουμε καλά, δεν είναι πρωταρχικά οικονομικό ή καθαρά οικονομικό, ώστε να μας το λύσουν οικονομολόγοι ή κάποιοι θαυματοποιοί. Με αυτή την έννοια δεν είναι θέμα ευρώ ή δραχμής, ωσάν να είναι πανάκεια. Είναι απλό. Και στην δραχμή να ήμασταν και να μην υπήρχε η ευρωζώνη και να μην υπήρχε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα καταλήγαμε εδώ που καταλήξαμε, με την πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά από τα κόμματα και τους πολιτικούς, αλλά και τον λαό που άγεται και φέρεται απ’ αυτούς κατά το του Ισοκράτους: «Το της πόλεως όλης ήθος, ομοιούται τοις άρχουσιν».

Η βασική αιτία είναι το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο που εφάρμοσε το πολιτικό σύστημα μετά την μεταπολίτευση, με μια λέξη: τα κόμματα και οι πολιτικοί, που κυβέρνησαν την Ελλάδα. Δηλαδή τα δάνεια που πήραν οι μεταχουντικές κυβερνήσεις και τα σκόρπισαν, υπερχρεώνοντας την χώρα. Χωρίς την υπερχρέωση δεν θα υπήρχε η κρίση.

Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι πρωταρχικά πολιτικό. Φαίνεται ότι η πολιτική εξουσία είναι η πηγή και η αιτία της κρίσης, γιατί αυτή είναι, που καθορίζει τα πάντα σ’ ένα κράτος, ακόμη και τον πολιτισμό μιας χώρας. Βασικά όλες μα όλες του τις λειτουργίες και σε όλους τους τομείς. (Παιδεία, υγεία, παραγωγή και λοιπά και λοιπά). Η οικονομία (ευρώ ή δραχμή) είναι το αποτέλεσμα της κρίσης και όχι η αιτία. Μάλιστα θα έλεγα ότι το πρόβλημα πέρα από την πολιτική είναι πολιτιστικό, γιατί οι αρχές και αξίες που διέπουν την πολιτική των κομμάτων εξουσίας είναι εκείνες ρυθμίζουν και τις πολιτικές τους. Στην ουσία πρόκειται για πάλη ανάμεσα σε δύο ιδεολογίες. Από την μια η ιδεολογία του εθνομηδενισμού, δηλαδή της κατάργησης του έθνους –κράτους και από την άλλη η διατήρηση του με όλες τις αξίες που ένα έθνος αντιπροσωπεύει για την επιβίωση και την προκοπή του.

Στη συνέχεια είναι πολιτιστικό, δηλαδή πρόβλημα διαπλοκής και διαφθοράς της ελληνικής κοινωνίας από τα κόμματα που άσκησαν πολιτική εξουσία και από την κατά καιρούς αντιπολίτευση που εντάχθηκε συνειδητά σ’ αυτό το μοντέλο της κατανάλωσης, χωρίς παραγωγή. Η πολιτική, μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς, κατάφερε να οδηγήσει την χώρα στο χείλος του γκρεμού, γιατί μέσω της διαπλοκής και της διαφθοράς πέτυχε να χειραγωγήσει την ελληνική κοινωνία. Σε τρίτη θέση έρχεται η οικονομία, ώστε το πρόβλημα από πρόβλημα πολιτικής και πολιτικών να γίνει οικονομικό με μέσο το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο, δηλαδή το οικονομικό μοντέλο που βασίστηκε στα δανεικά. Το παρασιτικό όμως αυτό μοντέλο, που οδήγησε στην καταστροφή, επαναλαμβάνουμε, δεν το υλοποίησε η οικονομία η ίδια, ωσάν να ήταν κάποια πολιτική εξουσία, αλλά η πολιτική και οι πολιτικοί. Με την έννοια αυτή το πρόβλημα δεν θα μας το λύσουν οι οικονομολόγοι, γιατί δεν είναι θέμα τεχνοκρατικό, όπου έχουν λόγο οι οικονομολόγοι, ούτε οι ακαδημαϊκοί.

Η πολιτική εξουσία δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές στους οικονομολόγους, να αναπτύξουν το άλφα ή βήτα οικονομικό μέτρο ή να το ακυρώσουν, με βάση τις πολιτικές αποφάσεις.

Το είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου, που παρεμπιπτόντως είναι ο βασικός ολετήρας της Ελλάδας, ο οποίος ως πολιτικός και όχι ως οικονομολόγος «στραγγάλισε» κυριολεκτικά και την οικονομία, αλλά ισοπέδωσε τα πάντα προς τα κάτω. Όταν φτάσαμε στο απροχώρητο εξαιτίας του βασικά, είχε πει το περίφημο: «Η θα πρέπει να μειώσουμε  δραστικά το δημόσιο χρέος ή διαφορετικά το δημόσιο χρέος θα αφανίσει την Ελλάδα» (βλ. εφημ. «Ελευθεροτυπία, 23.6.2006). Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις! Εφάρμοσε όμως κάτι άλλο, που οδήγησε στην χρεοκοπία. Σε μια ερώτηση του καθηγητή Τζέιμς Πέτρας, ενός συνετού πατριώτη, όταν τον ρώτησε ότι εκλέχτηκε για να αλλάξει το σύστημα ο Ανδρέας Παπανδρέου απάντησε με τα εξής λόγια: «Η εργατική τάξη ενδιαφέρεται μόνο για την κατανάλωση και όχι για επενδύσεις στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας». (Βλ. Τζέιμς Πέτρας, Συνέντευξη στην εφημ «Αντιφωνητής», 5 Απριλίου 2010). Οπότε εφάρμοσε το καταστροφικό καταναλωτικό μοντέλο με δανεικά. Δεν ήταν η οικονομία που αποφάσισε γι’ αυτό, αλλά αυτός που είχε την πολιτική εξουσία, δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου και μετά φυσικά οι επίγονοί του, που ακολούθησαν το παράδειγμα και το υπόδειγμά του. Ας το «χωνέψουμε» κάποια στιγμή, για να ξέρουμε που πατάμε. Η μαρτυρία του Δημήτρη Κουλουριάνου, του πρώτου υπουργού οικονομίας του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ χαρακτηριστική:    

Όταν ήµουν υπουργός Οικονοµικών, είδα ότι το χρέος άρχισε να παίρνει διαστάσεις πολλαπλασιαστικές. Το 1981 το δηµόσιο χρέος έφθανε το 30% του ΑΕΠ – το 1989 ανήλθε σε 72% και σήµερα πλησιάζει το 170%. Το “προπατορικό αµάρτηµα” της υπερχρέωσης συνέβη τη δεκαετία του 1980… Οδήγησε όµως σε νοοτροπίες και πρακτικές που σήµερα θεωρούνται από πολλούς η αρχή των δεινών που υφίσταται τώρα η Ελλάδα.

[1] Ο Κουλουριάνος τελικά μιλάει για «νοοτροπίες και πρακτικές», που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου σκόρπισε των πακτωλό των χρημάτων από τα ευρωπαϊκά ταμεία για την εξαγορά ψήφων, καταστρέφοντας παράλληλα την εγχώρια παραγωγή. Τον ενδιέφερε η εξουσία και τίποτε πέραν τούτου, όπως και τους επιγόνους φυσικά κατά το μάλλον ή ήττον. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα τόσο τραγικά. Ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, αλλά θα έλεγα της πολιτείας ολόκληρης χρειαζόταν κόπο, μόχθο, θυσίες, αξιοκρατία, τελικά ήθος και ανιδιοτέλεια, που θα είχαν ενδεχομένως κάποιο κόστος, το οποίο όμως δεν ήταν πρόθυμος να αναλάβει ο ίδιος και οι επίγονοί του, για να βάλουν υγιείς βάσεις τόσο στην κοινωνία, όσο και στην οικονομία, όσο και σε κάθε τομέα της λειτουργίας του κράτους.

Θα άλλαζε τίποτε στην καταστροφική πορεία, αν είχαμε κάτω από τις ίδιες συνθήκες, δραχμή, αντί για ευρώ; Όχι φυσικά, είναι η απάντηση. Μήπως η δραχμή μας έκανε στο παρελθόν ή θα μας κάνει στο μέλλον πιο ηθικούς; Πιστεύει κανείς σε μια τέτοια βλακεία;

Οι οικονομολόγοι δεν είναι εκείνοι που θα αποφασίσουν πώς θα βγούμε από τα αδιέξοδα. Τι να σου κάνουν οι οικονομολόγοι, αν η πολιτική εξουσία έχει αποφασίσει την υπερχρέωση της χώρας; Ακόμη και ο Αριστοτέλης τονίζει:  « … η ζωή είναι ενέργεια, όχι υλική δημιουργία. Άρα σκοπός της ζωής δεν είναι η κατασκευή, η παραγωγή αγαθών, αλλά η επιδίωξη της ηθικής, μέσω των υλικών αγαθών …». Συνεπώς δεν έχουν πρώτο λόγο για την προκοπή μιας κοινωνίας οι οικονομολόγοι, αλλά η ηθική των πολιτικών.  Read more…

Share

Το «κουβάρι» της Μέσης Ανατολής και οι επιπτώσεις του στην Ελλάδα και Κύπρο

Νοέμβριος 5th, 2016 Comments off

Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην Μέση Ανατολή είναι σε θέση να ερμηνεύσει και τα αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην  Ελλάδα και Κύπρο.

Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας.

Επιγραμματικά

1. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ενέργεια, που βασίζεται στην εποχή μας κατά κύριο ποσοστό στο πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας. Χωρίς ενέργεια δεν υπάρχει παραγωγή, χωρίς παραγωγή δεν υπάρχουν προϊόντα, χωρίς προϊόντα δεν μπορεί να επιβιώσει η ανθρώπινη κοινωνία.

2. Η συγκεκριμένη ενέργεια αποτελεί το στρατηγικό όπλο των πλανητικών δυνάμεων του πολυπολικού κόσμου που καθορίζεται από τον ανταγωνισμό, κυρίως και κατά προτεραιότητα ανάμεσα στην Αμερική, την Ρωσία και την Κίνα.

3. Η παγκοσμιοποίηση έχει αγκαλιάσει όλον τον πλανήτη μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού.

4. Οι πλανητικές δυνάμεις αποτελούν την Νέα Τάξη, που διεκδικούν με όλες τους δυνάμεις το μεγαλύτερη δυνατή μερίδα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς προς το συμφέρον το δικό τους και των συμμάχων τους.

5. Το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας βρίσκεται στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Όποιος κατέχει και ελέγχει τα αποθέματα και την διακίνηση του μαύρου χρυσού καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την παγκόσμια αγορά.

6. Στην περιοχή που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή η σύγκρουση συνίσταται στην κατοχή και ασφάλεια διακίνησης του πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις αντίπαλες δυνάμεις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στο ΝΑΤΟ και την Ρωσία και τους συμμάχους της, στους οποίους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής είναι το σιιτικό Ιράν και η Συρία. Read more…

Share

Επιστολή στον Γιώργο Καραμπελιά, με αφορμή την συζήτησή του με τον Αλέκο Αλαβάνο

Μάρτιος 26th, 2016 Comments off

Αγαπητέ Γιώργο,
παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την συζήτησή σου με τον Αλαβάνο στον Ιανό, που έγινε την Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016, και τα σχόλια που έκαναν οι προσκεκλημένοι.
Θέλω εκ προοιμίου να τονίσω ότι ήταν πάρα πολύ καλή και χρήσιμη η ανάλυσή σου και μου δίνει την ευκαιρία να τονίσω ότι θα πρέπει μεθοδικά και προγραμματισμένα να καλέσουμε σε διάλογο και αντιπαράθεση όλο αυτό το εθνοαποδομητικό μέτωπο γενικά από αριστερά και δεξιά και απ’ όπου αλλού κι αν προέρχεται, γιατί δεν είναι φυσικά μόνο από την Αριστερά, με τα κοσμητικά επίθετα που την κόσμησες εσύ, αλλά κυρίως ο ίδιος ο Αλαβάνος σε υπερβολικό βαθμό.

Εσύ κράτησες μια αξιοπρεπή στάση απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και τους Συριζαίους, παρ’ όλο που τους άσκησες πιο αυστηρή και ουσιαστική κριτική από τον ίδιο τον Αλαβάνο, αλλά επί της ουσίας.
Οι απόψεις σου με βρίσκουν σύμφωνο, άλλωστε με βάση και τα δικά μου κείμενα, ξέρεις πολύ καλά, ότι σχεδόν σε όλα συμφωνούμε, οπότε δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω και μάλιστα ορισμένα τονίζω εγώ που εσύ άρχισες να συνειδητοποιείς συντοχρόνω, πριν καταλήξεις στα τελικά σου συμπεράσματα, που είναι τα ίδια με τα δικά μου.

Θέλω να τονίσω ότι ίσως είσαι ο μόνος, ή για να μην αδικήσω κάποιον που δεν ξέρω, είσαι από τους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού, που έχει κάνει υπέρβαση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, χωρίς φυσικά να την αγνοείς στις αναλύσεις σου, αφήνοντάς σου ορισμένα ακόμη κατάλοιπα (κουσούρια). Και όταν λέω υπέρβαση εννοώ το εξής κα αποτελεί το κριτήριο εκτίμησης όσων γαλουχήθηκαν από  την κομμουνιστική ιδεολογία, όπως εσύ.

Όσοι λοιπόν γαλουχήθηκαν από την κομμουνιστική ιδεολογία είναι βαθιά μέσα τους διαποτισμένοι (είναι στο DNA τους) από τον λενινισμό, αλλά κυρίως από τον σταλινισμό, που σημαίνει ότι είναι κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας και διαχειριστές της, ενώ όλοι οι άλλοι είναι μια ακαθόριστη και αδιαμόρφωτη μάζα, της οποίας ο ρόλος είναι να υπακούει και να εκτελεί τις εντολές των «πεφωτισμένων» με την ανωτέρω έννοια. Παράδειγμα ό Μίκης Θεοδωράκης, που είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Τις Σπίθες τις ακύρωσε και τις κατέστρεψε και το λέγω μετά παρρησίας, (παρ’ όλο τον σεβασμό που τρέφω για την μεγάλη του προσφορά), λόγω αυτής της νοοτροπίας, που αποτελεί επαναλαμβάνω δεύτερη φύση στους γαλουχημένους από  την μαρξιστική ιδεολογία.

Η συνέπεια τούτου είναι ότι οι αριστεροί βασικά, με διαβαθμίσεις αυτήν την φορά, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που λέγεται δημοκρατία. Έχω «άπειρα» παραδείγματα να το αποδείξω, που θα μας πήγαιναν μακριά. Όταν φεύγουν από το μαντρί, όπως π.χ. από το σταλινικό ΚΚΕ διαλύονται διαδοχικά ως μηχανισμοί εις τα εξ ων συνετέθησαν. Δηλαδή η διάσπαση της διάσπασης. Read more…

Share

Πατριωτική συσπείρωση

Μάρτιος 11th, 2016 Comments off

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΡΧΩΝ

Ποτέ ο Ελληνισμός στην υπέρ τρισχιλιετή ιστορία του δεν αντιμετώπισε ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ όμοια με την σημερινή, στο βαθμό και την έκταση που η ιστορική συγκυρία της εποχής διαμορφώνει. Σήμερα δεν κινδυνεύει μόνον η εθνική ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας, αλλά η ίδια η ύπαρξή και επιβίωσή της (Αιγαίο, Θράκη, Μακεδονικό, Ήπειρος κ.α.), συνάμα και η ύπαρξη του Ελληνισμού  (Κύπρος, Βόρειος Ήπειρος κ.α.). Η απειλή δεν προέρχεται μόνο από εξωτερικούς κινδύνους, αλλά και από τον εκπατρισμό χιλιάδων νέων μας και όχι μόνο, από την  γιγάντωση του δημογραφικού προβλήματος κ.λπ.

Αναγκαία κατά συνέπεια είναι η ενεργοποίηση των δυνάμεων στα πλαίσια μιας ευρείας Πατριωτικής Συσπείρωσης, για τη δημιουργική αναμόρφωση και ανασυγκρότηση της χώρας σε όλα τα επίπεδα: ηθικά, πνευματικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτιστικά.

Δύο είναι οι πυλώνες, πάνω στους οποίους στηρίζεται ο αγώνας μας:

  1. Τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας, δηλαδή τα εθνικά θέματα.
  2. Τα οικονομικά, κοινωνικά, παιδείας, πολιτικά και πολιτιστικά.

Αυτοί οι δύο στόχοι αποτελούν την εθνική στρατηγική, όπως τη διατυπώνει ο Παναγιώτης Κονδύλης: «Η εθνική στρατηγική δεν είναι ούτε “δεξιά” ούτε αριστερή”, ούτε “εθνικιστική”, ούτε “διεθνιστική”. Είναι τα πάντα, ανάλογα με τις επιταγές της συγκεκριμένης περίστασης. Αλίμονο στη χώρα και την πολιτική της ηγεσία, αν ερμηνεύει την συγκεκριμένη κατάσταση με “δεξιές” ή “αριστερές” προτιμήσεις».

Στο ανωτέρω πνεύμα εντάσσονται οι ακόλουθες αρχές:

1.Διαφύλαξη της Πατρίδας και του Ελληνισμού.

Πιστεύουμε στον δημοκρατικό πατριωτισμό. Οι εθνικιστικές, ρατσιστικές και σοβινιστικές  πρακτικές δεν έχουν καμιά σχέση με τον πατριωτισμό.

  1. Σεβασμός και στήριξη του θεσμού της Οικογένειας και των θρησκευτικών πεποιθήσεων του κάθε πολίτη, όπως αυτές προβλέπονται και καθορίζονται από το Σύνταγμα της Ελλάδας.

Σεβόμαστε και στηρίζουμε το θεσμό της οικογένειας γιατί θεωρούμε ότι είναι η βάση για μία σταθερά δομημένη και υγιή κοινωνία. Αποδεχόμαστε συνάμα την διαφορετικότητα των θρησκευτικών αντιλήψεων, μέσα σε πλαίσια αλληλοσεβασμού και προστασίας της προσωπικότητας ενός εκάστου.

  1. Προώθηση της κλασικής Ελληνικής παιδείας.

Προωθούμε τις αρχές της  ελληνικής παιδείας, πιστεύοντας ότι πλάθει συνειδητοποιημένους και υπεύθυνους Έλληνες πολίτες.

  1. Σεβασμός στις αρχές που εμπεριέχονται στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ

Πιστεύουμε στις διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες όπως διατυπώθηκαν στη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ και απαιτούμε τον σεβασμό στους κανόνες που θεσπίστηκαν στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και αφορούν στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών.

  1. Αληθινή και γνήσια Δημοκρατία

Αγωνιζόμαστε για μία  Πολιτεία  που θα σέβεται το Σύνταγμα , θα νομοθετεί και θα εφαρμόζει νόμους για την ευημερία  των πολιτών.

  1. Διακριτός και ουσιαστικός διαχωρισμός των τριών εξουσιών (Νομοθετικής, Εκτελεστικής, Δικαστικής)

Αξιώνουμε το διακριτό και ουσιαστικό διαχωρισμό των τριών εξουσιών (Νομοθετικής, Εκτελεστικής, Δικαστικής) γιατί είναι η βάση για την εύρυθμη λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος.

  1. Κοινωνική ,πολιτική ευαισθητοποίηση και δικαιοσύνη.

Λειτουργούμε και ενεργούμε, αφουγκραζόμενοι τα προβλήματα και τις ευαισθησίες των συνανθρώπων μας και στηρίζουμε όλα τα μέτρα και τις δράσεις που στοχεύουν στην διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, στην προστασία των αδυνάτων, την κοινωνική δικαιοσύνη και την δημιουργία πνεύματος αλληλεγγύης και οικολογικής συνείδησης.

Βασιζόμενοι σε αυτές τις αναλλοίωτες και διαχρονικές αρχές και αξίες διακηρύσσουμε ότι οργανωτικά:

  1. Είμαστε κινήσεις πολιτών και συμμετέχουμε ως πρόσωπα που συντονίζονται με ανοικτές διαδικασίες (κάθετη και οριζόντια ενημέρωση), δίχως εγγραφές και διαγραφές. Οι πόρτες είναι ανοικτές για το δημοκρατικό πατριωτικό χώρο.
  2. Η διακριτή και διακριτική σχέση αλληλοσεβασμού και συνύπαρξης, δεν οδηγούν την ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ σε λογικές μετεξέλιξης σε κομματικό φορέα, αλλά σε εκλογική και κινηματική συμπόρευση με όλα τα πατριωτικά κινήματα διατηρώντας την ανεξαρτησία μας.
  3. Στους προβληματισμούς δεν υπάρχει αποκλεισμός σε κανέναν, ούτε φυσικά σε εκείνους που ανήκουν σε κόμματα ή οργανώσεις. Συστεγαζόμαστε και πραγματοποιούμε τις συσκέψεις της Πατριωτικής Συσπείρωσης, όπου μας δίνεται η δυνατότητα και δεν μας δημιουργεί εξαρτήσεις. Διατηρούμε αυστηρά την ανεξαρτησία μας.
  4. Οι συντονιστικές επιτροπές της Πατριωτικής Συσπείρωσης ανά γεωγραφική ενότητα της χώρας δεν είναι διοικητικά όργανα, αλλά συνεδριάζουν ανοικτά μπροστά σε όλους και αναλαμβάνουν την υλοποίηση των συλλογικών αποφάσεων. Δεν εκλέγονται αλλά ορίζονται και προκύπτουν από την εθελοντική προσφορά των στελεχών των κινημάτων. Δεν έχουμε ιεραρχία, πρόεδρο, γραμματέα κλπ μεταξύ των συντονιστικών επιτροπών, αλλά ισότιμη συμμετοχή όλων ανεξαιρέτως.

Οι ανωτέρω διακηρύξεις στόχο έχουν:

  1. Να είμαστε σε εγρήγορση, προκειμένου να αποτρέψουμε τους μεγάλους εθνικούς κινδύνους, που αντιμετωπίζει η χώρα σε όλα τα εθνικά και κοινωνικά μέτωπα. Οφείλουμε να είμαστε ευαίσθητοι δέκτες των μηνυμάτων της κοινωνίας και άμεσοι μετασχηματιστές της δράσης στην πολιτική συγκυρία, μέσω των ενωμένων δυνάμεων μας.
  2. Να προτάσσουμε όλα όσα μας ενώνουν, να έχουμε ανεξάρτητη κρίση και άποψη και να τροφοδοτούμε με ό,τι πιο χρήσιμο απορρέει από τη σχέση μας με τους πολίτες, σύμφωνα με το αριστοτελικό ρητό: «Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής».
  3. Να μετασχηματίζουμε το λαϊκό αίσθημα σε ορθή πολιτική πρόταση, που θα εξυπηρετεί αποκλειστικά το συμφέρον του ελληνικού λαού και έθνους.

Ενωμένοι, καλόπιστοι, υπεύθυνοι, ώριμοι, αποφασιστικοί, είμαστε σε θέση να επιτύχουμε τους σκοπούς μας: Να ανακτήσουμε και να εδραιώσουμε την Εθνική Ανεξαρτησία και την Λαϊκή Κυριαρχία στο πνεύμα της εθνικής στρατηγικής.

Έμπνευσή μας και οδηγός μας εν κατακλείδι είναι το ακροτελεύτιο  άρθρο του Συντάγματος: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
Για την Πατριωτική Συσπείρωση
Δαμιανός Βασιλειάδης, εκπαιδευτικός, συγγραφέας
Ηλεκτρ. Διεύθυνση: patriot_sispyr@yahoo.gr

 

 

Share