Σύγκρουση Αμερικής – Ρωσίας και των εκατέρωθεν συμμάχων τους

Αύγουστος 17th, 2017 Comments off

Όποιος είναι σε θέση να ξεμπερδέψει το «κουβάρι» των τεκταινομένων στην Μέση Ανατολή, χωρίς φυσικά την λύση που έδωσε ο Μέγας Αλέξανδρος με τον γόρδιο δεσμό, είναι σε θέση να ερμηνεύσει και αυτά που βιώνουμε τόσο τραγικά στην Ελλάδα και Κύπρο. Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι, απομονωμένη από τα γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά τεκταινόμενα στην περιοχή της και γενικότερα στην περιοχή σύγκρουσης τεράστιων συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων.
Θα επιχειρήσω την προσπάθεια με την ελάχιστη δυνατή απόκλιση από την πραγματικότητα, με γνώμονα το θάρρος της γνώμης και την έκφραση της αλήθειας, την οποία μόνο ένα ανεξάρτητο κριτικό πνεύμα είναι δυνητικά σε θέση να εκφράσει.

Επιγραμματικά

  1. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ενέργεια, που βασίζεται στην εποχή μας κατά κύριο ποσοστό στο πετρέλαιο και φυσικό αέριο αποτελεί την κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας. Χωρίς ενέργεια δεν υπάρχει παραγωγή, χωρίς παραγωγή δεν υπάρχουν προϊόντα, χωρίς προϊόντα δεν μπορεί να επιβιώσει η ανθρώπινη κοινωνία.
  2. Η συγκεκριμένη ενέργεια αποτελεί το στρατηγικό όπλο των πλανητικών δυνάμεων του πολυπολικού κόσμου που καθορίζεται από τον ανταγωνισμό και την σύγκρουση κατ’ επέκταση, κυρίως και κατά προτεραιότητα, ανάμεσα στην Αμερική, την Ρωσία και την Κίνα και τους εκατέρωθεν συμμάχους τους.
  3. Η παγκοσμιοποίηση έχει αγκαλιάσει όλον τον πλανήτη μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αναστροφή της παγκοσμιοποίησης δεν είναι δυνατή.
  4. Οι πλανητικές δυνάμεις αποτελούν την Νέα Τάξη, που διεκδικούν με όλες τους δυνάμεις τη μεγαλύτερη δυνατή μερίδα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς προς το συμφέρον το δικό τους και των συμμάχων τους. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στην περίπτωση αυτή αποτελεί η επιθετική πολιτική των ΗΠΑ, που καθορίζει τις σχέσεις Αμερικής απέναντι στην Ρωσία στην περιοχή μας και απέναντι στην Κίνα στην Άπω Ανατολή. Για πολλούς επίσημους κύκλους στην Αμερική, κυρίως για τον γνωστό Τζόρτζ Σόρος «Ελλάδα και Κύπρος» είναι ο Δούρειος Ίππος της Ρωσίας.
  5. Το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας βρίσκεται στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Όποιος κατέχει και ελέγχει τα αποθέματα και την διακίνηση του μαύρου χρυσού καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και την παγκόσμια αγορά.
  6. Στην περιοχή που εκτείνεται από την Βαλτική έως την Μέση Ανατολή η σύγκρουση συνίσταται στην κατοχή και ασφάλεια διακίνησης του πετρελαίου και φυσικού αερίου από τις αντίπαλες δυνάμεις ΗΠΑ – Ρωσία και τους συμμάχους τους. Αυτή η κατάσταση ερμηνεύει την επιθετική (ιμπεριαλιστική) πολιτική των ΗΠΑ.
  7. Στην Μέση Ανατολή ο στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι οι Κούρδοι, οι οποίοι είναι και αναγκασμένοι απέναντι σε όλες τις εχθρικές χώρες που έχουν κουρδικές μειονότητες, να συμμαχήσουν με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
  8. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ύπαρξη και εξάπλωση του Ισραήλ είναι το Ιράν και η Συρία, κράτη τα οποία, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ και ήθελαν και θέλουν να διαλύσουν. Κυρίως βέβαια την Συρία, για να επεκτείνουν την προσάρτηση και άλλων εδαφών, εκτός από τα υψώματα του Γκολάν που κατέχουν.
  9. Το ισλαμικό κράτος είναι δημιούργημα των ΗΠΑ, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, για την επιτυχία του ανωτέρω στόχου. Φαίνεται όμως ότι τελικά αυτό δεν εξυπηρέτησε τα σχέδια των ανωτέρω, που ήταν αντικρουόμενα.
  10. Ο αποκλεισμός και η απομόνωση της Ρωσίας μέσα σ’ αυτό το πλέγμα του ανταγωνισμού συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων είναι ο μόνιμος στρατηγικός στόχος των Αμερικανών και των συμμάχων τους ανέκαθεν, τόσο στα πλαίσια του παλιού Ανατολικού Ζητήματος όσο και στην αναβίωσή σε ένα Νέο Ανατολικό Ζήτημα, κάτω από τις νέες συνθήκες.
  11. Η αναπάντεχη δυναμική παρέμβαση της Ρωσίας για να προστατέψει τα συμφέροντά της στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και στην Μέση Ανατολή, δημιούργησε και δημιουργεί νέα δεδομένα.
  12. Οι Κούρδοι αναδεικνύονται στην εποχή μας οι πιο σταθεροί στρατηγικοί εταίροι του Ισραήλ και της Αμερικής στην περιοχή.
  13. Η Δύση βρίσκεται στο δίλημμα να ενισχύσει την Τουρκία με την αναβίωσή της σε περιφερειακή δύναμη ως Νέο – Οθωμανική Τουρκία, που χρησιμεύει ως ανάχωμα της Δύσης, όπως ήταν ανέκαθεν η στρατηγική των δυτικών δυνάμεων, απέναντι στην Ρωσία στο Ανατολικό Ζήτημα, αλλά να δημιουργήσει στα πλαίσια αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης ένα κουρδικό κράτος, που θα είναι πιστός σύμμαχος, χωρίς ταλαντεύσεις στην περιοχή, που θα μπαίνει φραγμός στην απειλή κυρίως του Ιράν εναντίον του Ισραήλ, χωρίς να αποκλείουμε μια γενικότερη αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα.
  14. Στα πλαίσια αυτά όλες οι χώρες που είχαν και έχουν ή θεωρούνται από τους δυτικούς ότι έχουν σχέση οποιασδήποτε μορφής, (θρησκευτικής, πολιτιστικής, εμπορικής κ.λπ) με την Ρωσία πρέπει να αποσταθεροποιηθούν ή καταστραφούν, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία που την διέλυσαν με τους βομβαρδισμούς ή αποδυναμωθούν οικονομικά και γενικότερα και συρρικνωθούν εδαφικά, ώστε να μην υπάρχει στο ορατό και αόρατο μέλλον οποιαδήποτε, έστω και δυνητική προσέγγιση προς την Ρωσία, που οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ βλέπουν ως την κύρια απειλή αμφισβήτησης των συμφερόντων τους στην περιοχή. Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα, την οποία εφαρμόζεται το μακροχρόνιο σχέδιο επαναχάραξης και αλλαγής συνόρων, με αλλαγή της συνθήκης της Λωζάννης, με στόχο τον απόλυτο έλεγχό της, ώστε ποτέ να μην μπορέσει να προσεγγίσει την Ρωσία.
  15. Το μεταναστευτικό ρεύμα προς την Ευρώπη καθοδηγείται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προς την Ευρώπη και κυρίως προς την Ελλάδα, πάλι ως μέσο αναχώματος προς την Ορθόδοξη Ρωσία και τους συμμάχους τους, στους οποίους δυνητικά εντάσσουν και την Ελλάδα, ως ομόδοξη προς την Ρωσία. Μια ισλαμοποιημένη και πολυπολιτισμική Ευρώπη αποτελεί πάλι ανάχωμα προς τον κύριο εχθρό που είναι η Ρωσία. Τα δήθεν ανθρώπινα δικαιώματα, ο πολυπολιτισμός, ο αυτοπροσδιορισμός και η καθοδηγούμενη παράνομη μετανάστευση, για την δημιουργία ισχυρών ισλαμικών μειονοτήτων, ως μηχανισμών και μεθόδων αποσταθεροποίησης και ελέγχου της Ευρώπης από τις ΗΠΑ. Αποτελούν μηχανισμούς ελέγχου της Ευρώπης, την οποία η Αμερική θεωρεί ζωτικό της χώρο.

Οπότε το όραμα για μια Ευρώπη από τα Ουράλια έως τον Ατλαντικό αποσοβείται για το παρόν και το μέλλον. Γεγονός που εξυπηρετεί τις ΗΠΑ, που βλέπουν την Ευρώπη γενικά ως ζωτικό τους χώρο.

Οι επεκτατικές διεκδικήσεις των γειτόνων μας από τα ανατολικά και από βορρά με κύριο στόχο έχει την ένταξη των περιφερειών Ηπείρου, Μακεδονίας και Δυτικής Θράκης, στις γειτονικές χώρες, αποτελεί το νέο σχέδιο στα πλαίσια του Νέου Ανατολικού Ζητήματος, όπως και οι διεκδικήσεις της Τουρκίας για Κύπρο, Αιγαίο, Θράκη.

Οι γειτονικές χώρες με  τον αναθεωρητισμό που τις διακρίνει θεωρούν ότι οι επαρχίες αυτές τους ανήκουν, γιατί κατακτήθηκαν από την Ελλάδα. Η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, που επιδιώκει ο Ταγίπ Ερντογάν και την οποία ασπάζονται τα γειτονικά κράτη από βορρά, αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί. Read more…

Πυροπροστασία των δασών

Ιούλιος 28th, 2017 Comments off

Η φύση εκδικείται, όταν την βιάζουν                     

Δεν υπάρχει κανείς σ’ αυτό τον τόπο που να μην υποστηρίζει ότι η πρόληψη είναι το αποφασιστικότερο μέσο για την αποτροπή των πυρκαγιών.

Συνεπώς, όλες οι προσπάθειες από τους αρμόδιους και μη αρμόδιους φορείς και παράγοντες θα πρέπει να στραφούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Στις περισσότερες περιπτώσεις η κατάσβεση των πυρκαγιών είναι αδύνατη λόγω των δύσκολων καιρικών συνθηκών, της πυκνότητας των δασών, ιδίως των πευκόφυτων και της δυσκολίας πρόσβασης στις εστίες φωτιάς, εξαιτίας της διαμόρφωσης του εδάφους (βαθιές και απρόσιτες χαράδρες), εάν και εφόσον δεν αντιμετωπιστούν αμέσως με την γένεσή τους.

Ανέκαθεν και κάθε χρόνο γίνεται συζήτηση για τα αίτια των πυρκαγιών και ποτέ  δε δόθηκε επαρκής ερμηνεία σε ποια αίτια οφείλονται αυτές κυρίως.

Η πιο εύκολη και ανώδυνη δικαιολογία είναι ο εμπρησμός, που αποτελεί άλλοθι για όσους τον επικαλούνται, για να μην κάνουν απολύτως τίποτε, λόγω αδιαφορίας και ανικανότητας της πολιτείας και των πολιτών. Οι κυβερνήσεις π.χ. ισχυρίζονται σχεδόν  πάντοτε ότι υπάρχει «οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού»,

Όταν τον μήνα Ιούλιο και κυρίως τον Αύγουστο και με δυνατούς ανέμους ξεσπούν ταυτόχρονα φωτιές σε 80 ή 100 ή 140 διαφορετικά μέρη, και μάλιστα πολλές φορές σε δύσβατες και απόκρημνες περιοχές, τότε δεν μπορεί κανείς να μιλάει για εμπρησμό, τουλάχιστον κατά κύριο λόγο.

Ασφαλώς μπορούμε να μιλήσουμε για εμπρησμό γύρω από πόλεις και χωριά καθώς και ορισμένα άλλα μέρη που έχουν ενδιαφέρον για τους οικοπεδοφάγους, όπως αποκαλούνται. Στατιστικά θα ισχυριζόμουνα ότι ο εμπρησμός είναι ένα 10 με 15%.

Αλλά και ο ισχυρισμός περί εμπρησμού στον βαθμό που ευσταθεί δεν απαλλάσσει τους καθ’ όλα υπεύθυνους και κυρίως το κράτος με τις υπηρεσίες του και την Τοπική Αυτοδιοίκηση από τις ευθύνες τους, γιατί δεν λαμβάνουν και στην περίπτωση αυτή τα κατάλληλα μέτρα, παρά ενεργούν κατόπιν εορτής. Και μέτρα φυσικά υπάρχουν. Read more…

H Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και η στρατηγική του Ποντιακού Ελληνισμού

Μάιος 17th, 2017 Comments off

 Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα, π. Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης», μέλους του ΙΗΑ (International Hellenic Assosiation)

 “Θα σας κόψουμε τα κεφάλια, θα σας εξαφανίσουμε. Ή εμείς θα επιζήσουμε ή εσείς”

                                                                    Σεφκέτ πασάς, Τούρκος Πρωθυπουργός[1]

Εισαγωγή

Από το 1994 μια νέα “εθνική επέτειος” ήρθε να προστεθεί στο πάνθεον των εθνικών επετείων.

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994, ημέρα κήρυξης της επανάστασης του 1821 από τον Γενικό Έφορο της Αρχής της Φιλικής Εταιρείας, Πόντιο πρίγκιπα Αλέξανδρο Υψηλάντη, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». Ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα στις 19 Μαϊου 1919 και ολοκλήρωσε την προγραμματισμένη και προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους εθνική εκκαθάριση με την τελευταία κατάληξη της σφαγής και πυρπόλησης της Σμύρνης το 1922, για την οποία γνωστή Ελληνίδα «ιστορικός» έγραψε ότι δεν ήταν σφαγή, αλλά «συνωστισμός» στο λιμάνι της.

Επίσης το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Ι. Το ιστορικό πλαίσιο

Η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, για να τη γνωρίσουμε σε όλες της τις διαστάσεις, δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αποκομμένο από τις γενικότερες γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή. Ούτε εθνολογικά, ούτε γεωγραφικά ούτε χρονικά. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Γενοκτονία από τους Τούρκους όλων των χριστιανών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Θράκη έως την  Μικρασιατική Ανατολία στα πλαίσια του λεγόμενου Ανατολικού Ζητήματος, μέσα από το οποίο αναδύεται ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι και το πρόβλημα της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Φάσεις της γενοκτονίας διαπιστώνουμε από την εποχή έναρξης του Ανατολικού Ζητήματος έως την τελική του κατάληξη με την επικράτηση των Νεότουρκων και την πολιτική της Γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης που εφάρμοσαν συστηματικά και προγραμματισμένα για την οριστική του λύση κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων και κυρίως του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ό,τι ακολούθησε μετά απ’ αυτόν, έως την συνθήκη της Λωζάνης το 1923.

Το Ανατολικό Ζήτημα προκύπτει βασικά, όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις, μπροστά στην επιταχυνόμενη παρακμή της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προβάλλουν αξιώσεις και επιχειρούν κάθε είδους διείσδυση, οικονομική, πολιτική στρατιωτική ή άλλη, σε αυτό τον χώρο της Aνατολικής Μεσογείου.

Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι οι διάφορες διενέξεις των ισχυρών δυνάμεων ακόμη και από τα τέλη του 19 αιώνα είχαν να κάνουν βασικά με την ενέργεια, της οποίας η βασική πηγή ήταν και είναι οι υδρογονάνθρακες: πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Ακόμη και αυτό το λεγόμενο ανατολικό ζήτημα, στο πρόσφατο παρελθόν, είχε άμεση σχέση με τον μαύρο χρυσό της περιοχής της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Ο Έλεγχος των ενεργειακών πηγών πετρελαίου και φυσικού αερίου και η ασφάλεια της απρόσκοπτης ροής του προς την Δύση, αποτελούσε αντικείμενο διένεξης των τότε ιμπεριαλιστικών δυνάμενων, στις οποίες εμπλέκονταν και τα κράτη της περιοχής. Ήταν η εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και οι υδρογονάνθρακες από τότε αποτελούσαν στρατηγική πηγή ενέργειας, όπως ακριβώς και σήμερα. Read more…

Ο Χριστός, όπως και να το κάνουμε, ήταν ένας πραγματικός επαναστάτης

Απρίλιος 14th, 2017 Comments off

Η επαναστατικότητά του συμπυκνώνεται σε μία και μόνο φράση:

«Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται ο άνθρωπος» (κατά Λουκάν, 4.5)

Το τι σημαίνει αυτή η φράση μας εξηγεί ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά με τα εξής λόγια:

Στο βαθμό που κατανοούσα καλύτερα τους μηχανισμούς της ιδεολογικής και ουτοπικής σκέψης , την κλασσική αρχαιότητα την έφερνε κοντύτερά μου ένα ακόμη γνώρισμα της: η απουσία εσχατολογίας και ευθύγραμμων αντιλήψεων για το ιστορικό γίγνεσθαι, οι οποίες ως γνωστόν έχουν ιουδαιοχριστιανική προέλευση και εκκοσμικεύθηκαν τόσο από τον σοσιαλισμό, όσο και από τον καπιταλιστικό φιλελευθερισμό».[1] Και σε άλλο σημείο συνεχίζει, εξηγώντας ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο οικονομική μονάδα: « Έτσι, η άρνηση της εσχατολογίας συνεπέφερε και την άρνηση του πρωτείου της οικονομίας, τουλάχιστον όπως το εννοούσε ο μαρξισμός. Η Ιστορία γίνεται τώρα ανοιχτή ως προς τις πιθανές εκβάσεις (όχι αναγκαστικά ως προς τους δρώντες μηχανισμούς), γιατί δεν δρα εντός της μία πάγια ιεραρχία παραγόντων, όπου ο ένας είναι πάντα πιο καθοριστικός από κάποιον άλλον, αλλά το βάρος και η σπουδαιότητά τους ποικίλλουν συνεχώς ανάλογα με τη συγκυρία. Τούτο δεν σημαίνει διόλου την άρνηση μιας επιστήμης της ιστορίας και των ανθρωπίνων πραγμάτων, δηλαδή δεν σημαίνει διόλου την άρνηση της αιτιότητας – όμως άλλο πράγμα είναι η αιτιότητα που ισχύει σε κάθε περίπτωση και άλλο πράγμα είναι η νομοτέλεια που πάει να υποτάξει όλες τις περιπτώσεις σε μια και μόνη τελολογικά αρθρωμένη αλυσίδα. Η οικονομία δεν παύει φυσικά να έχει το ιδιαίτερο βάρος της μέσα στους διαμορφωτικούς παράγοντες της κοινωνικής ζωής, όμως υποτάσσεται στη γενική λογική και στη γενική μορφολογία των κοινωνικών σχέσεων, των σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπινες υπάρξεις που ζουν κοινωνικά. Μιλώντας κανείς για ανθρώπους, για σχέσεις μεταξύ τους, για δυνάμεις που συγκροτούν και συγκρατούν κοινωνίες, εισέρχεται στο βαθύ και έσχατο επίπεδο της ανάλυσης, δηλαδή στο επίπεδο της κοινωνικής οντολογίας.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν έγκειται στην κατάργηση της ελληνοχριστιανής παράδοσης, όπως τον επιδιώκουν οι αποδομητές του έθνους, αλλά στον εκσυγχρονισμό της.

Μια «πνοή» αυτής της ελληνοχριαστιανικής αίσθησης μας προσφέρει ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης.

ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Την εκκλησίαν αγαπώ – τα εξαπτέρυγά της,

τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,

τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των  Γραικών,

με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες

με τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,

τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες

και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό-

λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό-

ο νους μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,

στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

[1] Β. Παναγιώτης Κονδύλης, συνέντευξη στο περ. «Διαβάζω», τεύχ. 384, Απρίλιος 1998.

Ομιλία στις επετειακές εκδηλώσεις στις 7 Απριλίου 2017

Απρίλιος 7th, 2017 Comments off

Ομιλία του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα στις επετειακές εκδηλώσεις στις 7 Απριλίου 2017, στους μαρτυρικούς Πύργους Εορδαίας

Σεβαστοί εκπρόσωποι της Εκκλησίας, αξιότιμοι εκπρόσωποι της  πολιτείας, αξιότιμε πρόεδρε των Πύργων, αγαπητοί συμπατριώτες,

Στον περίφημο Επιτάφιό του ο Περικλής, που ομολογουμένως αποτελεί διαχρονικά μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς για δημοκρατία, ελευθερία και δικαιοσύνη, ξεκινάει όχι τυχαία με τα εξής λόγια που έχουν την επικαιρότητά τους και σήμερα: «Άρξομαι δε από των προγόνων πρώτον, δίκαιον γαρ αυτοίς και πρέπον δε άμα εν τω τοιώδε, την τιμήν ταύτην της μνήμης δίδοσθαι». Τουτέστιν: Θα αρχίσω πρώτα από τους προγόνους. Γιατί είναι δίκαιον και ταιριάζει συγχρόνως σε περίπτωση όπως η σημερινή να απευθύνεται αυτή η τιμή της ανάμνησης σ’ αυτούς.

Βέβαια στην περίπτωσή μας δεν πρόκειται για πεσόντες στο πεδίο της μάχης, όπως τότε- και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά-, αλλά για αθώα θύματα μιας πρωτοφανούς φρικώδους εγκληματικής ενέργειας, που δεν έχει σχέση με πολεμική αντιπαράθεση, ή με συμμορίτες, όπως προσχηματικά και απαξιοτικά θέλει να τα παρουσιάζει πάντα η γερμανική προπαγάνδα.

Έκτοτε η παράδοση επιβάλλει να λαμβάνει χώρα ο επιτάφιος έπαινος στους νεκρούς.

 Εάν για έναν άνδρα όπως ο Περικλής ήταν εύκολο να αποτίσει τον ενδεδειγμένο φόρο της τιμής στους προγόνους, η πρόκληση έκτοτε για τους επιγόνους είναι ένα πολύ βαρύ φορτίο, γιατί οποιοσδήποτε επιτάφιος δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί επάξια στην απόδοση τιμής στους νεκρούς, όπως αυτή του Περικλή.

Έχοντας συνείδηση αυτής της πραγματικότητας ανταποκρίνομαι σήμερα σ’ αυτό το καθήκον, ζητώντας την κατανόησή σας για το γεγονός ότι κανένας επιτάφιος λόγος δεν μπορεί να εκφράσει στην κυριολεξία το νόημα της θυσίας των αδικοχαμένων νεκρών μας, τους οποίους προσπαθούμε να τιμήσουμε σήμερα. Ούτε η ψυχρή λογική ούτε η αχαλίνωτη φαντασία είναι σε θέση να περιγράψει το ειδεχθές έγκλημα.

Το σημαντικό είναι ότι αυτή η απότιση φόρου τιμής περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά και όλα τα άλλα εγκλήματα, που διέπραξε η ναζιστική Γερμανία στην Ελλάδα, γιατί το ολοκαύτωμα των Πύργων είναι αντιπροσωπευτικό και όλων των άλλων ολοκαυτωμάτων της Ελλάδας κατά την διάρκεια της κατοχής. Η Ελλάδα στην πραγματικότητα ήταν ολόκληρη ένα ολοκαύτωμα. Μην ξεχνάμε ότι τα θύματα ανέρχονται σε 1.106.922 ή στο 13% του πληθυσμού τότε, όταν η Ελλάδα το 1940 αριθμούσε 7.344.860 κατοίκους.

Ο φόρος αίματος είναι απερίγραπτος. Αυτός ο αριθμός αναγράφεται στη Μαύρη Βίβλο, που εξέδωσε το Εθνικό Συμβούλιο διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.[1]

Η σφαγή στους Πύργους και η ολοκληρωτική πυρπόληση και καταστροφή του χωριού μετά και από λεηλασία έλαβε χώρα ως γνωστόν από τις 22 έως 24 Απριλίου 1944.

Στους Πύργους Εορδαίας και στο γειτονικό Μεσόβουνο διαπράχθηκε, ίσως, το ειδεχθέστερο ναζιστικό έγκλημα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Τα γερμανικά στρατεύματα και οι, κατ’ όνομα, Έλληνες συνεργάτες τους (του δωσιλογικού «Εθνικού Ελληνικού Στρατού», η ομάδα του διαβόητου Πούλου κ.α.), εκτελώντας την εκκαθαριστική επιχείρηση «Μαγιάτικη Καταιγίδα» βύθισαν στο πένθος τα χωριά Πύργοι, Μεσόβουνο, Σέλι, Άνω και Κάτω Γραμματικό, Μεταμόρφωση, Άγιος Παύλος, Ροδοχώρι, Αγία Φωτεινή, Ερμακιά και άλλα χωριά και οικισμούς γύρο από το Βέρμιο. Εκδικήθηκαν για την αντίσταση ενός λαού που αγωνίζεται ανέκαθεν για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη. Για το λόγο αυτό δολοφόνησαν, λεηλάτησαν κι έκαψαν, αφήνοντας πίσω τους, κυριολεκτικά, κρανίου τόπο. Η άλλοτε κραταιά Κατράνιτσα (σήμερα Πύργοι) δοκιμάστηκε σημαντικά καθώς όλη η κωμόπολη καταστράφηκε ολοσχερώς και θανατώθηκαν από τον γερμανικό στρατό συνολικά 350 κάτοικοι. Κι όμως οι υπεύθυνοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Read more…

Πρόσκληση σε συζήτηση

Μάρτιος 6th, 2017 Comments off